Blog 66 - Een overnachting op Kalsoy

De Faeröer bestaan uit 18 eilanden, waarvan er 9 met elkaar verbonden zijn door tunnels. Best handig, want het maakt het reizen tussen de eilanden een stuk makkelijker. De rest van de eilandengroep is bereikbaar met de boot of helicopter. Ja, je leest het goed: een helicopter! Het klinkt misschien een beetje decadent, maar voor de locals is dit net zo normaal als dat wij in Nederland de bus of de trein nemen. De helicoptervluchten zijn heel betaalbaar. Voor de bewoners dan, want voor toeristen kost het een flink stukje meer om juist te voorkomen dat het een toeristische trekpleister wordt. Kalsoy is één van de kleinste eilanden van de Faröer en de komende twee dagen gaan wij dit eiland ontdekken. Wij doen dit natúúrlijk met ons kleine huisje op wielen, dus later deze dag staat er weer een tochtje over zee op de planning!

Rotonde onder water

We verlieten de camping op Tórshavn en startte onze trip al op een bijzondere manier: met een rotonde onder water! Dit staat in de boeken als een van de hotspots van de Faeröer omdat dit de eerste rotonde ter wereld was die onder de zee ligt. We moesten er wel een klein stukje voor omrijden, maar hé, we blijven toeristen en wilden dit natuurlijk niet missen! We konden het dan ook niet laten om een extra rondje te rijden.

Verder bestond deze rit sowieso uit veel tunnels. Het viel ons op dat sommige behoorlijk smal waren. Zo smal, dat je elkaar niet kon passeren, behalve op de plekjes waar dit was aangegeven. Als je claustrofobisch bent, kan dit wel een probleempje zijn. Nou heb ik meerdere angsten in een auto, maar deze gelukkig niet, haha!

Zoals we al eerder op het eiland hadden ervaren, was de weg naar de boot wederom een hele mooie route. Doordat we lekker vroeg waren vertrokken, hadden we genoeg tijd om af en toe even te stoppen. We hadden belegde broodjes mee, voldoende koffie en genoten daarbij van de uitzichten. Om 15.00 uur hadden we de overtocht. Dit ging er heel anders aan toe dan met de grote boot van Denemarken naar de Faeröer. We moesten ons weer opstellen in rijen, maar dit keer was het opvallend rustig. Er stonden maar een paar auto’s. Gelukkig maar, want op het oog leek het of er maar 6 auto’s op de ferry konden.

Tussen bergen en golven

Uiteindelijk werden we weer heel krap op elkaar gezet en pasten er wel 12 auto’s op de boot! Grappig hoeveel auto’s er nog aan kwamen rijden op het laatste moment. Waar de zee in het begin nog rustig was, kregen we gaandeweg meer zijwind waardoor het een behoorlijk wilde overtocht werd. We moesten ons goed vasthouden terwijl we heen en weer werden geslingerd, een hele ervaring! Het was een mooie tocht zo tussen die grote bergen heen. Eenmaal aan wal stond er een hele rij met auto’s om weer terug te gaan. In mijn beleving zou dit nooit passen! Deze ferry gaat namelijk niet, zoals bijvoorbeeld een pondje, continu heen en weer en deze terugtocht zou de laatste zijn voor die dag. Maar ach, we waren er en daarbij zat ik er eerder deze dag ook al naast, dus het zal vast wel goed komen. Gelukkig hadden wij de terugtocht voor de volgende dag wel al gereserveerd, hoefde ik me daar in elk geval niet druk om te maken!

Naar de camping

De ferry was aangemeerd aan de ene kant van het eiland en de camping die we op het oog hadden bevond zich helemaal aan de andere kant van het eiland. Ik schrijf wel ‘helemaal’, maar dit was ongeveer 20 minuutjes rijden. Er was maar 1 weg op Kalsoy, dus navigeren was overbodig. Echt een ienieminie-eilandje!

Eenmaal aangekomen op de camping, bleek het behoorlijk uitgestorven. Er was echt ruimte zat wat ervoor zorgde dat het heel anders aanvoelde dan de eerdere ‘parkeerplek’ ervaringen. Deze camping bleek een heel fijne binnenruimte te hebben met een keuken en een grote tafel. Het was er licht door de vele raampartijen, daarnaast was het er ruim en heel schoon. Dit blijft wel echt een dikke plus voor de campings op de Faeröer. Ik ben benieuwd of dit ook op IJsland zal zijn!

We troffen in deze ruimte twee meiden, van wie we in eerste instantie dachten dat ze Deens tegen elkaar spraken. Ze bleken alleen Fries te spreken! Grappig dat de Deense taal en het Friese dialect in onze oren hetzelfde klinkt. Heel leuk om na een hele tijd weer eens even Nederlands te kunnen praten. We wisselden tips uit en besloten om deze middag alsnog door te rijden naar het uitkijkpunt met hike waar het ons deze trip allemaal om te doen was. Het was mooi weer dus dan hadden we dit maar alvast te pakken!

Het was te ver om te lopen naar het beginpunt van deze hike, dus we moesten nog wel een stukje rijden met de auto. Na dit uitstapje zouden we dan weer terugkeren naar de camping om ons te installeren, gelukkig was er plek zat. Dit blijft wel een groot verschil met de caravan, waar we altijd eerst ons plekje konden inrichten en ons huisje konden achterlaten voordat we op pad gingen.

