🇮🇸 Blog 74 - Bivakkeren in houten pods op IJsland

We waren wat aan het rondneuzen op internet naar campings richting Reykjavik, toen we ineens houten pods tegenkwamen waarin we konden overnachten. Die hadden we eerder nog helemaal niet gezien! En dat kwam goed uit, want er was wéér een flinke bak wind op komst. Dit maakte het sowieso behoorlijk onzeker of we de tent überhaupt wel konden uitdraaien, dus deze optie bleek wel een echte uitkomst.

Voor zo’n 60 euro per nacht, ongeveer dezelfde prijs als een gemiddelde camping inclusief stroom op IJsland, hadden we ineens een warm ‘huisje’, een vast bed en nul zorgen om het weer. Dat voelde eerlijk gezegd als een klein cadeautje. Een heerlijk vooruitzicht om hier de komende nacht(en) door te brengen.

Met het vertrek van de huiselijke camping, die voor ons de boeken inging als ‘die ene met de rode bank’, gingen we verder met onze verkenning in het westen. We waren die ochtend vroeg uit de veren, want we hadden een flinke rit uitgestippeld met als eindbestemming de houten pods! Net zoals de Westfjorden, reden we opnieuw een heel stuk langs de kust. Maar gelukkig nog zonder een grijze lucht en tegenwind. Ondanks de voorspellingen, bleek het vooralsnog een heel heldere dag.

Sneeuw

We waren eigenlijk nog maar net goed en wel onderweg, toen we opeens werden omringd door besneeuwde bergen. Dit was verrassend! We kwamen wederom niets of niemand tegen en reden daar dus met z’n tweetjes door dit prachtige landschap. We hadden een podcast aan en genoten van de omgeving. We kunnen allebei heel fijn ‘keuvelen’, zoals op onze vorige camping waar we vooral met onze vlog en blog bezig waren. Maar eerlijk is eerlijk: écht on the road zijn, vinden we tocht wel het allerleukste.

We reden naar het eerste uitkijkpunt van deze dag: de Kirkjufell berg. Waar we die ochtend nog begonnen met besneeuwde bergen waar we niemand tegenkwamen, merkten we hoe dichterbij we in het westen van IJsland kwamen, het een stuk drukker begon te worden.

In heel IJsland zijn verschillende scènes opgenomen voor de serie ‘Game of Thrones’. Leuk, want dit hebben wij altijd met veel plezier gekeken! Natuurlijk nooit met het besef dat dit in IJsland was opgenomen, al snapten we het sfeertje wat de serie uitstraalde direct veel beter. We konden het dan ook niet laten om een fotootje te maken, precies zoals er ook in de serie werd geposseerd op deze plek voor die berg. Hoe bedoel je toeristisch? Haha.

Wat je op deze foto alleen niet ziet, was dat het afgeladen vol was op deze plek. Dit hadden wij nog niet eerder zo meegemaakt op IJsland. Er reden echt toeristenbussen vol. De omgeving was mooi, maar zo bijzonder vonden we het nou ook weer niet. Waarschijnlijk waren het vooral ‘Game of Thrones-fans’. Bij dit uitkijkpunt was er ook nog een mooie waterval, maar wij voelden niet de behoefte om in een rijtje achter de menigte aan te sjokken, dus we reden weer lekker door.

Gatklettur

Onderweg naar de volgende hotspot kregen we behoorlijk wat trek. We hadden nog niet specifiek een plan voor het eten en opeens lonkte een foodtruck aan de kant van de weg waar groot ‘Fish and Chips’ op stond. De keuze was snel gemaakt, want ook fish and chips moet je een keer geprobeerd hebben op IJsland! Het werd vers bereid en daardoor moesten we wel even wachten op onze portie. Maar ja, dat is vaak wel een goed teken. Want oeffff, die geur alleen al! En even later bleek dat de smaak daar niet aan onder deed. Dit was echt zo lekker! Nou mocht dat wat ons betreft ook wel voor die prijs: twee porties kostte namelijk 45 euro bij elkaar. Joejoe, that’s Iceland!

