Blog 67 - Meer hotspots op de Faeröer eilanden

Na een week op de Faeröer hadden we al een hoop moois gezien, maar ons verlanglijstje had nog genoeg mooie plekken om af te vinken! In onze laatste week op deze eilandengroep gingen we dus enthousiast verder met het bezoeken van een aantal hotspots.

Van Kalsoy naar Gjógv

Na een overnachting op Kalsoy reden we, eenmaal weer terug op het grote eiland, door naar een camping die ons eerder was geadviseerd. Deze lag wederom weer aan zee en zat vlakbij een mooi uitkijkpunt. Natúúrlijk was de route ernaartoe prachtig, iets wat inmiddels eerder gewoon bleek op de Faeröer dan een uitzondering. Mark gooide de drone nog even in de lucht en was naast me in de auto druk in de weer met z’n joystick terwijl ik rustig wat kilometers wegtufte. Een kronkelweg, een mooi uitzicht, geen verkeer voor me en ook niet achter me: genietmomentje! Op een gegeven moment moest de drone weer de lucht uit, dus reed ik naar het dichtstbijzijnde dorpje waar we even konden stoppen. Daar werd er van een afstand heel vrolijk naar ons gezwaaid. Uiteraard zwaaiden we terug, al had ik dichterbij pas in de gaten dat het de Friese dame was die we eerder hadden ontmoet op de camping in Kalsoy. We deelden wederom weer wat nieuwe tips uit en vervolgden beiden onze eigen weg.

We genoten onderweg naar de camping van nog een aantal uitkijkpunten. Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming moesten we inchecken bij het dichtsbijzijnde hotel omdat de camping eigenlijk gesloten bleek. Hadden wij even mazzel dat we er toch gebruik van konden maken! De receptioniste gaf nog wel aan dat ze haar bedenkingen had om op het terrein te overnachten in een daktent vanwege de bizarre wind, waarbij wij dachten dat het een verkooptruc was zodat we toch een overnachting in haar hotel zouden boeken. Eenmaal op de camping snapten we direct wat ze bedoelde. We hadden volle wind vanaf zee! Oeps, hadden wij eerder even een moment van argwaan naar de receptioniste toe.

Gelukkig hadden we ervoor gekozen eerder die dag onze ‘grotere’ maaltijd te eten, want we kregen het gas niet aan de praat vanwege de wind. Het waaide continu uit, zelfs nadat we hadden geprobeerd het gaspitje te barricaderen met onze tafel. Hoogste tijd voor onze specialiteit: een broodje pindakaas met banaan! Ook waren we weer helemaal blij met onze 2 thermoflessen warme thee die we voor vertrek van ons vorige verblijf nog hadden gezet. Zodoende konden we ons gelukkig toch lekker warm houden!

We durfden het niet aan om de tent uit te klappen want de windvlagen waren te sterk. In principe kan de tent behoorlijk wat aan, maar we zochten de grens liever niet op. Zodoende nestelden we ons lekker op onze voorstoelen om een ‘B&B vol liefde’ op de Ipad te kijken.

Het was inmiddels al laat op de avond toen de wind gelukkig iets rustiger leek te worden. Hoppaaaa, we draaiden snel de tent uit om zo nog wat uurtjes te pakken die we pakken konden in de hoop dat de wind gedurende de nacht niet weer op zou steken. Gelukkig bleef het redelijk rustig. Nou ja… rustig genoeg in ieder geval. De boel heeft flink geklapperd en bij elke windvlaag werden we uit onze slaap gerukt, maar gelukkig stonden we iets uitgeruster op dan toen we erin gingen. Deze reis gaat oprecht niet zonder slag of (wind)stoot 😉

Vlakbij de camping was een mooi uitkijkpunt, waar we na vertrek naartoe reden. Het is een natuurlijke haven van het dorpje Gjógv. Hier meren de vissersbootjes aan waarna de bootjes een helling worden opgetrokken met een soort kabelbaantje.

Wat kan de natuur toch verschrikkelijk mooi zijn! De met mos begroeide rotsen gaven echt een uniek beeld aan deze ‘haven’. We slenterden wat rond op deze plek, zowel in de kloof als op de klif, maakten wat kiekjes en besloten daarna weer door te rijden richting onze volgende camping.

Duister plekje

We hadden een camping op het oog die zich bevond in een soort inham van de zee. Wat met een beetje mazzel kon zorgen voor een natuurlijke bescherming tegen de wind. Het was het proberen zeker waard! Uiteraard ging de route ernaartoe gepaard met hier en daar een stop, dus zodoende kwamen we later op de middag aan op deze camping. Het zag er nogal vervallen uit en het bleek tevens een stalling voor caravans. Van die oude dingen, waarbij verschillende ruitjes waren ingetikt en er spul op de buitenkant groeide waarvan ik niet kon inschatten wat het was. Al met al gaf het een beetje een duistere look waardoor de sfeer niet echt goed aanvoelde. Onze theorie dat we meer beschermd waren tegen de wind vanwege de inham ging helaas ook niet op aangezien ook hier de wind vol van zee kwam. Dus al met al maakten we de keuze om door te gaan. Gelukkig hadden we nog niets geboekt en hadden we ook die vrijheid om weer door te gaan.

