🇮🇸 Blog 73 - Onze route vervolgen we door de Westfjorden
- 9 feb
- 14 minuten om te lezen
Na onze fijne dag in de Forest Lagoon in Akureyri hebben we nog anderhalf uur gereden naar een camping op de route richting de Westfjorden. We kwamen aan in het donker en alhoewel ik dit in het begin van onze reis nog wel ongemakkelijk vond, was dit inmiddels helemaal verdwenen. We hadden onze routine helemaal gevonden. Als een geoliede machine installeerden we onszelf en pakten we onze benodigde ruimte in de keuken op de camping. Als er even geen plek was, wachtten we op onze beurt, maakten een praatje als daar een opening toe was en maakten het onszelf gemakkelijk. Het blijft me verbazen hoe snel dingen wennen.
En wederom weer een geluksmomentje hoor: want in deze keuken stond een wasmachine. En daarnaast nog een droger ook! Haha, kwam dat weer even bizar goed uit na het akkefietje met Mark zijn handdoek waar ik over schreef in m’n vorige blog. We grepen natuurlijk dit moment met beiden handen aan en begonnen de volgende dag met het doen van de was.
Terwijl de wasmachine draaide, maakten wij ons ontbijtje klaar. Door de diversiteit aan mensen, kwamen natuurlijk allerlei soorten eetculturen voorbij in de keuken. Alle geuren en kleuren door elkaar. Het één rook echt overheerlijk en van het andere werd je kotsmisselijk. Chinees, Indisch, Engels, Italiaans, Spaans en dan heb je ons. Deze simpele Hollanders met hun bananenpannenkoekjes, haha!
Inmiddels hadden we ook onze kannen met thee gevuld en een lunchpakketje klaargemaakt en toen ook de droger begon te piepen dat de was klaar was, waren we zover om door te gaan. Helemaal fris en fruitig!
Kolugljúfur Canyon
In eerste instantie twijfelden we of we nog naar deze canyon wilden gaan, omdat we er toch een stukje voor moesten omrijden en we inmiddels al veel mooie watervallen hebben gezien. Uiteindelijk gaven we ons gevoel het voordeel van de twijfel, we gaan ervoor!
Bij aankomst reden we eerst over een brug waar aan de linkerkant de waterval al goed zichtbaar was. Het viel ons direct op dat deze plek niet heel toeristisch was. Tot nu toe troffen we het sowieso wel met de bezoekjes aan dit soort hotspots! Wel zagen we bij deze canyon duidelijke waarschuwingsborden dat je uit moest kijken aan de rand van de klif. Door de campingeigenaar op de eerste camping wisten we inmiddels dat we dit serieus moesten nemen. Met extra verwondering keek ik nu toe hoe ‘gek’ de toeristen eigenlijk zijn voor het perfecte plaatje en hoe erg ze dus alsnog het randje van de kliffen opzoeken. Brrrr, soms gaf het me de rillingen!
We waren heel blij dat we toch wat extra kilometers hadden gereden voor deze plek. Dit was werkelijk een van de mooiste tot nu toe!
We vervolgden onze weg naar ‘The Wool Factory’, waar allemaal traditionele IJslandse truien in van die leuke patroontjes te koop zijn, gemaakt van echt schapenwol. Wat het extra leuk maakte, was dat je een inkijkje achter de schermen kon nemen vanuit de winkel, zo de fabriek in. Ik zag een mooie trui, maar deze was helaas niet beschikbaar in mijn maat. Mark zag een vest en die stond ‘m goed: een tof souvenir en aandenken aan onze (IJskoude) tijd in IJsland. Inpakken en wegwezen, op naar de camping! We hadden natuurijk het plan om deze dag te starten met onze toer door de Westfjorden, maar we vonden een fijne camping eigenlijk nog net daarvoor. Deze camping zag er volgens de beoordelingen veelbelovend uit, dus deze kans wilden we niet missen! Onze nieuwsgierigheid won dan ook van het plan.
Route langs zee
Het eerste deel richting de camping was een heel stuk off-road. Het was een weg vol gaten en hobbels met een hele hoop opspattend modder. De auto werd er behoorlijk goor van. Ik dacht werkelijk dat elke keer wanneer we zulke vieze auto’s zagen rijden, ze automatisch in de highlands (de ruige binnenwegen van IJsland) waren geweest. Maar deze look van de auto zei dus niet alles. Ik kon me bij sommige auto’s ook al moeilijk voorstellen dat ze echt rivercrossings hadden gedaan. Dit soort wegen zorgen dus ook al voor een avonturenlook.