Met gevulde magen reden we door naar de plek waar we eigenlijk voor gekomen waren: Gatklettur. Je kunt de naam bijna letterlijk lezen, want door het gekletter van de zee is er door de jaren heen een gat in de rots geslagen. En niet één, maar zelfs twee! Het was nog steeds heerlijk weer, de wandeling ernaartoe was mooi en we hadden het dan ook helemaal naar ons zin. Mark gooide de drone nog even in de lucht en schoot wat beelden. Inmiddels bedachten we wel dat als we nog een beetje met wat laatste daglicht wilden rijden naar de houten pods, we echt aanstalten moesten maken die kant op.

Of deden we toch nog 1 stop?

Rauöfeldsgjá Gorge

Op weg naar de pods bevond zich namelijk nog een smalle kloof. Misschien wat minder bekend, maar precies daarom trok het onze aandacht. We reden er letterlijk langs, dus overslaan voelde gewoon zonde. Dus… we vonden het toch de moeite waard om er een kort bezoekje te brengen. We parkeerden de auto vlakbij de kloof en vanaf hier was het nog een klein stukje lopen. En hoe dichterbij we kwamen, hoe kleiner we ons voelden tegenover die hoge wanden van de rots.

Het mooie was dat je hier helemaal op eigen houtje naar binnen kon lopen. Geen hekken en amper andere mensen. Het was een klein beetje klauteren over wat natte stenen waar water tussendoor stroomde, maar eenmaal binnen sloot de berg een soort zo om ons heen. Dit gaf een heel behaaglijk gevoel.

Aan de bovenkant van de kloof kwam nog een klein straaltje schemerlicht naar binnen, maar het was alsnog donker zat. De zon was inmiddels gezakt en dit effect zag je binnen nog veel sterker. De foto is dan ook niet heel duidelijk geworden, maar dit maakt het voor ons niet minder bijzonder!

Eenmaal uit de kloof, zagen we een gigantisch volle maan achter de besneeuwde bergtoppen verschijnen. Wat een plaatje! Blij dat we deze stop toch hadden gemaakt.

Met gierende banden naar de houten pods!

We hadden weer veel te veel tijd genomen onderweg, waardoor we uiteindelijk nog flink moesten doorkarren. Van de ene kant vinden we het zo lekker om niet meer op de klok te leven, totdat we het wel moeten doen! De resterende rit duurde ook nog eens veel langer dan we van tevoren dachten, want vanaf dit punt was het nog een kleine twee uur rijden. De incheck was tot 21.00 en we zouden er om 20.45 uur aankomen. Er mocht dus niets tegenzitten en we vertrouwden er maar volledig op dat het ging lukken.

Precies op de aangegeven tijd kwamen we uiteindelijk aan bij de pods! Oehhhhh, happy dance: deze nacht zouden we gewoon in een beschermd huisje slapen! Het laatste stuk hadden we namelijk al gemerkt dat het behoorlijk begon te waaien. Deze dag hadden we maar weer mooi in the pocket! Uiteindelijk hebben we een kleine 400 kilometer gereden, haha zo ongeveer van Nederland naar Parijs. Maar ja, het flowde, we genoten en en dan vliegen kennelijk niet alleen de uren, maar ook de kilometers voorbij.

De pods waren heel basic, maar luxe voor ons! Er stond een lekker bed waar we zo in en uit konden springen, er was een klein bankje, een tafeltje en verwarming. De wc, douche en kookmogelijkheden konden we gebruiken in het gezamenlijke campinggebouw. De eerste nacht maakte Mark me wakker. Er was wederom Noorderlicht te zien! Ik zag het, glimlachte nog half slaapdronken dat het mooi was en vervolgens dommelde ik weer verder. De volgende ochtend hoorde ik Mark z’n versie van het verhaal. Hij maakte me wakker voor het Noorderlicht en ik zei daarop “Aahhh it’s amazing!” Ik draaide me om en ging weer verder tukken. Haha, blijkbaar maakt al dat Engels spreken een behoorlijke indruk. Ik heb overigens ‘geen bewuste herinnering’ aan het feit dat ik die nacht Noorderlicht heb gezien, maar onderstaand plaatje is wel het bewijs dat het er was!

