We vonden het direct heel fijn om weer door de straatjes te wandelen en de drukte van alledag te aanschouwen. Waar ik in de slaapbus nog gek werd van de overload aan prikkels, had ik daar hier totaal geen last van. Misschien kwam het doordat we nu zelf konden bepalen waar we liepen en waar we naar keken. In de slaapbus zat je er middenin en kon je eigenlijk geen kant op. Of dat écht de reden was? Geen idee! We keken in ieder geval vanaf moment één weer onze ogen uit. We ginge

We vonden het na de rust weer heel leuk om terug te komen in het bruisende centrum van Sa Pa. We hadden voor de komende twee nachten een tof hotel geboekt wat uitkeek op dé attractie van dit stadje, wat wederom weer alles te maken had met een trein. De Muong Hoa-bergtrein Al vanaf het begin van ons verblijf in Sa Pa wilden we met de trein door de Muong Hoa-vallei naar het station van de Fansipan-kabelbaan. Vanaf daar kun je met de kabelbaan verder naar de top van de zogeheten

Waar ik het in m’n vorige blog nog ‘het platteland van Vietnam’ noemde, bleek het bij aankomst alles behalve plat! Haha, typisch Jess dit, ik verzin gewoon mijn eigen verhaal. We zaten volledig tussen de rijstvelden van Sa Pa, dus een kleine rectificatie hierzo. Deze plek had in elk geval een uitzicht van hadjemenou. Het was een mooie en vooral inspirerende plek zo middenin de natuur. Maar eerst nog even terug naar de ochtend van vertrek. Op de afgesproken tijd werden we opge

Zoals aangegeven in mijn vorige blog, begonnen wij deze nieuwe dag met het maken van een menukaart. Natuurlijk deden wij dit onder het genot van een lekker ontbijtje in een leuk zaakje. Nadat de lijst compleet was, kozen we allebei in gedachten twee dingen waar we die dag zin in zouden hebben en als er iets tussen onze opties overeenkwam, zouden we dat gaan doen. De keuze voor deze dag was unaniem: een koffieworkshop! Cultuurdingetje Ik heb al eerder geschreven dat er in Viet

Vrijwel direct na aankomst in ons hotel in Sa Pa, gingen we weer op pad. We doken het stadje in om ‘een kleine ronde te verkennen’, lees: vol gas opzoek naar eten. Na een flinke busrit van 6 uur, waarbij we nauwelijks iets hadden gegeten vanwege de misselijkheid, hadden we inmiddels behoorlijk wat trek gekregen. Met de eerste stappen buiten ervaarden we direct dat het hier een heel stuk anders aanvoelde dan Hanoi! Sa Pa ligt midden in de bergen, dus de luchtvochtigheid was fl

Al eerder heb ik geschreven over Human Design en hoe meer ik erover leer, hoe meer ik achter simpele tools kom die mij enorm verder helpen. Omdat mijn hele website draait om het delen van m’n ervaringen, hoop ik dat bepaalde informatie precies de juiste persoon treft die er ook iets aan heeft. Zo is er gaandeweg onze reis in Vietnam iets ontstaan, wat ik niet achter wil houden voor m’n mede Manifesting-Generators! Manifesting Generator? Binnen Human Design zijn er officieel v

Vanaf Hanoi is het ongeveer 6 uur reizen naar Sa Pa. De rit ernaartoe bleek al een uitje op zich. We hadden namelijk gekozen voor een slaapbus. Ja, je leest het goed! Deze bus had allemaal kleine cabines met bedjes. Hoe leuk! Bedankt! Er zijn verschillende opties om vanuit Hanoi in Sa Pa te komen: met de Grab (een soort Aziatische Uber), de taxi, de motor, de trein of met de bus. En nou zijn de bussen ook nog eens te boeken in verschillende soorten en maten. Wij kozen voor ee