Na flink wat gehobbel veranderde de weg weer in een strakke asfaltweg en gaandeweg kregen we uitzicht op zee. Ik tuurde lekker over het water en opeens zag ik het weer… een toefje lucht! Whaaaaaa, een walvis!!! Dit keer was de weg breed genoeg zodat we de auto veilig aan de kant konden zetten. Het duurde niet lang voordat Mark het ook zag. Al snel volgde na een spuit de rug van een walvis… en nog één! Wat tof om deze beesten gewoon in het wild te zien. Mark gooide zijn drone de lucht in richting de zee en heeft ze op een afstandje er goed opgekregen. Wat een ervaring!
Camping Hveravik
Eenmaal op de camping werden we leuk ontvangen door een jonge meid. Terwijl ze ons de weg wees waar we konden staan, vertelde ze wat over de omgeving. De rest van het inchecken zouden we later wel regelen, zodat we de boel nog konden uitklappen met het beetje schemerlicht wat er nog was. We zouden elkaar later nog wel spreken. Wow, dit was nog eens een chille start van een verblijf!
Na het opzetten van de tent gingen we naar de binnenruimte van deze camping. Hier was het warm, er stonden veel tafels met goede stoelen, een fijne bank, er was een topkeuken (met oven), een douche en er waren schone wc’s. Naast deze ruimte was er als kers op de taart een zwembad met warm bronwater met uitzicht over zee. Dit voelde meer als een een soort vakantiehuisje, dan een camping. Zo op het eerste gezicht klopte de recensies op internet helemaal!
Het voelde niet heel opbeurend, omdat we het met vlagen best zwaar hadden met de nu nog ‘milde’ omstandigheden voor IJslandse begrippen náást alle spullen die sneuvelde. Maar eerlijk is eerlijk: we zijn ook wel een beetje gek!
We raakten aan de praat met een man uit Oostenrijk die een stukje verderop een huis aan het bouwen was en in de tussentijd op deze camping verbleef. Hij kwam al 17 jaar naar IJsland en het eerste wat hij zei was dat we wel een beetje gek moesten zijn om in dit seizoen in een auto te leven in IJsland. Haha, dit was al de derde persoon in anderhalve week die dit zei. Het voelde niet heel opbeurend, omdat we het met vlagen best zwaar hadden me de nu nog ‘milde’ omstandigheden voor IJslandse begrippen náást alle spullen die sneuvelde. Maar eerlijk is eerlijk: wij zijn ook wel een beetje gek!
We sloten de avond af in het warmwaterbad en rolden daarna helemaal rozig onze tent in. Het was windstil op de camping. Op dit soort momenten is buiten slapen zo fijn: lekker opgewarmd door het water, frisse lucht op je toet en een stille omgeving met alleen wat zeegeluiden op de achtergrond. Echt een lekkerder bedje bestaat er dan niet.
Ik keek sinds we in IJsland waren al uit naar dit moment: een supervieze auto. Een teken van avontuur! En ja hoor, geheel onverwacht, en vooral zonder heel avontuurlijke wegen, was het opeens zo ver. En wat bleek? Zo tof vonden we het niet. We hadden er nooit bij stil gestaan dat een vieze auto eigenlijk heel onhandig is met de handelingen die wij uit moeten voeren voor ons dagelijkse leven. We zijn natuurlijk hartstikke beperkt in onze kleding en al helemaal in het gebruik van een wasmachine. Geregeld leunden we wel ergens tegenaan om bijvoorbeeld iets te pakken.
Van de andere kant werden we makkelijk, heel makkelijk. Ertegen vechten had totaal geen zin en dan zaten we alleen maar onszelf in de weg. Dan maar een look à la ‘Ciske de Rat’. Hallo campingleven.
We hebben uiteindelijk drie nachten op deze camping gestaan, omdat we het hier zo fijn hadden. Het was er zo lekker huiselijk. We liepen er rond op onze sokken, we hadden ons fluitketeltje op het gas en we ploften geregeld neer op die rode bank met uitzicht over zee.
In de database worden de mensen onververdeeld in graden, als je toekomstige partner vierdegraads familie blijkt te zijn, zit je goed!
Onze laatste ochtend op deze camping begonnen we lekker relaxed in de ‘woonkamer’. We hadden ‘m ook nog eens helemaal voor onszelf omdat er geen andere campinggasten waren. In de zomer kunnen ze wel tot 28 campers ontvangen, wat een verschil! Als je dan allemaal gebruik moet maken van de binnenruimte of het zwembad, heb je denk ik wel een iets andere ervaring dan die wij nu hebben gehad. Maar vooralsnog was dit de beste camping tot nu toe!
