Blog 68 - Laatste dagen op de Faeröer eilanden

Op een van de laatste dagen op de Faeröer eilanden stonden wij stil bij onze trouwdag!

Hoewel we al ruim 18 jaar samen zijn, mag ik Markie inmiddels al 7 jaar ‘mijn man’ noemen.

Doordat we voorheen altijd in september op vakantie gingen, vieren wij bijna elk jaar in een ander land onze trouwdag. Zo hebben we er dit jaar weer eentje bij voor in onze verzameling. We hadden alleen niet echt de behoefte om op pad te gaan deze dag, want we hadden net een aantal toffe excursies achter de rug. Het zonnetje scheen lekker, dus we bleven dan ook een dagje rommelen bij de auto. Blijer kun je ons soms niet maken. Juist de afwisseling vinden we heerlijk: het ene moment bekijken we graag de toeristische trekpleisters en het volgende moment genieten we van slow-travelling. Op deze manier kunnen we de omgeving van de plek waar we ons bevinden echt even helemaal opslurpen.

7 jaar terug in de tijd

Die ochtend haalde Mark mij op vanuit onze woning in Zevenhuizen. Uiteraard moést onze trouwauto een Defender zijn, dat kon niet anders! Al toeterend kwam hij de straat ingereden. Het contrast kon bijna niet groter voor ons gevoel. Een stoere auto in combinatie met een witte poefjurk, roze bloemetjes en sieraden vol glimmertjes. Maar oh, wat voelden wij ons machtig op de weg!

We blijven het zo bijzonder vinden dat het toen onze grote droom was om ooit zelf zo’n auto te bezitten en nu 7 jaar later… is die droom werkelijkheid geworden!

Kleine of grote wasjes

Na deze terugblik, weer terug naar de Faeröer. We bleven dus lekker een dagje bij de auto en het was qua weer een perfecte dag om even goed onze was weg te werken. De laatste keer in Denemarken was dit op z’n zachts gezegd een hele uitdaging omdat het maar niet wilde drogen. De omstandigheden waren nu beter waardoor het ons vast makkelijker af zou gaan.

Dacht ik nog.

We hebben inmiddels wel gemerkt dat het op reis bij elke wasmachine weer net even anders werkt. Op de camping in Tórshavn moesten we munten in een automaat gooien en dan had je met de minimale inworp (30 Deense kronen) honderd minuten stroom en water op de teller. Daarna werd de toevoer weer afgesloten. Prima.

Toen ik het eerste wasje uit de machine wilde halen, zag ik dat ik nog genoeg minuten op de klok had voor een tweede was. Ik sprintte snel naar de auto waar ik de volgende was al had klaargelegd en propte die in de machine. Het was een programma van 56 minuten en ik had nog 55 minuten stroom voor de machine. Als ik de machine net voor tijd zou opentrekken, moest het wel goedkomen.

Dacht ik nog.

Toen ik weer in het washok was aangekomen, bleek de machine toch eerder uit dan gedacht en stond de klok op 0.

Ik gaf een trek aan het deurtje, maar die ging niet open. Shit. Nog harder trekken. Nee hoor, geen beweging in te krijgen. De machine was natuurlijk op slot geslagen en zonder stroom kregen we ‘m ook niet open. Helaas pindakaas. De theorie klopte, alleen de uitvoering niet. De receptie was inmiddels gesloten voor de rest van de dag, dus hulp uit die hoek konden we niet verwachten. Er zat niets anders op dan toch weer 30 kronen in de machine te gooien er zo opnieuw stroom op te krijgen. We konden niet pinnen, dus gelukkig hadden we voldoende munten van 5 kronen op zak. Na inworp bleek het te lukken! Met deze actie kreeg ik m’n wasje terug en omdat er weer zoveel minuten op de klok stonden, deed ik maar snel een derde en tevens onze laatste was in de machine.

Maar ja, toen deze ronde erop zat moest ik wel 3 wassen zien te drogen, zonder droger. Inmiddels was het al later op de middag en hadden we nog een matig zonnetje. Wel met veel wind, dus we zagen het positief in!

Toch waren we te voorbarig en zaten we aan het einde van de dag alsnog met een vochtige was. Dit zou natuurlijk hartstikke gaan stinken als ik het op deze manier weer in onze kastjes zou leggen en buiten laten hangen was hier geen optie. Er zat niets anders op om zoveel mogelijk binnen in de achterbak te hangen met het kacheltje aan. Jeetje, wat een gedoe. Drie wasjes verdelen over 1, misschien 2 vierkante meter en dan ervoor zorgen dat het ook nog een beetje wil drogen…

Wassen op de camping kan soms echt aanvoelen als een hele dagtaak.

De volgende ochtend was gelukkig alles zo goed als droog en konden we dit, voorheen zo vanzelfsprekende, project afronden. We waren er weer even vanaf!

Hakkibuffur of hakbuffur

Op de Faeröer hebben we uiteindelijk geen lokale winkeltjes gevonden, zoals een groenteboer of slager. Alles was beschikbaar in de supermarkt. Net zoals in Spanje en Italië was het nodig om de boodschappen in combinatie met de vertaalapp te doen. Waar de meeste producten wel aardig voor zich spraken, maakte de vertaling er toch iets heel grappigs van. Zo zagen we vlees wat leek op een runderhamburger, maar toch wilde ik het even checken. Aangezien ik steeds vaker uitslag krijg van varkensvlees, vermijd ik dat liever zoveel mogelijk. Op de verpakking stond ‘hakkibuffur’ wat in het Nederlands vertaald werd naar ‘hakbuffur’. Beide varianten klinken toch veel leuker dan een hamburger? Uiteindelijk kregen we geen bevestiging van de vertaalapp, dus waagden we de gok.