We maakten gelijk de beslissing om geen nieuwe campings meer te proberen. We voelen ons inmiddels helemaal vertrouwd op de camping in Tórshavn en vanaf hier was alles eigenlijk heel goed bereikbaar.

Panama café

Het zal vast geen verrassing meer zijn, maar we hadden het qua weer weer even flink voor onze kiezen gekregen. Waar we na onze aankomst op onze vertrouwde camping in Tórshavn de volgende dag eigenlijk naar een uitkijkpunt wilde rijden waar meerdere zeehonden waren gesignaleerd, was het die nacht weer bar en boos. Flinke wind waarbij het nu ook non-stop had geregend. Om na zo’n gebroken nacht alles nat in te klappen terwijl het nog flink regende, zagen we niet zo zitten. Wel hadden we zin om onszelf te verwennen en besloten naar een leuk cafeetje te lopen in het stadje om daar een koffietje te drinken, jaja met een gebakje, en weer even op te warmen tot op het bot. Het café had een lekker kneuterige uitstraling. We zaten aan een tafeltje bij het raam wat bestond uit zo’n leuke vakverdeling van witte spijlen. Buiten was het guur en donker en binnen stonden de kaarsjes gezellig aan. Het gaf al met al een heel huiselijke sfeer. De prijs voor een Americano was ongeveer €4,30, waarbij een refill maar €1,35 kostte. We hebben hier dan ook heerlijk een hele poos vertoefd op deze regenachtige dag.

Voor alles een eerste keer

Na deze cosy dag lagen we redelijk vroeg in bed. Behoorlijk gebroken van de nachten ervoor. Ik lag weer eens helemaal ingepakt omdat ik heel wat laagjes had aangetrokken om me te wapenen tegen de kou. Haha, het puntje ‘charmant’ had ik inmiddels op deze reis wel echt overboord gegooid. Zo lag ik als een mummie, inclusief dikke wollen sokken, lekker tegen Mark aangekropen: m’n eigen warme kacheltje.

We werden weer behoorlijk heen en weer geschud door de wind en op een gegeven moment begonnen we toch te twijfelen of dit nog wel acceptabel was voor de tent. Ook al lagen we lekker vroeg, we hadden rond middernacht nog geen oog dicht kunnen doen. We kwamen erachter dat de wind gaandeweg de avond was gedraaid en we dus niet meer met onze neus in de wind stonden, maar de volle zijwind meepakten. Niet handig.

M: “Zal ik de auto toch nog maar even draaien zodat we met de neus in de wind staan?”

J: “Gadverdamme, ik ben echt doodop. Echt geen zin om weer die kou in te gaan met m’n mummiepak”

M: “Dan blijf jij toch liggen en dan rij ik de auto op de goede plek. Anders moeten we er vannacht sowieso uit om de boel in te gaan klappen. Beter nu even afzien, maar dan kunnen we in elk geval nog een paar uurtjes slapen”.

Zodoende bleef ik in de tent en werd ik met tent en al vervoerd. Een stukje naar achteren, een stukje naar voren. Een stukje omhoog vanwege de verhogende rijplaten onder de wielen. Al met al een klein toertje en klaar was m’n Keesie. Weer een ervaring rijker en dankbaar voor m’n vent dat hij zo voor me zorgt en ik hierdoor dit weer midden in de nacht niet hoefde te trotseren. We stonden na deze actie echt een heel stuk rustiger. Wat een verschil! We hadden hierdoor al met al toch nog een redelijke nacht gehad.

De wind was gekeerd

Die ochtend werden we wakker met een strakblauwe lucht. Wat een genietmomentje na de afgelopen dagen! Het werd nog mooier, want we werden zelfs getrakteerd op een stralend zonnetje. Superduperfijn, want we hadden een leuke dag op de planning! We hadden namelijk een excursie geboekt. Maar dat dit qua weer zo goed uit zou komen, wisten we natuurlijk ook niet!

Drangarnir

De excursie ging naar Drangarnir. In mijn ogen kwam dit neer op een uitzicht vanaf een klif op twee rotsen die uit de oceaan steken, waarbij de zee inmiddels in één van die rotsen na duizenden jaren een gat heeft geslagen. Op de toeristenplaatjes zag het er in elk geval indrukwekkend uit en we waren benieuwd hoe dit in het echt zou zijn. Er waren drie opties voor deze excursie: je kon ernaartoe hiken met een gids wat ongeveer een uurtje of drie zou duren, je ging er met een bootje naartoe waarbij je alleen om de rotsformaties zou varen óf je ging er met een bootje naartoe waarna je voor een poosje zou worden gedropt op het uitzichtpunt en daarna uiteraard ook weer zou worden opgepikt met het bootje (hoop je dan). Wij kozen voor de derde optie!