We wisten wel dat de treinstraat in Hanoi ‘een ding’ was, maar we hadden echt geen idee wat we konden verwachten. Zodra we de trein voor het eerst in het smalle straatje midden door de drukte van de stad voorbij zagen tuffen, wisten we direct: dit was voor ons het hoogtepunt van Hanoi! Eerste rij in treinstraat Zoals inmiddels elke ochtend, hadden we weer ons wekkertje gezet. Maar dit keer niet voor een ontbijt in het hotel, maar voor koffie met uitzicht op de trein. Het sche

We werden ontzettend vriendelijk ontvangen in ons hotel in Hanoi. Nadat de portier onze koffers had binnengedragen, ons had laten neerploffen op twee luxe loungestoelen en de receptioniste had ingelicht dat we er waren, kwam hij met een welkomstdrankje (kruidenthee) en een warm handdoekje om onze handen af te vegen. Niet totaal overbodig, want de lucht voelde zo midden in het centrum behoorlijk vettig aan. Nadat we even waren geacclimatiseerd kwam de receptioniste bij ons zit

Na onze enerverende maar ook zeer soepele vlucht van Nederland naar Vietnam, belandden we regelrecht in een cultuurshock. Haha, en dan niet zo dramatisch als dat het misschien klinkt, maar werkelijk alles werkte en was anders dan dat wij waren gewend. Onze reis en vooral nieuwe ontdekkingstocht was nu echt begonnen! Stempeltje erbij We kwamen aan op het vliegveld in Vietnam en onze eerste stop was een visumcheck. We hadden gelezen dat het handig was om deze uitgeprint mee te

Nou weet je bij ons nooit hoe iets verloopt tot dat het moment daar is, maar dit keer was het niet omdat ons gevoel opeens iets anders zei, maar nu gooide het weer er z’n eigen sausje overheen. Er was een hele hoop sneeuw op komst, maar zoveel, dat het opeens onzeker was of ons vliegtuig wel zou vertrekken. Gestructureerde ontploffing Inmiddels hadden we weer afscheid genomen van onze familie, maar voordat we ons echt verplaatsten naar Vietnam, hadden we voor een aantal dagen

Zoals we de laatste jaren sinds ons nomadenbestaan al een aantal keer hebben ervaren, voelen de momenten waarop we een nieuwe richting mogen bepalen wat wankel. Ik heb mijn gevoelens op dit soort momenten vaker gedeeld, bijvoorbeeld in blog 57. Want als alles open staat, welke kant ga je dan op? Oude patronen en overtuigingen komen naar boven: een bepaalde snak naar duidelijkheid en daarbij komt bij mij vaak het gevoel van ‘Wat zullen anderen hiervan vinden’ om de hoek kijken

Weet je nog dat we ons al eens hebben aangemeld voor een tv-programma? Dat is het toen niet geworden, omdat we niet precies voldeden aan de voorwaarden. Dit kun je teruglezen op blog 35. Al lijkt het misschien wel zo, het is niet dat we per se met ons hoofd op tv willen, maar het avontuur wat erachter zit vraagt op de een of andere manier wel elke keer onze aandacht. Zo was het met deze aanmelding ook het geval. Tja, ik begin maar gelijk met de spoiler: uiteindelijk hebben wi

Ik kan niet anders schrijven dan: JOEHOEEEEEE, eindelijk was de dag aangebroken dat we IJsland zouden verlaten! We hebben echt ontzettend toffe dingen gezien en gedaan, de natuur is hier werkelijk fantastisch. En daarbij hebben we echt genoten van het Defenderleven. Maar jeetje, we hebben ook ontzettend afgezien. Inmiddels waren we na een aantal maanden in Nederland wel gewend om in onze auto te wonen, fijn met het bekende om ons heen. Maar acht weken in een winterse omgeving

Onze eerste nacht op Fossardalur Campsite was weer een behoorlijk klappie kouder dan dat we tot nu toe waren gewend, ik denk mede omdat we ons wat hoger in de bergen bevonden. We zagen dat het die nacht gewoon -5 was geweest, en dat in combinatie met stevige wind… oei, oei, oei! Ik had me natuurlijk weer lekker dik ingepakt met wel 20 lagen kleding, waardoor ik erbij lag als een soort onverplaatsbaar pakket. Inmiddels heb ik zelfs een muts op in de nacht, haha! Het was een ve