🇮🇸 Blog 71 - Van gevlogen papegaaiduikers tot Noorderlicht op IJsland

Nadat we drie nachtjes hadden vertoefd op onze eerste camping op IJsland, waren we eraan toe om verder te trekken. Alleen regende het op de ochtend van vertrek non-stop, afgewisseld met natte sneeuw. We zagen het niet zitten om de tent nat in te pakken, omdat de kans groot was dat we op deze manier ons bed niet helemaal droog konden houden. Met dit winterse weer was dat voor de komende nacht geen optie. Er zat niets anders op dan af te wachten hoe de dag zou verlopen en te hopen dat we tussen de buien door een moment zouden vinden om de tent in te pakken en onze reis te vervolgen.

En die kans kwam halverwege de dag! Joehoeee. Doordat het zo waaide, was de tent binnen no time droog toen het even was gestopt met regenen en sneeuwen, dus we klapten als een jekko alles weer in. We waren klaar om te vertrekken, zin in!

Winderige stop

Zeker het eerste deel van de route richting onze volgende bestemming was heel mooi. De besneeuwde bergtoppen waarbij de onderkant van de berg stevig geworteld was in de zee, was een combinatie die wij nog niet eerder hadden gezien. Mark gaf aan dit graag een keer op de foto te zetten en inmiddels ken ik ons goed genoeg dat zo’n moment vervolgens niet meer voorbij komt. Dus hoe winderig en koud het ook was, we zette de auto toch even aan de kant voor een kort fotomomentje. Dat plaatje hadden we dan maar weer mooi in the pocket!

In mijn vorige blog had ik al even geschreven hoe koud we het de eerste dagen hebben gehad en we best even moesten wennen aan het weer en de omstandigheden. Toen we eenmaal op weg waren, reden we langs een thermometer en die gaf -1 aan. Het moment dat we dit zagen, was het al midden op de dag! De nacht en de ochtend zullen nog wel wat frisser zijn geweest. Deze temperatuur ging gepaard met een stevige Noorderwind van windkracht 6 en de nodige neerslag in de vorm van onder andere sneeuw.

Geen aanstelleritis, maar af en toe natuurlijk wel wat zelfmedelijden! Haha, volgens mij hoort dat er soms ook gewoon een beetje bij. Volgens mij deden wij niet anders dan toen we nog gewoon in een stenen huis woonden in Nederland en we met deze weersomstandigheden de deur uit moesten. Met een flink verschil dat we nu praktisch buiten wonen!

Ka-ching!!!

We hadden de eerste dagen nog voldoende eten vanuit de Faeröer geregeld. Maar nu we weer door gingen naar de volgende plek, moesten we toch een nieuwe voorraad inslaan. Holymoly. Dat is het eerste woord wat in ons opkwam toen we door de IJslandse supermarkt liepen. Deze prijzen waren serieus.

Even een klein overzichtje:

• Tien supermarkteitjes: een kleine 6 euro.

• Een kilo plofkip: iets meer dan 28 euro.

• Vier avocado’s en drie zoete aardappels: iets meer dan 12 euro.

Gelukkig hadden we het verhaal van de IJslandse schoonmaker in onze achterhoofd en hoopten we dat we later tijdens onze reis, wanneer we meer de bewoonde wereld bezochten, ook de boodschappen beter werden. Maar deze ervaring vonden wij wederom nog niet heel succesvol.

Ik heb het in mijn afgelopen blogs af en toe al eens gehad over een broodje pindakaas. We hadden vanuit Nederland de pindakaas goed ingeslagen, namelijk 4 potten! Ik durf bijna niet te typen dat het potten waren van een kilo. Hahaha. Deze pindakaas is gemaakt van 100% nootjes, zonder toevoegingen en bij de Appie te koop. Een aanrader. Op een gegeven moment dacht ik tijdens onze reis op de Faeröer dat deze hamsteractie wellicht wat overdreven was. Maar nu in deze supermarkt bedacht ik dat dit wel eens een gouden set kon zijn geweest!

Vreemde vogel

Doordat we vanwegde de regenachtige start later op de dag waren vertrokken, kwamen we pas begin avond aan op de volgende camping. Er was een kleine binnenruimte, maar de plekken om te koken en eten waren bezet door andere campinggasten. Er zat niets anders op dan toch even buiten een maaltje in elkaar te draaien. Het goede nieuws: het was droog! Het betere nieuws was: er stond weinig wind! Jeeetje, wat was dit even lekker zeg. We hadden een fijn plekje met mooi uitzicht en het was prima voor een nachtje.

