Human Design: wij reizen met menukaarten

Al eerder heb ik geschreven over Human Design en hoe meer ik erover leer, hoe meer ik achter simpele tools kom die mij enorm verder helpen. Omdat mijn hele website draait om het delen van m’n ervaringen, hoop ik dat bepaalde informatie precies de juiste persoon treft die er ook iets aan heeft.

Zo is er gaandeweg onze reis in Vietnam iets ontstaan, wat ik niet achter wil houden voor m’n mede Manifesting-Generators!

Manifesting Generator?

Binnen Human Design zijn er officieel vier energietypes, waarvan er één nog een broertje/zusje heeft. Hierdoor kun je de energie van iedere persoon op dit aardbolletje onderverdelen in vijf energietypes. Hierbij een link naar de blog van Lindy Stofbergen, waar je meer uitleg kunt terugvinden.

Tijdens het neuzen over mijn design, in dit geval over Manifesting Generators, kwam ik de term ‘menukaart’ tegen. Ik ben altijd al iemand geweest van lijstjes, maar mijn to-dolijsten waren eigenlijk altijd veel te lang voor wat ik kon bolwerken op een dag. Dit komt mede doordat mijn energie continu alle kanten opvliegt, iets wat heel typisch is voor een Manifesting Generator.

Conclusie? Aan het einde dag was ik altijd teleurgesteld dat ik niet mijn hele lijst had afgewerkt.

Ik had het niet gered. Dit voelde alsof ik mijn eigen afspraken niet nakwam.

Maar wat nou als jouw energie gewoon anders werkt? Dit is (helaas) niet iets wat je op school leert. Daar zit je in een klas van gemiddeld 30 kindjes en volg je het stramien van een groot deel van de groep. Sinds mijn reis door het Human Design landschap, kom ik er meer en meer achter dat veel dingen nooit voor mij hebben gewerkt. Waar ik altijd dacht dat het aan mij lag, wat in de kern natuurlijk ook zo is, heb ik inmiddels geleerd dat het helemaal ‘oké’ is. Het is toch eigenlijk meer dan logisch met zoveel verschillende mensen dat we ook verschillend ‘werken’?

Menukaart

Terug naar de term menukaart. Het is een handvat dat je je (veel te) lange to-dolijst, iets wat schijnbaar hoort bij dit energietype, meer moet zien als een menukaart. Je schrijft alles op wat er in je koppie zit of wat je gedaan wilt krijgen en begint met datgene waar je energie naartoe stroomt, in plaats van bijvoorbeeld met het minst leuke. Deze laatste manier was precies hoe ik het altijd aanpakte. Met als gevolg dat het me soms zoveel energie kostte, dat ik daardoor niet meer aan de rest toekwam.

Maar, wat nou als je het omdraait?

Wanneer je eerst iets doet waar je veel energie van krijgt, kun je die energie juist weer gebruiken voor iets wat dus kennelijk meer energie kost. Een soort beloningssysteem. Een andere manier van benaderen. Zo simpel kan het zijn.

Want tja, er moeten ook gewoon dingen gebeuren die toch echt wat minder leuk zijn. Altijd, hoe je je leven ook invult.

Zo wordt je to-dolijst meer een ‘on going project’. Nooit klaar.

Je zal merken dat je soms zelfs al dingen afstreept die later toch niet zo belangrijk lijken of zichzelf zelfs al hebben opgelost.

Uiteraard heb ik deze werkwijze eerst zelf een tijdje ondervonden voordat ik hierover deel. En wat blijkt: voor ons werkt het echt! Ja, ons. Mark en ik zijn beiden Manifesting-Generators, dus wat dat betreft werkt onze energie gelukkig hetzelfde.

We hebben ‘de menukaart’ dan ook een stukje verder in ons dagelijkse leven geïntegreerd tijdens onze reis in Vietnam.

Fomo voorkomen

Het idee begon in Sa Pa, zoals je kunt lezen in blog 87. We hadden zoveel wat we wilden zien en ontdekken, maar we hadden totaal geen zin om zaken te plannen en te jekkeren. Dit is inmiddels helemaal uit ons systeem na al die jaren. Maar de andere kant daarvan was wel weer dat we ook geen fomo wilden ervaren. Dat van: ‘Hadden we maar’.

Het begon allemaal een beetje te duizelen. Ja, zelfs op een reis.

Maar schijnbaar komen juist dan de goede ideeën!

“Wat nou als we alles wat we willen zien en doen in Sa Pa, verweken in één lange lijst. Dan bekijken we per moment waar we het meeste behoefte of zin in hebben”.

Zodoende kwam er een lijst met alle bezienswaardigheden van deze plek en bij het zien van de opsomming zag ik direct: dit gaan we nooit allemaal doen. Maar, het gaf wel overzicht! Het was uit ons hoofd, zo op onze menukaart.

Per dag konden we kiezen wat ons het meeste aansprak van die lange lijst, rekeninghoudend met dingen die van tevoren niet te plannen zijn, zoals de drukte en het weer. Het werkte voor ons.

Hebben we alles gedaan wat er op de lijst stond?

Zeker niet, gaandeweg vielen er vanzelf dingen af.

Hebben we voor ons gevoel deze plek volledig uitgekamt zoals wij dat voor ogen hadden?

Zeker weten! Missie geslaagd.