🇮🇸 Blog 76 - We trotseerden de Highlands op IJsland

Het is je vast niet ontgaan dat we de afgelopen (bijna) twee weken continu slecht weer hebben gehad. Ik heb er per slot van rekening ook he-le-maal niet over ‘geklaagd’. Maar nu, precies wanneer we wilden starten met ons hoogtepunt in IJsland, werden we getrakteerd op prachtig weer.

Het moment was eindelijk aangebroken waar we zo naar uit hadden gekeken. Het avontuur riep ons!

Er zijn vele F-wegen in IJsland: dit zijn onverharde wegen door de binnenlanden en bergen, ook wel de Highlands genoemd. Sommige wegen zijn prima toegankelijk met een gemiddelde personenwagen, maar wij kozen precies de routes uit waarvoor je een 4 x 4 nodig had!

Geen zorgen, je komt niet zomaar voor een onverwacht obstakel te staan, overal wordt aan de kant van de weg goed aangegeven wat je te wachten staat en welk voertuig je ervoor nodig hebt.

Al zijn wij nog wel echt beginnelingen op het gebied van off-road rijden, zochten we ook wel graag de spanning een beetje op. We besloten dan ook om niet met de makkelijkste weg te beginnen, maar gewoon in het diepe te springen. Precies zoals wij zijn, haha.

Voor de komende dagen hadden we drie routes uitgestippeld, waarbij we elke dag een andere F-route zouden rijden.

F-249

We begonnen ons Highland-avontuur met de F-249. Puur toeval, al blijft dit voor ons een speciaal getal. Het verhaal hierachter kun je terugzien in de vlog die Mark heeft gemaakt, waarin hij hier onder andere meer over uitlegt. Voor ons natuurlijk extra leuk om met deze route te starten!

Die ochtend keken we eerst op een IJslandse app waarin wordt aangegeven of de weg die je wil rijden überhaupt nog begaanbaar is. De meeste binnenwegen worden namelijk afgesloten tussen oktober en juni, in eerste instantie door de sneeuwval en later vanwege het smelten ervan. Aangezien het inmiddels halverwege oktober was, namen we het zekere voor het onzekere.

Wij hadden mazzel, want al onze gekozen wegen stonden op groen! We waren ‘ready to go’. Eenmaal onderweg zaten we er direct lekker in: vooral door de spanning omdat we niet wisten wat we konden verwachten in combinatie met het mooie weer. Dit hadden we gemist!

Het eerste stukje was gewoon nog een asfaltweg, maar vrij snel kwamen we al op een brede weg vol met gaten. Het zorgde voor flink wat gehobbel en doordat er niemand was, reden we gewoon waar we naartoe geleid werden. Of dit nou links, rechts of in het midden was, we zochten de plekken met de minste gaten.

Op een gegeven moment reden we voorbij verschillende waarschuwingsborden, waarop duidelijk werd aangegeven dat de route vanaf dat moment niet geschikt was voor elke wagen. Niet veel later stonden we voor onze allereerste rivercrossing!

“Whaaaa, gaan we hier gewoon doorheen?”

We stapten uit de auto om eerst te bekijken hoe het eraantoe ging en ons vooral mentaal voor te bereiden. Al verwacht je misschien dat je het beste door het stuk kunt rijden waar het water het ‘rustigste’ is, is het verstandiger om door het deel te rijden waar het harder lijkt te stromen en het dus wilder lijkt. Dat wilde komt namelijk door het geklots tegen de steentjes in het water, wat dus de bodem betekent. Het echt stille water kan tricky zijn omdat je juist daar niet kunt zien hoe diep het is. Met dat in ons achterhoofd, bepaalden we onze eerste oversteek door het water.

Dit gaf het gevoel van dat wij tweetjes samen de natuur trotseerden!