De volgende ochtend bleken we wel binnen ons ontbijt te kunnen maken. Al was de campingeigenaar wel een beetje… tja…apart. We hadden helaas tijdens onze reis geen papegaaiduikers gespot, maar hier hebben we toch nog een vreemde vogel gezien! Ze stond als een schim in een hoek te kijken naar iedereen in de binnenruimte. Echt een beetje zoals in zo’n horrorfilm bekeek ze je van top tot teen zonder dat er een spiertje vertrok in haar gezichtsuitdrukking. Ik kreeg er echt de rillingen van. Dus we schoven snel ons eten naar binnen, klapten de tent in en waren binnen een mum van tijd klaar om te vertrekken. De timing was grandioos, want net toen we de laatste klip van de tent sloten, begon het weer te regenen.

De noordkust schijnt het ‘minst’ mooie deel van IJsland te zijn en ook wat aan de saaie kant. Dat konden we na wat uurtjes rijden wel beamen. We vonden het grappig om te merken dat je echt een hele tijd kon rijden zonder een levend wezen tegen te komen. Gaandeweg kwam hier wel wat verandering in. En gelukkig: hoe dichterbij we bij de volgende camping kwamen, hoe mooier het werd!

De herfst deed zich aan. Al was het niet goed te zien door het regenachtige weer, het schemerde er wel doorheen. We konden niet wachten tot het zonnetje weer zou schijnen, want we wisten zeker dat we dan getrakteerd zouden worden op een prachtig goudkleurig palet.

Volgens de weersvoorspelling zou deze dag de laatste zijn rond het vriespunt en daarna zou de temperatuur oplopen richting de 10 graden. FEESTJEEEE!

Ásbyrgi campground

We kwamen aan op de camping en voelden direct rust. Wederom waren er weinig mensen, wat dus wel een voordeel is in deze tijd van het jaar. Op internet hadden we namelijk gelezen dat dit een camping is die je van tevoren echt moet boeken omdat deze vrijwel altijd vol zit. Ondanks dat er behoorlijk wat plekken waren, ik denk zo’n stuk of 100. De toiletten waren schoon en de douches waren warm. Er was zelfs een wasmachine die je gratis kon gebruiken. Alleen met dit weer kregen wij de was nooit droog zonder het gebruik van een droger, dus we parkeerden dit tot een later moment.

Het viel ons meteen op dat er door de kliffen, die voor ons fungeerden als een soort muur, totaal geen wind stond. Hoewel het deze dag weer non-stop regende, verzachtte het idee dat dit voorlopig even de laatste dag zou zijn. Er was beter weer op komst! Ik nestelde me in de achterbak met een kacheltje op me gericht en Mark zat voorin op de stoel, lekker met zijn laptoppie. Inmiddels hebben we gemerkt dat we regen een stuk minder erg vinden wanneer het niet zo hard waait, omdat we dan gebruik kunnen maken van onze luifel. Daardoor stonden we rondom de auto nog redelijk droog, wat onze leefruimte iets groter maakte. Deze camping had geen binnenruimte, dus we waren extra blij met onze volle gasfles vanuit de Faeröer, omdat we daar nu voor de tweede keer op rij op waren aangewezen. We maakten dus lekker een pasta klaar in ons eigen vertrouwde keukentje.

Vinden we dit nou zo leuk?

Wel hadden we het op een gegeven moment behoorlijk koud, echt tot op het bot. Ons plan? De tent uitdraaien om ons na een warme douche daar te installeren met een hele hoop dekens. We hadden zin om een serie op de beamer te kijken, helemaal cosy met de regen tikkend op het dakraam. Klinkt fijn toch?

Helaas. Bij het uitdraaien van de tent bleek de rits kapot. Wat nou weer, hoe dan? Na een aantal pogingen kreeg ik het niet voor elkaar de rits te repareren. De moed zakte me in de schoenen. Al snel belandde ik, door de overgang naar het winterse weer in IJsland de afgelopen dagen, in een kleine mental breakdown. Achteraf weet je dat dit een momentopname is, maar op dat moment voelde dat alles behalve zo.

Even om het wat duidelijker te maken: onze ladder om in de tent te komen eindigt in een soort flap met twee ritsen, aan iedere kant één. Het zijn ritsen van ongeveer een meter lang. Eén van die ritsen begon de afgelopen weken al af en toe tegen te werken, waardoor we die zo min mogelijk gebruikten. Tot hij nu echt had losgelaten en ik hem, na een tijdlang proberen, met geen mogelijkheid meer dicht kreeg. Kapot. Echt kapot.