In eerste instantie waren we van plan om één nacht te blijven, maar de weersvoorspellingen werden er niet bepaald beter op. Voor de daaropvolgende nacht werd er zelfs nog een schepje bovenop gedaan: windkracht 9, met windstoten tot 120 kilometer per uur. Daarbij kwam ook nog een waarschuwing voor weggebruikers om alleen de weg op te gaan als het echt nodig was.

Nou, wij zaten hier dus dikke prima. Zó lekker zelfs, dat we uiteindelijk nog drie nachtjes hebben bijgeboekt. Gelukkig hadden we net onze gezonde boodschappies weer in huis gehaald, zodat we even vooruit konden.

Het eten op IJsland was namelijk nog steeds een beetje zoeken, al maakten we er inmiddels het beste van. Maar niet alleen het vinden van gezonde voeding was uit de comfortzone. Tijdens deze reis ben ik mezelf af en toe flink tegengekomen. Want hoe ga je om met ongemakken? Zo had deze camping bijvoorbeeld alleen maar gezamelijke douches. Iets waar ik nog niet eerder mee te maken heb gehad, op die enkele keer bij de spa na dan. Maar de doucheruimte was in de spa wel iets anders ingericht dan op deze camping. Hier waren ze namelijk behoorlijk dicht op elkaar geplaatst. Even praktisch: ga je dan bijvoorbeeld uitgebreid je oksels scheren? Het moet toch eens gebeuren. Uiteindelijk vond ik m’n weg ook wel weer, maar ongemakkelijk was het wel. Ik was stiekem best nieuwsgierig hoe anderen hiermee omgingen, vooral zoekend naar tips en tricks, maar ja uitgebreid koekeloeren doe je ook weer niet! Dit was direct een helpende gedachte die ervoor zorgde dat ik me dagelijks toch wat makkelijker het hok insleepte.

Krauma

Halverwege ons verblijf in de pods draaiden we een wasje. Drogen in de buitenlucht kon al even niet meer. Maar in dit kleine houten huisje, waarbij we de kachel goed konden stoken, was dit beter te doen! Toen de was zo uithing, overviel me het gevoel weer wat de afgelopen dagen wel vaker had opgespeeld. Zelfs dit houten huisje voelde even te klein, helemaal zo tussen alle de natte kleren. Het gevoel geen kant op te kunnen, voerde de boventoon. Ik was het allemaal een beetje zat. Daar kwam bij dat het ook de sterfdag was van Mark z’n moeder. Het was gewoon alweer twee jaar geleden. Wij vinden het fijn om er op dit soort dagen even extra bij stil te staan en herinneringen op te halen, maar dat lukte op deze manier en op deze plek gewoon niet zo goed.

Die combinatie zorgde ervoor dat we onszelf een dagje gingen verwennen: we gingen naar de spa! Krauma lag redelijk in de buurt van de pods en aangezien we die avond ook gewoon weer terug zouden keren, hoefden we nergens over na te denken. Geen kamp opzetten, niet rekening houden met donker en licht, geen zorgen om het weer en vooral geen planning. Een perfecte oplossing wat paste bij ons gevoel.

In de kern is elke spa natuurlijk hetzelfde, maar toch heeft elke spa weer zijn eigen ervaring! Zo had deze meerdere baden met elk een eigen temperatuur. Sommige maar met een graad verschil, maar zo kon je wel een bad uitkiezen waar je precies behoefte aan had. Ook had deze spa een ruimte met een openhaard met allemaal relaxstoelen eromheen. Het was al met al alsnog een heel fijne dag.

We hadden na een aantal nachten in de pods zin om er weer op uit te gaan. De ochtend van vertrek was éindelijk onze was droog, we pakten de rest van onze spulletjes en maakten de auto klaar om weer de weg op te gaan. Tijd om deze plek achter ons te laten, door op avontuur.