Ik móest onze eerste rivercrossing natuurlijk vastleggen en ging hiervoor als eerste naar de overkant van het water. Gelukkig had ik regenlaarsjes, want dit ging al hoppend over de stenen. En mij kennende ging dit natuurlijk vooral net naast de stenen zo het water in. Haha, dit was al een avontuur op zich.

Mark reed langzaam de auto door het water, zo’n tof gezicht! Onze Defender kon het echt met gemak aan en dit gaf gelijk vertrouwen voor de rest van de route.

Althans, dit schrijf ik wel zo, de tweede rivercrossing was direct al een stuk serieuzer. Misschien gebeurde dit met name in mijn hoofd, maar toevallig reed er een 4 x 4 voor ons en die keerde vlak voor deze rivercrossing weer om. Zien wij iets over het hoofd als newbies? Dag vertrouwen.

Toch durfden we het aan, al gierde de spanning door m’n lichaam. Voordat we overstaken, probeerden we zover we konden de rivier weer te ‘lezen’ en bepaalden we de beste weg in onze ogen. We reden erdoorheen en dat bleek weer met alle gemak te gaan. Wat een beest is onze auto!

De spanning maakte na deze crossing direct plek voor enthousiasme. Dit was leuk, zo ontzettend leuk! Hoe verder we reden, hoe minder mensen we tegenkwamen. Dit gaf het gevoel van dat wij tweetjes samen de natuur trotseerden!

Maar eerst, moesten we een soort eindbaas van de rivercrossings zien te verslaan.

We gingen van rivercrossing naar rivercrossing en we genoten er echt van. Aan het einde van deze F-weg lag een camping waar we de komende nacht wilden verblijven, als deze er een beetje fatsoenlijk uitzag tenminste. Hier op IJsland is dat geen gegeven hebben we ondertussen gemerkt. We kwamen steeds dichter in de buurt van de camping en we vonden het gewoon jammer dat het er bijna opzat voor deze dag. Maar eerst, moesten we een soort eindbaas van de rivercrossings zien te verslaan.

Mark had wel aangegeven dat er een pittige crossing tussen zat, maar inmiddels hadden we zoveel vertrouwen gekregen, dat we het niet meer als obstakel zagen. Van tevoren dan.

Ik ging er een soort onbezonnen in, wat ik altijd doe. Als ik me van tevoren te veel ga inlezen, worden de beren te groot. Wij doen eigenlijk iedere reis wel ‘iets idioots’, zoals met haaien zwemmen, paragliden of zipplinen in een diep dal. Het hoort bij ons. Deze rivercrossing paste daarom zeker in dit rijtje.

Het was een flinke oversteek, maar gelukkig konden we door eerdere sporen zien waar anderen het water waren ingegaan en ook weer uitkwamen. De stroming was behoorlijk en de bodem konden we niet zien. Ook al scheet ik volledig in m’n broek, Mark had er wel vertrouwen in. Als het echt niet had gekund, was de weg afgesloten, was onze theorie. Daar vertrouwden we maar op.

Ook al wilde ik niet van het slechtste uitgaan, toch voelde ik me fijn bij het idee dat we een speciaal nummer konden bellen als we toch onverhoopt vast kwamen te zitten. Er was per slot van rekening niemand in de buurt. We kozen ervoor een klein beetje schuin over te steken met de stroming mee.

Nog een paar keer diep ademhalen en daar gingen we!

Ik ben natuurlijk niet van alleen maar de mooie plaatjes en verhalen op m’n blog. Ik vond deze crossing serieus eng. Echt om te janken! De stroming was goed te voelen en het water klotste mega tegen de deuren van de auto. Daarbij was het een flinke oversteek, echt veel groter dan vanaf de kant te zien was. We moesten echt heel wat meters door het water rijden zonder iets van vaste grond dichtbij. Het voelde dan ook oprecht alsof we veel los(t) waren.

Waarom vond ik het ook alweer zo leuk om zulke idiote dingen te doen? Ik zei dan ook direct: “Ik doe dit nooit meer!” Het enige wat daaraan niet klopte was dat deze weg doodliep bij de camping en we hoe dan ook diezelfde weg weer terugmoesten. Fantastisch.