Dit bleek later een goede keuze!

Daarnaast werden we echt gelokt naar de visafdeling. Ik weet niet waar ik last van had, maar de zalm rook daar zo ontzettend lekker. Die konden we dus niet laten liggen. Haha, Jess en vis. Ik moest er zelf stiekem wel een beetje om lachen. Want als er iets is wat ik niet lust, zo ongeveer mijn hele leven al, is het vis! Uiteindelijk hadden we de zalm bereid op de bbq en was het echt te lekker!

Laatste dag op het eiland!

Oehhh, opeens was de laatste volle dag op het eiland aangebroken. Deze bestond voornamelijk uit de voorbereiding voor de reis richting IJsland. Zo deden we nog voldoende boodschappen zodat we de eerste dagen in IJsland even vooruit konden zonder daar direct de boodschappen te moeten doen.

Op de versafdeling merkten we alleen dat er behoorlijk wat schappen leeg waren en er hier en daar briefjes waren opgehangen. Uiteraard konden wij hier niets zinnigs van maken, maar de vertaling gaf het volgende aan:

“Goede klant. Vanwege een mechanische storing op het vrachtschip zijn de leveringen van fruit en groenten vertraagd. Houd ons veilig.”

Haha, vooral om de formulering van de laatste zin moesten we stiekem een beetje gniffelen, maar het was zeker meer dan waar! Het deed ons wel beseffen dat je behoorlijk afhankelijk bent op een eiland. Uiteindelijk ben je dit overal wel, maar hier voelden we het net wel een beetje meer. Een eiland bleek voor ons dus geen ideale woonplek, dat kunnen we in elk geval weer mooi van ons lijstje afstrepen.

Ook wilden we onze tank nog even volgooien. We hadden namelijk gehoord van mensen die net een reis door IJsland hadden gemaakt, dat in vergelijking met de Faeröer diesel daar een euro duurder was per liter. Uiteindelijk moesten we er in IJsland toch aan geloven, maar met een tank van 100 liter hadden we de eerste ronde maar vast in de pocket!

En als laatste to-do voor vertrek naar IJsland wilden we ook nog een volle gasfles. Op de Faeröer hebben we veel gebruik kunnen maken van de keuken op de campings, maar we weten niet zeker of dit ook zo op IJsland zal zijn. Zeker het eerste deel van onze reis door IJsland zal nog wat meer uitgestorven zijn en ik wil absoluut voorkomen dat we met een lege fles komen te staan. Haha nee, ik heb het daarvoor nu al veel te koud gehad. Het zal mij niet gebeuren dat ik geen warm eten of drinken kan klaarmaken. Better safe than sorry!

Alleen, waar vinden we zo’n fles he? We hebben juist voor campinggas gekozen omdat na wat research dit zowat in elk land universeel bleek te zijn. Niet alle flessen passen natuurlijk in onze inbouw waar alles tot op de cm passend is gemaakt om zoveel mogelijk van onze ruimte te optimaliseren. We hadden alleen tot dusver nog nergens ‘onze’ flessen gezien. In de bouwmarkt hadden ze het in elk geval niet in de verkoop. Bij het benzinestation ook niet. En ook ‘de campingwinkel’ van de Faeröer had niet onze gasfles. Helaas konden we het op internet ook niet terugvinden. Nou dat ging lekker. Wellicht mocht het dan toch niet lukken.

Totdat… ja het is bijna niet eens uit te leggen… we perongeluk een verkeerde afslag namen en stuitte op een groot industrieterrein. Uit het niets zagen we een mega grote winkel die alles omtrent gas verkocht. Toeval? Het voelde voor ons in elk geval alsof we er zo op af zijn gestuurd. We waren zielsgelukkig toen we ons kleine blauwe flesje zagen staan in de grote rekken met alle soorten gas erop. Joehoeeeeee, uiteindelijk was het dus toch nog gelukt!

Onze laatste nacht op het eiland was rustig qua weer, zo fijn! Een goede afsluiter. Inmiddels hadden we zo’n beetje alle plekken op de camping wel gehad waarbij we ook in alle richtingen hebben gestaan, afhankelijk van waar de wind vandaan kwam.

We hebben echt zo genoten van deze weken op de Faeröer. We hebben veel geleerd, maar ook heel veel mooie dingen mogen zien. We hebben plezier gehad, maar ook afgezien. We hebben gelachen, maar ook wel een traan gelaten: haha nou ja, ik dan. Soms was het gewoon echt wel even pittig qua omstandigheden en dat vergde wat aanpassingsvermogen. Het was oprecht een hele reis tot zover.

Inmiddels was het voor ons de hoogste tijd om richting de haven te rijden, waar de boot al lag aangemeerd. Wel met een ommetje natuurlijk, om zo nog voor een laatste keer de geur van de Faeröer in ons op te nemen. Die grappige daken vol met wapperende grassen, alle schapen die je zo leuk aankijken en op willekeurige plekken de weg oversteken en dit alles in combinatie met de ongerepte natuur. Wat een fenomenaal landschap was dit toch.

Op de valreep kocht Mark nog een lekker broodje. Deze zoetekauw had zich twee weken in weten te houden wat betreft al het lekkers wat werd aangeboden, want bakken kunnen ze hier wel! En zo vlak voor de overtocht naar onze volgende bestemming, genoot hij heerlijk van een vers kaneelbroodje.

We hebben heel veel zin om IJsland te ontdekken. Op naar het vervolg van onze reis!