🇻🇳 Blog 87 - Sa Pa: het stadje in de mist
Vrijwel direct na aankomst in ons hotel in Sa Pa, gingen we weer op pad. We doken het stadje in om ‘een kleine ronde te verkennen’, lees: vol gas opzoek naar eten. Na een flinke busrit van 6 uur, waarbij we nauwelijks iets hadden gegeten vanwege de misselijkheid, hadden we inmiddels behoorlijk wat trek gekregen.
Met de eerste stappen buiten ervaarden we direct dat het hier een heel stuk anders aanvoelde dan Hanoi! Sa Pa ligt midden in de bergen, dus de luchtvochtigheid was flink hoger dan we tijdens de eerste week in Vietnam hadden gemerkt. Tot nu toe was ‘uit of voluit’ echt van toepassing in dit Aziatische land! Love it!
Dit stadje lag in een deken van mist en dit gaf direct een unieke uitstraling. De keerzijde daarvan? Het was behoorlijk koud! Haha, even omschakelen dus.
Gelukkig hadden we allebei één trui en een dun jasje meegenomen voor onze negenweekse reis door het subtropische Vietnam. Deze combinatie werd waarschijnlijk dan ook vanaf onze aankomst in Sa Pa tot en met vertrek een week later onze ‘Outfit Of The Day’.
Maar helemaal prima, na IJsland waren we inmiddels wel gewend om langere tijd in dezelfde kleding rond te lopen. Laten we het erop houden dat alles uiteindelijk went. Sneller dan ik van tevoren ooit had gedacht!
Vietnamese keuken
Na een aantal dagen rust te hebben genomen van de Vietnamese keuken, waren we helemaal klaar voor nieuwe smaaksensaties. Mark had online een tentje gevonden met een goede beoordeling, dus we liepen recht op ons doel af. We kregen een gezellig gedekt tafeltje toegewezen onder een heater. Het viel ons op dat zelfs de serveersters een dikke jas aan hadden en als we iets tegen elkaar zeiden, ging dit gepaard met allemaal rookwolkjes. Die warmtebron op ons koppie was dan ook geen overbodige luxe!
We bestelden Vietnamese loempia’s, een kipgerechtje met zwarte rijst en een soort stoofpotje. Wederom werd er voor ieder van ons een klein schaaltje voor onze neus neergezet en de grote borden werden in het midden van de tafel geserveerd. Om te delen. Het eten zag er fantastisch uit en er kwam beetje bij beetje weer wat leven in onze donder. Genieten dit, echt genieten. We waren pas een week in Vietnam, maar voelden ons al volledig ondergedompeld in alle nieuwe indrukken, geuren en smaken.
Authentiek volk
We liepen met een omweggetje terug richting ons hotel. Onderweg vonden we het heel leuk om te zien dat hier nog behoorlijk wat dames rondliepen in authentieke klederdracht. Misschien deels voor het toerisme, maar ook wel omdat het simpelweg bij hun cultuur en dagelijks leven hoort.
Regelmatig zagen we vrouwen op een kleedje zitten, druk bezig met borduren. Van tassen tot tafelkleden, het was oprecht prachtig traditioneel handwerk uit deze streek.
Natuurlijk probeerden ze hun creaties ook te verkopen. Dan werden we aangekeken met van die puppyogen en stelden ze de vraag: "Buy something?". Ik, met mijn eeuwige keuzestress, wierp vervolgens een snelle blik op alle spulletjes. Maar vrijwel direct stond de verkoopster naast ons, keek ze mee en wees ze van alles aan. Daardoor blokkeerde ik compleet. Gelukkig waren we hier nog maar net aangekomen, dus we besloten de souvenirs even te laten voor wat het was.
Na een paar pogingen, veranderden we dus van tactiek en antwoordden we standaard: "No, thank you." Eigenlijk kregen we daar altijd een vriendelijk glimlachje of knikje voor terug. Opdringerig? Dat is in ieder geval niet de ervaring die wij hier hebben gehad!
Massage
Waar bovenstaande dames regelmatig vroegen of we iets wilden kopen, werd er ook om de zoveel meter vanuit een salon gevraagd (of liever gezegd geroepen) of we een massage wilden. We sloegen alles vriendelijk af, alleen, eenmaal terug in het hotel bleek dat het zaadje toch in mijn hoofd was geplant. Haha, zo werkt elke vorm van reclame blijkbaar.