En naast de ellende met onze koelkast, het lekke dakraam, een kapotte stoel, het snoer van ons kacheltje dat het begon te begeven, laatjes in de auto die niet meer open (en dicht) wilden, het barre weer, de kou, de wind en het slechte slapen… was dit de druppel. Maar niets doen was geen optie. We moesten door, want we gingen de nacht in en warmer dan dit moment zou het niet meer worden.

Van alles haalden we uit de kast, maar niets leek te werken. Hier in IJsland moést de tent dicht kunnen. Het was gewoon te koud en andere uitvalsmogelijkheden hadden we in deze omgeving niet. Op een gegeven moment kreeg ik het toch voor elkaar om ‘m een soort vast te krijgen. Met een hele lading ducktape eroverheen, leek dit een redelijke oplossing. Maar helaas, binnen no-time waren we weer terug bij af. GRRRRRR.

Frustratie: dan koop je zo’n dure daktent en na het geklungel met het dakraam, begaf nu ook de rits het. Tegelijkertijd was er continu een stemmetje in mijn eigen hoofd van ‘Stel je niet aan, kijk waar je bent, je bent in Freaking IJsland. Je moet genieten!’

Maar wat nou als dat gevoel op een gegeven moment echt even verdwijnt?

En uit het niets kreeg ik een ingeving: de schaar moest erin! Als ik nou een klein stukje van de rits zou inknippen, kon ik de twee delen in elkaar schuiven en precies op die punten de boel met naald en draad stevig dichtrijgen. Dit leek te werken. OH MY GOD. Was dit nou serieus dé tijdelijke oplossing? Ik reeg voor de zekerheid nog wat extra rondes aan de bovenkant en deed ditzelfde ook aan de onderkant. Vervolgens gaf ik een paar flinke rukken aan de rits om te checken of alles op z’n plek zou blijven zitten en tot m’n eigen verbazing was er geen beweging in te krijgen. WOEHOEEEE overwinningsdansjeeeeeeeeeeee!

Het was natuurlijk niet ideaal, want we moesten ons best een beetje de tent in wurmen om binnen te komen. Daarnaast konden we, om toch zo min mogelijk druk uit te oefenen op de rits, de elastieken niet meer gebruiken om het klapperen van de wind zoveel mogelijk te voorkomen. Maar ja…

Het is wat het is.

Kwam toch Mark Knopfer weer voorbij in ons hoofd. En soms is het ook gewoon precies wat het is. We gingen in elk geval de nacht zo droog en zo warm mogelijk in!

Halelujahhhhh

We spoelden deze enerverende avond uiteindelijk alsnog van ons af met een warme douche en kropen, een heel stuk later dan gehoopt, lekker de tent in. Om er weer wat van te maken, hadden we de beamer aangezet en keken we naar een oude aflevering van ‘de Meilandjes’ die in IJsland kerst hadden doorgebracht. Even luchtige tv en tegelijkertijd wat ideeën opdoen voor de komende weken.

Uiteindelijk hebben we heerlijk geslapen en werden we wakker met een stralend zonnetje.

Heaven! Halelujahhhhhh! Olee olee!

Het was inmiddels een heel poosje geleden dat we dat gele bolletje hadden gezien. In de ogen van een Nederlander hebben we echt winters weer gehad, al zal dit in de ogen van een IJslander waarschijnlijk nog een peuleschilletje zijn geweest.

Nou, daar gingen jut en jul hoor. We zette lekker onze stoeltjes in het zonnetje, muziekje erbij en natuurlijk een heerlijk bakkie koffie. Het eerder gehoopte gouden kleurenpalet werd bij deze een feit. We hadden het idee om deze dag weer door te gaan, maar gedurende de dag besteften we dat we er eigenlijk helemaal niet op uit wilden en we dit moment echt op wilden slurpen. Even bijkomen en genieten van het mooie IJsland. De weersvoorspellingen zouden de volgende dagen ook nog redelijk goed zijn, dus voldoende tijd om dan de highlights van deze omgeving te bekijken. We besloten dan ook het volgende: deze plek is vandaag van ons! Wat kan een zonnetje toch goed doen. Warmte. We hebben deze dag de reis voor de daaropvolgende dagen een beetje uitgestippeld en daarnaast lekker gewerkt aan onze blog en vlog.

Noorderlicht. Echt?