Alleen… het weer werkte niet echt mee. Of liever gezegd: echt niet.

We hadden het idee om de ‘Golden Circle’ te rijden, maar eenmaal onderweg was het zo regenachtig en mistig, dat we beseften dat we helemaal niets van de mooie natuurverschijnselen van deze route zouden zien. Al was het onze bedoeling om te eindigen in Reykjavik, deze stad bezoeken hoort namelijk ook bij de Golden Circle, bleek het wellicht handiger om de route iets om te gooien en hier juist te beginnen. Voor een stadsbezoek hadden we tenslotte geen stralend weer nodig, was ons idee.

Braut

Eenmaal in Reykjavik werd ons op het hart gedrukt om écht langs bakker Braut te gaan. Het bleek een begrip hierzo… of wellicht een toeristische trekpleister. We zullen zien!

Het leuke van een land ontdekken, vinden wij ook om verschillende ‘delicatesses’ te proberen. Een kaneelbroodje, zoals bij deze bakker, is er daar dus eentje van. Het winkeltje zag er aan de buitenkant al leuk uit. Het stond vol met mensen die foto’s aan het maken waren, dus we wisten dat we goed zaten. In het winkeltje zelf kon je je kont niet keren, dus daar zitten op een leuk plekje was niet mogelijk. Het liep wel lekker snel door, dus ook al stond er een hele rij, we waren zo aan de beurt. Tijdens het wachten op ons broodje konden we een kijkje nemen in de keuken. Wat zag het er allemaal lekker uit! We rekenden af en merkten buiten dat het een stuk harder was gaan regenen. We sjeesden weer terug naar de auto om daar ons broodje te eten. En de belofte stelde niet teleur, dit broodje was echt om te smullen.

We hadden met deze regenbui opeens helemaal geen zin meer om door de stad te slenteren en ons helemaal nat te laten regenen. We besloten een camping op te zoeken en het dan een dag later opnieuw te proberen. Onderweg naar de camping stuitten we nog op een winkelcentrum. Een laatste poging om er nog wat van te maken, maar ook dit was geen succes. We hadden het helemaal gehad. Deze dag bleek niet de beste dag om onze reis te vervolgen. Ook al wilden we graag de positieve kriebel terugkrijgen, het lukte gewoon even niet. We laadde op de een of andere manier nog maar slecht op en een kleine tegenslag blies ons zo omver.

Verzuipen op de camping

Eenmaal aangekomen op de camping werden we niet heel blij van wat we zagen. De ene plas was nog dieper dan de andere op de campingplekken. Dit zou wel echt een uitdaging worden om met redelijk droge voeten de tent in te kruipen. Daarbij was het nog vroeg op de middag en was de voorspelling voor de rest van die dag niet veel soeps. Gadsiedarrie.

Met de nodige twijfel, besloten we het binnengebouw de doorslag te laten geven. Als dat een beetje oké zou zijn, zouden we de nacht wel doorkomen. Eenmaal binnen, bleek ook dit helemaal niets te zijn. De schimmelgeur kwam ons tegemoet, de douche was wederom gezamenlijk, de wc’s waren goor en door de smoezeligheid voelde iets in de keuken bereiden ook niet echt als optie. We probeerden echt de moed een beetje hoog te houden. Maar het greep ons helemaal naar de strot, zoals met vlagen al vaker was voorgekomen op deze reis. Wellicht hadden de IJslanders toch een punt dat kamperen in de herfst in IJsland niet een grandioos idee was.

Één ding wisten we wel: hier blijven was geen optie met de auto.

Er bleek nog wel een stadscamping in Reykjavik, alleen was de vraag natuurlijk of we die heel anders zouden aantreffen nu. En om er nou nog een hele zoektocht op los te laten om een goede plek te vinden, hadden we de energie niet voor.

“Zullen we gewoon terugrijden naar de pods en vanuit daar nieuwe plannen maken?”