Inmiddels was het avond en hoe lekker zou je hiervan slapen na zo'n busreis…
In de lobby hing een briefje dat er een voet- nek- en rugmassage werd aangeboden voor omgerekend nog geen 7 euro voor een uur. Ik vroeg naar de beschikbaarheid bij de receptie en ze bleken direct plek te hebben! Mark sloeg deze ronde nog even over en ging terug naar de kamer en ik werd begeleid naar een salonruimte in het hotel. De gordijntjes werden gesloten, een rustgevend muziekje werd aangezet, het licht werd gedempt en er kwam een dame met een heet voetenbadje met verse kruiden erin aangelopen. Mmm, dit rook lekker!
Met m’n voeten in het warme waten, kroop ze achter me op de ruime stoel. Even wennen, maar ook niet onaangenaam. Zo werkt het hier schijnbaar. Ze was heel licht en het voelde bijna als een warme deken om me heen. De massage was echt heel fijn, ze had zoveel kracht in haar kleine handjes. Dit uur vloog dan ook voorbij en ik kwam echt als een ander mens terug op de kamer.
Ook al was het nog vroeg op de avond, dook ik toch direct m’n bedje in. Ik had die hele week in Vietnam nog niet zo lekker en diep geslapen als die nacht, bijna klokje rond!
Dwalen en ervaren
De eerste dagen in Sa Pa stonden in het teken van rondstruinen. Op ons gemakje door alle straatjes slenteren om te zien wat er op ons pad kwam.
Zo zochten we op een ochtend een leuk tentje uit om te ontbijten. Dit bleek een schot in de roos. Het eten was lekker, we kregen beiden een flink bakkie pleur en de entourage was leuk! Zo hingen er overal inspirerende quotes aan de muur en lag er een pakketje met motiverende teksten en interessante vragen op iedere tafel. Het was leuk om erdoorheen te bladeren en voordat we het wisten, vlogen de wijsheden en levensvragen over tafel. Wat een heerlijk begin van de dag!
Ook buiten was er weer genoeg nieuws om te ontdekken. Zo vonden we het echt een heel grappig gezicht dat de meeste scooters een soort paraplu boven de zitting hadden gefabriceerd.
Hoe vindingrijk is dit!
De straatjes zagen er over het algemeen heel gezellig uit. Zo waren er mooi versierde muren van mozaïeksteentjes en hingen de straten vol met Vietnamese vlaggetjes. Er was nog best wel wat hoogbouw, maar dit was alles behalve grauw en saai. Nee, overal hingen lampjes, lampionnetjes en plantjes. Op elke verdieping zat wel een barretje of restaurantje waar je lekker wat kon eten of drinken.
Dit stadje leefde echt!
Daarbij bleek het verkeer een stuk toegankelijker dan in Hanoi. Ook al was het nog steeds wel druk, het was niet zo’n mierenhoop. Het oversteken ging dan ook wat minder voor gevaar voor eigen leven, haha.
In de avond bleek Sa Pa een plek om je ogen uit te kijken. Alle lampjes en lampionnetjes kwamen nu nog meer tot hun recht waardoor het opeens één grote kermisattractie leek!
Wees nou eerlijk, dit is toch een heel andere wereld dan die wij gewend zijn?
Ananas in brand
Voor ons avondeten belandden we in een tentje op een eerste verdieping waarbij we overzicht hadden op de drukke straat. Heerlijk om zo van alles mee te krijgen terwijl we zelf lekker warm binnen zaten.
Er stonden weer zulke interessante dingen op de kaart! Mark bestelde een vurige ananas met een soort stoofpotje binnenin en ik een rijstmaaltijd met rundvlees. En natuurlijk mochten de loempia’s niet ontbreken, dus ook daar bestelden we een portie van. We hadden de smaak van het proberen weer helemaal te pakken.
Ook kozen we beiden een ananas-wortelsapje van de kaart, waarna de ober heel hard aan de slag ging in z’n aparte smoothie-corner. Er werd flink gehakt en we zagen dat alles weer helemaal vers werd bereid.
Hij kwam trots aan met één drankje en had denk ik gemist dat we allebei graag een verse sap wilden. Engels is hier nog wel een dingetje. De mensen zijn hier zo vriendelijk, dus het voelde niet goed om direct nog zo’n drankje te bestellen en hem het gevoel te geven dat hij het verkeerd had begrepen. We lieten het even zo.
Al snel kwam mijn gerecht op tafel, uiteraard met de bedoeling om te delen. Zo leuk, en ook fijn, want we hebben tot nu toe nog geen één keer alles tegelijk voorgeschoteld gekregen. Zonder delen, zou dit ervoor zorgen dat of de een of al klaar zou zijn met het eten of het koud op moest peuzelen wanneer de ander z’n bord geserveerd zou krijgen.