Eenmaal aangekomen op het beginpunt van de hike vroeg ik aan Mark of hij nog even leuk wilde poseren voor een fotootje met bovenstaand resultaat. Haha, het kan ook nooit ‘normaal’ met die man!

Kallur Lighthouse hike

Het was een wandeling van ongeveer 3 kwartier naar boven en hier en daar was het best steil en modderig, dus dat voelden we wel in onze benen. Maar heerlijk vonden we dit! Een mooi uitzicht, frisse lucht en we waren lekker in beweging. Doordat we zo laat op de dag waren, hadden de meeste dagjesmensen het eiland alweer verlaten met de boot, dus het was er ook nog eens lekker rustig.

Zo weinig mensen er waren, zoveel schapen liepen er wel rond! Ik noemde ze ‘dreadlockschapen’ want ze hadden een behoorlijk lange vacht. Waarbij ze eigenlijk allemaal wegliepen als we te dichtbij kwamen, was er eentje die naar me toe kwam. Een zwart schaap: zo fluffy en lief, want ze liet zich nog aaien ook. Omdat het er zo ontzettend hard waaide, gingen mijn haren alle kanten op. Ik zag gewoon dat het schaap m’n haren volgde met haar ogen, echt een genietmomentje!

Mark wist dit moment vast te leggen en ik was gelijk helemaal weg van deze foto. Dus even pronken op mijn blog hoor! De beelden volgen in de vlogs die hij aan het maken is, dus stay tuned! Al kon voor mij na dit moment het hele uitkijkpunt niet meer stuk, gingen we toch verder op ontdekking.

Want op deze plek zijn er namelijk ook opnames geweest voor de 25e James Bond film. Agent 007 was op deze plek, in die film natuurlijk, uiteindelijk gestorven. Ik heb geen enkele film gezien, maar nu we er toch waren wilde ik wel als een echte toerist een bezoekje brengen aan deze legendarische grafsteen. Na een poosje rond te hebben gelopen, begon het al een beetje schemerig te worden. We wilden nog wel met wat licht de berg af, dus we besloten om richting de camping te gaan en ons te installeren voor de nacht.

Home alone

De volgende morgen gingen de twee andere campinggasten er al vroeg vandoor om de boot te halen. Wij hadden de bootovertocht voor die middag geboekt, dus tijd zat om lekker rustig aan te doen. Zodoende zaten we met z’n tweetjes aan de keukentafel achter onze laptopjes. Thee in de maak en er stond een rijstepapje te pruttelen om mee te ontbijten. We waren helemaal blij dat we de dag daarvoor de hike hadden gedaan en nu dus uitgebreid gebruik konden maken van dit moment. Het weer was deze ochtend toch wat minder en daarbij konden we nu echt genieten dat we deze ruimte helemaal voor ons zelf tot onze beschikking hadden!

Na een hele chille morgen in ons privéhuisje op de camping, maakten we onze hoofdmaaltijd van de dag: pasta pesto! Dan hadden we dat maar vast te pakken en dan konden we het die avond wel af met een makkelijke hap. Op dit moment wisten we namelijk nog niet op wat voor soort camping we terecht zouden komen later die dag.

Zo grappig dat ik tijdens de afwas werd aangekeken door een aantal schapen. Haha, zal hier de uitdrukking ‘schaapachtig kijken’ vandaan komen?

We verlieten deze fijne camping en gingen nog even naar de hotspot van het dorpje waar we ons bevonden. We brachten namelijk een bezoekje aan ‘De zeehondenvrouw van Mikladalur’.

“De Kópakonan, de zeehondenvrouw van Mikladalur, is een van de bekendste legenden van de Faeröer: zeehonden zouden ooit mensen zijn geweest die één nacht per jaar hun huid konden afleggen om als mens te dansen op het strand. Op deze avond stal een jonge boer de huid van een prachtige zeehondenvrouw, waardoor ze niet terugkon naar zee en zo werd gedwongen met hem te leven. Wanneer de boer op een dag per ongeluk de sleutel van de kist met haar huid thuis liet liggen, vond zij deze terug. Ze vluchtte voorgoed terug de zee in, waar haar zeehondenman en kinderen op haar wachtte. Jaren later waarschuwde ze haar voormalige echtgenoot in een droom om tijdens een geplande jacht haar zeehondenman en zoons te sparen, maar de mannen van het dorp doodden alle zeehonden die ze vonden. Die avond verscheen de zeehondenvrouw als een wraakzuchtige trol, sprak een zware vloek uit over Mikladalur en ze verdween voorgoed. Volgens de bewoners eisen haar woorden nog altijd slachtoffers.”

Nou, na dit stukje ‘geschiedenis’ was het voor ons de hoogste tijd om door te rijden naar de boot. Wij vonden een overnachting op Kalsoy echt meer dan de moeite waard en hadden het niet willen missen. Waar dit eiland echt heel veel moois te bieden heeft, was mijn het hoogtepunt stiekem wel de connectie met het zwarte, fluffy, dreadlockschaap!

We hadden weer een wilde maar goede overtocht en zo stonden we ongeveer 24 uur later dan onze heenreis weer op een van de grotere eilanden van de Faeröer, op naar het vervolg van onze ontdekking van deze eilandengroep!