Het frustrerende was alleen dat we inmiddels 130 kilometer verderop waren en daardoor voelde teruggaan een beetje als terug bij af. We vertikten het alleen om minimaal 200 euro voor een nachtje in een hotel of iets dergelijks te betalen. Van wat wij hadden gezien op internet, had je dan niet veel meer luxe dan in de houten pod, op een eigen wc en badkamer na dan. Neee, dit vonden wij het geld niet waard.

Heel eerlijk: het houten huisje begon ons op dit punt gewoon te roepen. We kozen er dan ook voor weer in de auto te stappen en het hele stuk terug te rijden. De knoop was doorgehakt: we gingen terug naar de pods!

We maken er een podje van

Toen we eenmaal het terrein van de pods opreden en we vervolgens de sleutel in het slot draaiden, voelde het weer fijn om terug te zijn! Deze dag konden we gewoon even onder de noemer ‘misstap’ zetten. We wilden te graag door, al hadden we gewoon beter nog even kunnen blijven zitten waar we zaten om onze rust verder te pakken. Nou ja, leermomentje.

We hadden de pods opnieuw geboekt voor twee nachten en sloten deze natte dag af in de warme hottub. Het onderwerp was al vaker ter sprake gekomen, zeker omdat ons gevoel zo heen en weer werd geslingerd, maar soms voelde zes weken IJsland gewoon te lang. Helemaal in deze tijd van het jaar, levend vanuit de auto.

Wat als we de boot konden omboeken en de reis iets konden inkorten? Opeens voelde dit idee verrassend goed. Op de website leek het erop dat dit ons €106,- zou kosten. Eigenlijk vonden we dat verdacht laag, zeker in vergelijking met alle andere prijzen in IJsland. Maar ja, je weet het nooit. Misschien ging het alleen om administratiekosten; ze hadden onze gegevens tenslotte al.

We besloten het erop te wagen: ik stuurde een mail en liet het universum verder beslissen.

De volgende ochtend werd ik wakker en zag ik dat ik al een reactie had. Zo, dat was snel!

Ik opende het bericht en schrok me rot. Huh???

De reactie loog er niet om: het omboeken zou ons ruim €1.000,- kosten! Ik vroeg beleefd terug of ik dit nou goed had begrepen aangezien de euro en de IJslandse kronen wel eens door elkaar worden gebruikt. En daarbij werd er voor een omboeking een veel lager bedrag aangegeven op hun website. Maar helaas, al snel kreeg ik de bevestiging dat ik het goed had begrepen met het argument dat op dit moment de dagprijs van een bootreis hoger lag dan aangegeven op de website. Daarbij was de daaropvolgende bootovertocht vol en die daarna scheelde weer niet heel veel met de datum van onze oorspronkelijke terugreis.

Dit gaf me overigens wel echt een benauwd gevoel. Boot vol? Ook al zouden we willen, het zou niet eens kunnen!

Ik snapte er sowieso geen hol van, want ons hele retourticket had in totaal €1.200,- gekost. Dit verhaal paste eigenlijk perfect bij het kostenplaatje van IJsland. Belachelijk. Ook dit vonden we natuurlijk het geld niet waard, dus door dit plan ging een dikke vette streep. We gingen gewoon door met onze reis!

Om de good vibes enigsinds weer aan onze kant te krijgen, bleven we deze dag in het warme huisje. We richtten onze aandacht naar alle toffe dingen die we nog wilden zien en stippelden daarop een vervolgroute uit. We maakten per slot van rekening wel echt een mooie reis, oprecht ‘once in a lifetime’. Dat konden we zo langzamerhand namelijk wel concluderen: eens maar niet weer. Maar goed, al was het af en toe behoorlijk pittig, we mochten de mooie kanten niet uit het oog verliezen!

Beetje bij beetje verdween de zware bui en kwam de zin in wat verder nog zou komen terug.

Met de verandering van onze gemoedstoestand, leek ook het weer om te slaan. De vooruitzichten van behoorlijk somber pasten zich aan naar een stukje minder somber. De volgende dag zouden we dan toch echt de pods achter ons laten en onze reis vervolgen.