Eenmaal aangekomen bij het meetingpoint, werden we heel vriendelijk ontvangen. We kregen een reddingsvest aan en moesten vervolgens even wachten tot de boot zou vertrekken. We waren er natuurlijk weer veel te vroeg en stonden dan ook als eerst te wachten. Er was plaats voor 12 mensen en uiteindelijk bleek de excursie vol.

Ken je dat gevoel dat het soms lijkt alsof je onzichtbaar bent?

Toen eenmaal de groep compleet was, wist iedereen niet hoe snel ze op die boot moesten stappen toen deze was aangemeerd. Het was echt behoorlijk dringen. Ook al stonden we er als eerste, hadden wij totaal geen behoefte om hieraan mee te doen en zodoende gingen wij als laatste aan boord. Dit bleek onze mazzel! De boot zag er wat onlogisch uit en waarbij we dachten dat we achteraan zaten, bleken we vooraan te zitten! Zo hadden wij naar het uitkijkpunt toe dus helemaal vrij zicht! Soms leek het bijna of we op het water zweefden, zo hard gingen we. Daarbij waren de spetters van de golven ook vol voor ons, maar dat maakte het stiekem extra leuk. We sjoefden echt over de golven heen. We vaarden helemaal tot in het gat van de rots waardoor we echt een goed kijkje hadden op dit mooie natuurverschijnsel. We voelden ons echte geluksvogels met hoe dit allemaal was verlopen. Vervolgens werden we afgezet bij het uitkijkpunt en hadden we anderhalf uur vrij spel om alles te bekijken, wat rond te lopen en voor Markie natuurlijk: een hoop foto’s en filmpjes maken.

Op veel plekken op de Faeröer mag je inmiddels niet meer dronen, maar hier mocht het nog wel! Mark kon z’n lol dus op. Ik blijf het leuk vinden om hem zo in z’n element te zien. Het was een hele mooie plek en we hadden het echt naar onze zin. Het weer speelde daarin natuurlijk ook een rol, misschien wel juist omdat het de dagen ervoor zo bar en boos was geweest.

De anderhalf uur waren voorbij gevlogen en het was dan ook tijd om weer terug te keren naar de haven. Het was een bijzondere groep mensen bij elkaar, want dit keer werd er ruzie gemaakt door twee volwassen mannen over wie er vooraan mocht zitten. Best grappig om deze kinderachtige woordenwisseling te aanschouwen. Wij hadden onze portie uitzicht op de heenweg al gehad, dus het kon ons niet schelen waar we zaten. We hebben echt genoten van deze excursie en gingen door naar ons volgende uitje van deze dag.

Trælanipa

Na een lunch van meegebrachte broodjes die we aan de kant van de weg hebben gegeten, met nog een laatste uitzicht op de rots met het gat erin, reden we door naar Trælanipa. Dit is een hoge rotswand waarbij het vanuit het juiste oogpunt en door een flinke dosis gezichtsbedrog lijkt of er een meer net boven de oceaan zweeft. Het was ongeveer een uurtje hiken naar dit punt en dit bleek zeker geen straf! We liepen over leuke kronkelweggetjes, we moesten sprongetjes maken over kleine watervalletjes, we gingen heuveltje op en heuveltje af en liepen hele stukken over een soort keien- en modderpad. En dat alles met een heel mooi uitzicht en het stralende zonnetje. Het uitkijkpunt zelf was een heel bijzonder beeld. Natuurlijk moesten er foto’s worden gemaakt, al viel dit nog niet mee met m’n losse haren en de wind. Maar… uiteindelijk is het gelukt!

We liepen wat rond op het uiterste puntje van deze hike en genoten van de rust op deze plek. Op een gegeven moment zat er wel een stemmetje in ons achterhoofd te tetteren dat we nog een uurtje terug moesten lopen. Nou was dat niet het probleem, maar wel dat deze twee hun water waren vergeten mee te nemen. Omdat we het de dagen ervoor zo koud hadden gehad, waren we even vergeten dat je tijdens zo’n hike als dit, ongeacht het weer, gewoon altijd water mee moet hebben! Daarbij hadden we ons veeeeel te warm aangekleed, waardoor het zweet over onze rug gutste. Dit in combinatie met de trek die was ontstaan zo aan het einde van de dag, kun jij vast het volgende wel raden:

1. De weg terug was reuze gezellig.

2. De weg terug bleek qua humeur een behoorlijke uitdaging.

We hadden de hike terug inmiddels met een stevige pas ingezet en probeerden daarbij ons zoveel mogelijk te focussen op de mooie omgeving waar we waren om ons niet te verliezen in onze hongerklop en zweetaanval.

Eenmaal terug bij de auto waren we blij met onze jerrycans vol met water en het fruit in onze keukenla, gelukkig altijd drinken en eten bij de hand in deze survivalauto! Vanaf deze plek was het nog een klein uurtje terug naar onze vertrouwde camping waar we met gierende banden naartoe reden.

Eenmaal daar aangekomen, maakten we lekker wat te eten, zette ons kamp op voor de nacht en genoten van het rustige weertje in de avond waarbij we zelfs even lekker buiten konden zitten.