Bij het uitchecken raakten we nog even aan de praat met de dame die ons ontving op de camping. We dachten al die tijd dat zij de eigenaar was, maar ze was de kleindochter van de eigenaar die een paar weken op vakantie was. Ze vertelde nog wat over de warmwaterbron waarmee het zwembad werd verwarmd. Dit water komt van ongeveer van een kilometer diepte en is zo’n 80 graden. Continu worden er kleine stroompjes heet water het zwembad in geduwd, waardoor het zo lekker warm blijft. Ook vertelde ze iets over haar vriend en hoe ze elkaar hadden ontmoet. Altijd leuk om te horen. Wij vonden het vooral grappig om te horen dat er op IJsland een database bestaat zodat je kunt checken voordat je een relatie aangaat of je niet per toeval neef en nicht bent. Dit kunnen wij ons natuurlijk niet voorstellen, maar IJsland is dusdanig klein bevolkt dat dit vaker voorkomt dan je denkt! In de database worden de mensen onderverdeeld in graden: als je toekomstige partner vierdegraads familie blijkt te zijn, zit je goed!
We hadden de boel ingeklapt, theekannen gezet, ontbijt in onze buik: klaar om te gaan! Het eerste stuk van de route keken we onze ogen uit. Alles zag er zo anders uit met die blauwe lucht! Ik nam een poosje het stuur over, zodat Mark kon dronen terwijl we onderweg waren. Beetje bij beetje kwamen we dichter bij de Westfjorden. Toch? We hadden er in elk geval zin in! We deden nog een korte stop om te tanken en om onze vieze auto af te spoelen en vervolgden onze route.
Verkeerde richting
We vonden het heerlijk om na een paar dagen op de camping weer onderweg te zijn, al werd de route op een gegeven moment behoorlijk ‘saai’. Het uitzicht was heel weids, plat en in geen velden of wegen was iets van zee (of leven überhaupt) te bekennen. Ik zei nog tegen Mark: “Is dit nou zo’n bijzondere route om te rijden? Deze hype snap ik niet zo”. Waarop hij reageerde: “Ik dacht ook dat we eigenlijk alleen maar langs water in combinatie met mooie uitzichten zouden rijden, misschien komt dat zo wel”.
De wegen zijn hier behoorlijk uitgestrekt en er zijn niet veel borden langs de kant van de weg zodat je af en toe de bevestiging krijgt dat je de goede kant op gaat. Op een gegeven moment gaf Mark aan toch even de auto aan de kant van de weg te zetten, want dit voelde wel heel afgelegen en totaal niet logisch aangezien we al een poosje onderweg waren naar de fjorden.
En jawel hoor, wat bleek… we reden totaal verkeerd! En niet zo’n beetje ook, we waren al een behoorlijk eind op weg. We waren gewoon al 80 kilometer de verkeerde kant opgereden, met onze ingestelde navigatie welteverstaan. Huh, hoe kilometer?! We hadden een afslag gemist en de navigatie had zich niet herpakt. En misschien nog wel belangrijker: wij hadden niet goed gekeken, wat een suffies!
Ik moet altijd lachen om dit soort situaties waar Mark stiekem best gefrustreerd raakt, haha. En het erge is dan, dat ik dan nog meer om zijn frustratie moet lachen. Beetje flauw nu ik het zo aan het opschrijven ben, maar hier kunnen we beiden niets aan doen. We konden helaas niets aan de situatie veranderen. Wel wisten we dat we op dit punt weer het hele stuk terug moesten rijden. Al passeerde het even onze gedachten om de Westfjorden over te slaan, omdat we met deze misser inmiddels al een eind op weg waren naar Reijkjavik.
We besloten toch dat het zonde zou zijn om dit deel van IJsland over te slaan. Zodoende reden we het pokkeind weer terug. Voor een groot deel dan, want we hadden de route iets aangepast en kozen ervoor de oorspronkelijke route andersom te rijden. Dit zorgde er in elk geval voor dat we nu iets minder ver terug hoefde te rijden en deze trip weer zouden eindigen zoals we ‘m ook begonnen: op die fijne camping die we net hadden achter gelaten. Toen we uiteindelijk wél de goede weg in waren geslagen, merkten we wat de Westfjorden inhielden.
Het laatste stuk wat we deze dag reden, was werkelijk prachtig. Het weer was gaaandeweg wat wisselvalliger geworden, wat natuurlijk een prachtige regenboog opleverde! We zagen veel watervallen, we reden langs verschillende baaien van de zee met hier en daar een schattig zeehondje. Het was een soort heuvelachtig landschap, ongerept. Opeens begrepen we helemaal wat er werd bedoeld met ‘De Westfjorden moet je niet overslaan als je de kans hebt!’.