Eenmaal aan de overkant nam in eerste instantie de adrenaline het over. Woehoeeeee, we made it!!! We waren er zonder kleerscheuren vanaf gekomen en het telefoonnummer zat nog ongebruikt in mijn zak! Na deze ‘high’ kwam direct de ‘low’ om de hoek kijken: het was namelijk een gegeven dat we er nog een keer doorheen moesten.

We reden door naar de camping en deze zag er echt prima uit. Hier konden we goed een nacht vertoeven. Alleen merkte ik gaandeweg al dat m’n hoofd met me aan de haal ging. Het besef dat we sowieso terug moesten, zorgde er op voorhand al voor dat ik die nacht geen oog dicht zou doen als we deze crossing zouden uitstellen tot de volgende dag. Ik wist nu al: deze crossing móest vandaag gebeuren! Het weer kan in principe heel snel veranderen op IJsland wat ervoor zorgde dat we er niet vanuit konden gaan dat de rivier er de volgende dag hetzelfde bij zou staan. Ook al vond ik het behoorlijk eng, we wisten tenminste wel wat we konden verwachten nu. Er was geen andere optie dan direct weer terug te gaan.

Opeens waren we bijna bij het einde van de crossing. Dit was eigenlijk uitzondelrijk goed gegaan. Totdat… de wielen begonnen te spinnen op het moment dat we het water uit wilden rijden. We zaten vast. Nachtmerrie!

Net zoals de heenweg stapten we van tevoren weer uit en bepaalden de plek waar we zouden oversteken. Ik leek dit nog wel enger te vinden dan de heenweg, misschien juist wel omdat we wisten wat we konden verwachten. Halverwege was de stroming zó sterk, dat we gewoon voelden dat de auto stukje bij beetje tijdens de overtocht aan de kant werd geduwd. Ik denk dat het water zo’n 80cm hoog stond, tot bijna aan onze deurpost. Maar… het lukte. De auto kon het aan. En eigenlijk nog steeds zonder tegen te stribbelen. Het was meer mijn eigen gevoel wat me in de weg zat.

Opeens waren we bijna bij het einde van de crossing. Dit was eigenlijk uitzondelrijk goed gegaan. Totdat… de wielen begonnen te spinnen op het moment dat we het water uit wilden rijden. We zaten vast. Nachtmerrie!

Mark bleef heel rustig en wist overigens precies wat hij moest doen. Van de ene kant verbaasde me dat, want ik had helemaal nooit gehoord dat hij zich zo goed had voorbereid en van de andere kant voelde ik me direct trots. Ik werd rustig en vertrouwde hem volledig. Hij wist wat hij deed. Dus na een paar keer proberen, schoten we door. Pfoeee, opluchting hoor! Ontlading ook!

Na deze overtocht was een overwinningsdansje op z’n plaats. Er was toch niemand en zo wel... dan had het me op dat moment niks uitgemaakt! Alle spanning kwam los, met daarbij het gevoel dat we leefden! Wat een avontuur. Zo eng, maar zo gaaf! Ook al stond het water behoorlijk hoog, was op natte deurmaten na, het water netjes buiten de deur gebleven.

Trots op Mark, trots op mezelf en natuurlijk trots op onze auto! Jeetje, wat een kracht heeft deze bak!

Wat ik leuk vond om te merken was dat de terugweg echt aanvoelde als appeltje-eitje. Alle crossings vielen mee. Stel je dan zo snel je grenzen bij? Of was dit meer een nasleep van de adrenaline? Alles is goed gegaan en we zijn oprecht een hele ervaring rijker. Deze dag was echt by far ons hoogtepunt van onze reis tot nu toe. En we hadden gewoon nog twee van zulke routes te rijden de komende dagen.