Waar ik die ochtend nog telefonisch aan m’n ouders vertelde dat het ons vooralsnog niet was gelukt om met stokjes te eten (en dan met name het kleine grut zoals rijst), hadden we opeens de handigheid te pakken. Joehoe, ons geduld werd beloond! Na een week proberen, me af en toe te schamen, You-tube filmpjes te kijken en weer opnieuw te proberen, was het gelukt om de hele maaltijd met stokjes te eten. Wellicht nog niet zo handig als de gemiddelde Vietnamees, maar wel zo blij als een kind die z’n eerste stapjes zet.
Mijn gekozen maaltijd smaakte overigens superlekker en net toen we deze samen op hadden, kwam Mark z’n maaltijd eraan. Een ananas die in brand werd gestoken op de tafel, wat een spectakel! Weer iets wat we nog nooit hadden gezien of meegemaakt. Op een gegeven moment hoorden we gepruttel vanuit de ananas waarbij we zagen dat het mengsel binnenin begon te koken. Het vuur heeft denk ik wel 10 minuten gebrand. Daarna haalden we de top van de ananas eraf en begonnen we aan het stoofpotje. Dit was ook weer zo smaakvol!
Moana Sapa
Na een paar dagen slenteren, kregen we op een ochtend opeens zin om te lopen met een doel. Zo hadden we al wat plaatjes gezien van bovenstaand beeld toen we zochten naar bezienswaardigheden in dit stadje. Het maakte ons nieuwsgierig en daarmee was de wandeltocht bepaald voor deze dag. We gingen naar Moana Sapa.
Wat we alleen niet wisten…
… Was dat dit een ware Instagramspot bleek. Holymoly. Inmiddels heb ik er al een aantal keren over geschreven, maar wij gaan hier opeens niet meer zo heel lekker op. En begrijp me niet verkeerd, we hebben hier zelf jarenlang aan meegedaan. Onze interesse is veranderd. We hebben geen zin meer om in een lange rij te staan om het perfecte plaatje na te streven. Dat perfecte plaatje vertelt namelijk steeds vaker het niet-perfecte beeld. Want heel eerlijk, ook al zie je een stralende lach op een foto, de sfeer voelt totaal anders op plekken zoals dit. Dringen geblazen, tot ellebogenwerk aan toe.
Nee, toedeloee, wij bevinden ons toch liever tussen de lokale bevolking waar het echte beeld van een plek te zien is.
We moesten 3 euro entree betalen per persoon en in ruil daarvoor, had je natuurlijk toegang, maar kreeg je ook nog een coupon voor een lekker kopje koffie. De toegangsprijs was dus helemaal prima.
Na een ultrakort bezoekje, had Mark een koffietentje op het oog wat we een bezoekje waard vonden vanwege het uitzicht. Hiervoor moesten we een klein bergweggetje af waardoor we al snel door een klein dorpje heenliepen. Het contrast met wat we eerder zagen op die berg in het Instagramwereldje, kon niet groter. En dat met een paar honderd meter verschil.
Zo word je tijdens een reis continu met je neus op de feiten gedrukt.
Dit is thuis, waar het leven zich voor veel mensen afspeelt.
Dit zijn de daken boven hun hoofd.
Dit is de plek waar ze hand in hand leven met hun dieren.
Dit is waar de kindjes spelen met de kleinste dingen wat de natuur aanbied.
Dit is de plek waar ze hun eigen eten verbouwen in hun groentetuintjes.
Dit is waar het leven een stukje terug gaat in de tijd, zoals wassen met de hand.
De eerste dagen in Sa Pa hebben we voornamelijk geslenterd. Overal snuffelen en zien waar onze blik naartoe werd getrokken. Maar er was in deze omgeving nog veel meer te ontdekken!
Inmiddels hebben we wel gemerkt dat als we de tijd hebben op een plek, er bij ons een gevaar in zit dat we alles uitstellen tot het laatste moment. Daarom hadden we een overzicht gemaakt met alle dingen wat onze aandacht trok in deze omgeving.
De volgende dag maakten we dan ook een start met onze menukaart.
Menukaart? Jaaa, inmiddels reizen wij met een menukaart! Dit heeft alles te maken met Human Design. Mocht het je interesse wekken, dan kun je hier m’n artikel hierover lezen.
Opmerkingen