Nieuwe camping, nieuwe ervaring
Al hadden we het idee om deze dag al een stukje op weg te zijn langs de Westfjorden, liep deze dag wederom weer eens anders dan gedacht. Zodoende belandde we op een camping meer vanuit nood dan dat we af konden gaan op de goede recenties. In deze tijd van het jaar zijn veel campings gesloten, dus moet je soms ook gewoon een beetje roeien met de riemen die je hebt. Gelukkig had deze plek wel een binnenruimte, al voelde het eigenlijk meer aan als loods. Echt gezellig was het niet, maar we konden er wel lekker opwarmen. Ach, we waren ook wel een beetje verwend met de laatste camping! De wind had weer behoorlijk toegenomen, waarbij de loods uiteindleijk een enorme uitkomst bleek. We konden namelijk onze auto er weer vlak naast parkeren wat de ergste wind tegenhield. Fijn!
We hadden voor deze avond een pizza meegenomen voor op onze kamado. Ik had gelezen dat dit kon zonder pizzasteen, zolang je wat olie en bakpapier gebruikte. Als echte pizzalovers was dit het proberen zeker waard! Vol verwachting wachtten we tot de pizza klaar was, maar helaas. Dit was niet zo’n succes, de onderkant was al zwart aan het worden en de bovenste laag was nog niet gaar. Haha, gelukkig konden we gebruikmaken van de oven in de campingkeuken, voordat de pizza helemaal naar z’n mallemoertje was gebakken op de bbq.
Die avond werden we weer getrakteerd op Noorderlicht. Het lijkt toch nog elke keer weer heel anders, dit leek bijna een douche van lichtstralen. Zo mooi! We genoten van het spectakel en gingen lekker ons bedje in.
Turbulent ochtendje
Ondanks dat we redelijk uit de wind stonden, hadden we beiden heel slecht geslapen. We hebben het echt weer zo koud gehad en dat begint soms z’n tol te eisen nu we al een poosje onderweg zijn. Het begint lichamelijk behoorlijk wat ongemakken op te leveren omdat je steeds slechter hersteld. Beurs, stijf en verkleumd: dit vat het nog het beste samen. Het was dus heel gezellig. Tja, dat heb je natuurlijk ook wel eens als je non-stop met elkaar leeft in zo’n kleine ruimte. Soms wel lastig, want je kan dan ook niet echt een kant op ofzo. Erdoorheen, jezelf weer bij kop en kont pakken en er weer wat van maken. Proberen dan.
Dus later dan gedacht, gingen we weer op pad. We hadden een mooi punt op het oog, namelijk een wit zandstrand. Wat heel uniek is voor IJsland, aangezien het hele eiland uit lava bestaat. Het laatste stuk naar dit punt was lekker uitdagend en ik denk niet geschikt voor elke auto. Het was een onverharde weg met veel gaten, het was steil en had veel u-bochten. Dit gaf wel weer dat lekkere gevoel: even die oerkracht van onze Defender onder je donder voelen.
Ik weet nog wel dat ik met de caravan in de bergen van Spanje continu met dichtgeknepen billen zat. Ik vond het echt regelmatig drie keer niks. De auto die we toen hadden, leek af en toe het gewicht van de caravan gewoon moeilijk te kunnen trekken. Hierdoor voelde het soms alsof we niet vooruit kwamen en zelfs wat werden teruggetrokken. Geen fijn gevoel. Maar de Defender kan bijna recht omhoog als het moet, dat geeft een bepaalde zekerheid!
Ook al was het heel mooi, ik zat er deze dag gewoon niet zo lekker in. Toch die vermoeidheid. Ik heb dan ook geen foto van dit zandstrand, maar gelukkig nog wel wat kiekjes van de route zelf. Grappig hoe het weer compleet anders kan zijn met wat uurtjes ertussen. Het weer veranderde soms net zo snel als m’n bui. Op onderstaande foto was ik namelijk weer even over m’n dip heen, want tja… eten! Daarbij zagen we weer een paar walvissenspuiten de lucht inschieten, wat weer wat energie gaf. We vervolgden onze route en kwamen uit bij een hele mooie waterval. Toch hadden we geen puf meer om ernaartoe te lopen, dus als menig toerist hebben we gewoon wat foto’s gemaakt vanuit de auto.
Haha, wat errugggggg, maar wel mooi!
We reden door naar de camping die we op het oog hadden voor de komende nacht. Heel basic, maar wel met een prima binnenruimte en schoon sanitair. Dat is onze graadmeter tegenwoordig.