Deze fijne dag wilden we weer afsluiten met een beameravondje. Ik lag al lekker gesetteld in de tent en Mark moest nog even naar de wc, toen ik hem hoorde komen aanrennen. “Jess, kom uit de tent, nu!!!”. Ik hoorde aan zijn stem dat het om iets goeds ging, want ik hoorde enthousiasme in plaats van paniek. Ik was al helemaal ingepakt, want fris was het wel. Dus op m’n wollen sokken stapte ik de tent uit en in de tussentijd riep Mark “Er is Noorderlicht!!!”.

Waaaaattttttttt!!!! We hoopten van tevoren zó dat we dit mochten zien, maar dat we dit al in onze eerste week op IJsland zouden zien, hadden we nooit verwacht! Eerlijk gezegd dachten we dat de kans hierop pas veel later in de herfst zou komen.

Met Noorderlicht weet je nooit hoe fel het er is en hoe lang het blijft. We hebben het twee keer eerder mogen zien in Finland, 1 keer heel lichtjes en de tweede keer was het net zo’n spectakel als nu. Daarbij hadden we deze keer ontzettend geluk met het weer! Haha, nooit gedacht dat dit in IJsland nog eens uit mijn mond zou komen.

We hadden geen regen, er was geen wind en het was niet overdreven koud. Wat een geluk! De gekleurde dans in de lucht hield het een hele poos vol en door deze weersomstandigheden wij dus ook. We zagen zelfs hier en daar een vallende ster omdat het zo helder was. In één klap waren we totaal vergeten dat het soms ook best hard werken was om tot dit moment te komen. Dit is de reden dat we doen wat we doen en het was precies het seintje wat we nodig hadden om er weer lekker op uit te gaan de volgende dagen.

Het antwoord op de eerdere vraag

Jaaaaa, reizen vinden we ontzettend leuk! Al gaat het zeker met pieken en dalen. Maar juist het opdoen van deze ervaringen, daar doen we het voor. De ene keer is het gewoon even pittig en de keer daarop wordt je weer beloond. Zoals het gaat in het hele leven.

Voor ons gevoel zijn we echt totaal in het diepe gesprongen. Tuurlijk hebben wij ons zo goed mogelijk voorbereid, en vooralsnog hadden we niet heel veel dingen anders gedaan. Haha, behalve dat we onze vriezer op de Faeröer helemaal tot de nok toe hadden gevuld met vlees en onze voorraadkrat weer helemaal hadden aangevuld met eten. Maar ja, als dat nou het enige is?

Soms moet je gewoon even zwemmen als je springt. En juist dat is hetgene, en zeker achteraf gezien, waar wij zo lekker op gaan. Ervaren, even op je bek gaan en er weer sterker uitkomen. De komende 5 weken zullen we vast en zeker nog wel eens tegen de lamp lopen. Of wellicht een paar keer. Maar het fijne is wel, dat we weten dat we daar ook wel weer doorheen komen!

Drone

We hadden lekker op tijd ons wekkertje gezet, maakten koffie met ontbijt, klapten de boel in en waren helemaal klaar om verder te trekken. Tot zover liep alles hoe we het van tevoren haddden bedacht. Op het laatste moment besloot Mark nog even wat beelden te schieten met z’n drone. Doordat wij zo in de luwte hebben gestaan, hadden we helemaal niet door dat er eigenlijk nog steeds heel veel wind stond. Dus na een aantal minuten zag ik Mark alweer terugkomen. “Zo, jij hebt het er snel op staan”, zei ik nog. Helaas, de drone bleek ergens in het veld gecrasht. Joejoeee, we gaan gewoon toch nog even door met ‘de tegenslagen’. Tegelijkertijd appte m’n broer om even te bellen met z’n twee kleine meiden. Zo werd er gelukkig direct een lichtpuntje tegenover gezet. We kletsten gezellig bij en met deze energie besloten we een poging te wagen om de drone terug te vinden voor we deze plek zouden verlaten.

We hadden écht mazzel, want tijdens het zoeken kreeg Mark een gps-signaal van z’n drone waardoor hij een redelijke locatie doorkreeg van waar dat ding was neergestort. Je gelooft het of niet, maar na even speuren vonden we ‘m gewoon terug! Als een speld in een hooiberg in de best wel hoge heide. Later zagen we dat het eigenlijk verboden is om daar te lopen, sshhht🤫 Op het eerste oog moest er alleen een propellor worden vervangen, en die had hij gelukkig mee op voorraad. Dus eind goed, al goed.

Zodoende gingen we een stuk later dan gedacht en met een iets bijgestelde route alsnog op pad.

Op naar de ‘Diamond circle’!