We reden terug, met het zakkende zonnetje, naar onze vertrouwde camping waar we al een nachtje hadden verbleven. Stiekem heel blij dat ik niet wist wat me de volgende dag allemaal te wachten stond. Wat wel het geval was geweest als we aan het eind van de F-249 hadden geslapen. Nu kunnen we er wederom weer blanco in. Op naar de volgende F-route!

F-232

Nieuwe dag, nieuwe route! Wederom was het een stralend weertje, zo fijn! Het had wel flink gevroren in de nacht, dus het was behoorlijk fris in de ochtend. Ik zou er trouwens niet aan moeten denken om zulke routes te rijden met slecht weer. Dan heb je er toch een extra hindernis bij om rekening mee te houden. Ik snap wel dat dit soort wegen dan worden afgesloten. Het zonnetje zorgde er in elk geval voor dat we extra dankbaar waren, anders hadden we de Highlands zo laat in het seizoen misschien wel over moeten slaan! Alles loopt toch weer hoe het moet lopen.

We maakten ons klaar voor vertrek en klapten de boel weer in. Helaas begon onze tent wel steeds meer kapot te gaan. Eerst het lekke dakraam, vervolgens een kapotte rits en nu werkt het hele indraaimechanisme tegen. Mark moest behoorlijk op de tent duwen, zodat ik ‘m geforceerd kon dichtklikken. Niet fijn dit.

De tent moet het nog even een kleine twee weken vol zien te houden, dus we geven er (na wat gemopper op het moment zelf) niet teveel aandacht aan. Wij geloven oprecht dat wat je aandacht geeft, groeit. Dus we startten de motor en gingen voor de tweede dag op rij op pad!

We hadden deze ochtend geen zin om onze pannekoekjes te maken. We hadden een flinke route te rijden en dit zou teveel tijd in beslag nemen. Dus we stopten onderweg bij een bakkertje om een ontbijtje te scoren. Deze bakkerij had een heel leuke entourage met pompoenen, sfeerlampjes en herfststukken. Heel sfeervol.

Op het parkeerterrein zetten we ons eigen vertrouwde bakkie koffie en genoten van een vers kaneelbroodje. Deze waren oprecht heel lekker: geluksmomentje! We stonden behoorlijk stijf en stram op van de spanning van de dag ervoor in combinatie met de ijskoude nacht, maar na dit ontbijtje hadden we de binnenkant weer wat gesmeerd en konden we ertegen.

Bij de start van de route moest er natuurlijk nog even een fotootje gemaakt worden. We hadden er zo ontzettend veel zin in! Elke route heeft weer z’n eigen uitdagingen, dus ik had geen idee wat we konden verwachten.

Eenmaal onderweg merkten we dat de ondergrond heel anders was dan de dag ervoor. Het was ontzettend hobbelig, er lagen flinke stenen wat werd afgewisseld met grote gaten. En dit voor een behoorlijk lange tijd van de route. Mark gaf op een gegeven moment aan toch even te willen stoppen om onze banden wat leeg te laten lopen. Hij vertelde dat dit zou zorgen voor meer draagvlak van de banden wat automatisch ook meer grip betekende. Voor onze reis had hij al een drukregelaar aangeschaft, zodat hij wist hoeveel lucht hij moest verwijderen. Wederom was ik een beetje verbaasd, want ik wist niet eens dat we dit ding mee hadden. Leuk om hem zo in z’n element te zien!

We wisten wel dat een andere route ook voor een andere omgeving zou zorgen, maar dat dit zo’n groot verschil was, hadden we ook weer niet verwacht! Zo ver lagen ze nou ook weer niet bij elkaar vandaan. We genoten van die afwisseling. Deze route bestond wel uit een aantal rivercrossings, maar een stuk minder uitdagend dan de F-249. Al zou de laatste van deze route wel weer wat uitdagender zijn, maar daar waren we vooralsnog niet mee bezig.