Waar we het de eerste weken van onze reis ook nog wel eens af konden zonder stroom, was dat nu geen optie meer. We hadden ons kacheltje echt nodig in de nacht zodat we niet compleet zouden bevriezen, haha. Dit is oprecht een ideaal ding voor als je van kamperen houdt, want het is heel compact. Mocht dit kacheltje onverhoopt omvallen gedurende de nacht of als het te warm wordt in de ruimte, slaat hij uit. Nou zal in IJsland dat laatste niet snel gebeuren, toch voelde het wel heel veilig om ‘m aan te hebben als we sliepen. Áls we al sliepen.
Walvissen spotten
Gelukkig was dat de afgelopen nacht redelijk het geval. We hadden een stuk beter geslapen en gingen deze ochtend vroeg met nieuwe energie op pad om te genieten van de mooie route. De weg langs de Westfjorden bleek voor ons één lange hotspot. Als je van rondtoeren houdt, kun je hier echt je lol op. Af en toe stopten we bij een uitkijkpunt of zetten we een lekker bakkie koffie op een parkeerplaats met uitzicht over zee.
De landschappen wisselden elkaar voortdurend af: van rots naar mos en van bergen naar strand. En dan natuurlijk af en toe die toef lucht die uit het water omhoog kwam. Door de stevige wind was de zee te wild om ze daadwerkelijk te zien, maar alleen al het idee dat ze daar op die plek zwommen, maakte ons blij.
Zo aan het einde van de middag hadden we twee opties: een nachtje slapen op een camping met geen al te fantastische beoordeling, of toch nog een stukje doorkarren en de zekerheid hebben dat we die nacht op een heel fijne camping zouden slapen. Na onze wisselende ervaringen in de Westfjorden kozen we voor zekerheid. We reden daarom een nacht eerder dan gedacht terug naar de camping met de rode bank, zoals wij ’m hadden gedoopt.
We genoten direct weer van de binnenruimte en konden het niet laten om voor het slapen nog even het warme water in te gaan. Wat een genietmomentje. En dit werd nog versterkt toen we wederom Noorderlicht zagen! Uiteindelijk zelfs vanuit onze tent. Waar we na de eerste keer Noorderlicht hoopten het nog eens te mogen zien, leek het inmiddels meer gewoonte dan uitzondering.
Wat heeft IJsland toch een prachtige natuur!
Kokkie
We hadden deze nacht heel goed geslapen. We stonden lekker op en hadden zin in de dag die ging komen!
Als ontbijt maakte Mark weer lekker bananenpannenkoeken en ik stond erbij. Er werd wat tegen ons aangekwebbeld door de Oostenrijker die we eerder op deze camping hadden ontmoet.
In de ochtend gaat m’n Engels nog wat stroever dan later op de dag.
Er werd gevraagd wat Mark maakte en de man zei: “Oehh, sounds delicious”
Waarop ik antwoordde: “Yessss, he’s a good kok!”
Sh*ttie. Qua uitspraak mengde ik Engels met Nederlands en in m’n hoofd hoorde ik direct hoe dit klonk: cock!
Fuck fuck fuck, de man keek me aan met een grijns. Waar ik op dat moment echt veel beter m’n mond had kunnen houden, deed ik er nog een schepje bovenop: “Yessss, that too, but I mean a good ‘cook’! Deze situatie was natuurlijk niet meer te redden, dus na een ongemakkelijke lach vanuit mijn kant, verdween ik met blozende wangetjes uit de keuken al wachtend aan de keukentafel op een overheerlijke pannenkoek van mijn kok!
Richting de Golden Circle
De Westfjorden zitten erop. We wisten niet goed wat we konden verwachten en al was onze start niet helemaal zoals gehoopt, uiteindelijk waren we blij dat we deze route hadden gereden en hadden we dit stuk van IJsland niet willen missen. De fijne camping die we troffen voor de start van onze route en waar we ook eindigden, maakten het voor ons compleet. We hebben daar echt volop genoten van de fijne binnenruimte en het heerlijke zwembad met uitzicht op zee.
Waar we eerder de ‘Diamond Circle’ hebben gereden in het noorden, gingen we nu door richting de ‘Golden Circle’ in het westen van IJsland. Tevens een uitgestippelde route vol met allemaal bezienswaardigheden. Helaas zijn de weersvoorspellingen niet denderend, want er komen weer een aantal nachten aan met windkracht 7/8. Vooralsnog weten we niet heel goed hoe we dit aan willen vliegen, maar we zien het wel gaandeweg. We kijken van moment tot moment!
Opmerkingen