Op een gegeven moment reden we op een soort lavalandschap. Fenomenaal. Dat kleine witte stipje waren wij, op een groot uitgestrekt terrein van zwart grind. Mark had al aangegeven dat dit een van de meest afgelegen F-wegen was, maar dat werd hier wel bevestigd. Deze hele route zijn we niets of niemand tegen gekomen!

De foto hierboven is gemaakt met Mark zijn drone en geeft een klein voorproefje van zijn vlogs die gaan komen 🫶🏻

We tuften lekker door tot het verste punt van deze dag. Ook dit ging weer om een stevige rivercrossing. Deze hadden we dus wederom twee keer te overwinnen, omdat we dezelfde weg weer terug moesten.

De rivercrossing liep over in een prachtige waterval, wat zorgde voor het spectaculaire plaatje. Hieronder alvast een spoiler dat het ons is gelukt om deze oversteek doorstaan. Maar hoe? Haha, dat lees je daaronder!

Natúúrlijk stapten we weer uit om te kijken wat ons te wachten stond. Vlak voor de start van de waterval lagen flinke rotsen, dat het een kunst zou zijn om hier tussendoor te worden meegevoerd. Dat was in elk geval een geruststelling, haha.

We zagen dat de stroming flink was, maar niet zo heftig als die van een dag eerder. De uitdaging zat ‘m in de overkant van de overtocht. Het was daar behoorlijk steil en je zag van een afstand al dat daar aardig wat banden hadden geslipt om eruit te komen.

Zijn wij sterk genoeg? We gingen de uitdaging aan!

Met de nodige precisie en kalmte bracht Mark de auto het water weer in. De stenen op de bodem waren echt een stuk groter dan wat we tot nu toe hadden ervaren waardoor we behoorlijk hobbelde, maar onze Defender kon het goed aan. Dit keer voelde we wel de druk van het water tegen de deurpost, maar reed de auto gewoon zijn eigen weg. We werden niet verplaatst door de stroming. Ohhh, fijn! Dit ging goed.

In een rustig tempo gingen we het water weer uit. Totdat we alsnog vastdraaiden. Ohhhhhh, help! Dit werd eng! Wellicht toch een klein ieniminie traumaatje van de dag ervoor? Mark reed een stukje achteruit de rivier weer op, geen prettige ervaring overigens, en met veel meer vaart ging hij de heuvel weer op. De auto stribbelde best nog een poosje tegen tot we doorschoten! We waren eruit!!!

Whaaaaaa, we did it again!

Maar net zoals de dag ervoor, moésten we weer terug. Ja hoor, echt. Zou ook de vierde keer dat we zo’n rivier over gingen, het geluk weer aan onze zijde zijn? We gingen het proberen, haha nou ja proberen, we moesten wel. Dus we draaiden om en net zoals de dag ervoor, moest direct de pleister eraf. Gelijk doorgaan, niet treuzelen.

Dit keer was het een stukje steiler om de rivier in te gaan. Logisch ook wel, door al dat gespin van die banden de hele tijd. We reden weer rustig de rivier door, hobbel de hobbel, en aan het einde van de oversteek drukte Mark weer wat steviger het gaspedaal in. Deze keer kwamen we, met een kleine doordraaier van de banden, er een stuk makkelijker uit. WHAAAAA het was gewoon gelukt! Voor de vierde keer zo’n knaller van een crossing! Joehoe, vreugdedansjes alert!

We beseften dat wat de rivercrossings nog het spannendste maakten deze twee dagen, het feit was dat we daar alleen waren. We hadden natuurlijk wel een noodnummer bij de hand en een auto onder onze kont voorzien van zo’n beetje alles waardoor we een tijdje konden ‘survivallen’. Maar toch zou het fijner zijn met een tweede auto in de buurt. Een soort buddy. Dan kun je elkaar eventueel te hulp schieten mocht dat nodig zijn.

Maar goed, het was hier zo uitgestorven en daarbij hebben we zo’n Defendermaatje nog niet ontmoet om mee op te trekken. Als we hierop af waren gegaan, hadden we deze hele ervaring niet gehad. Dubbel, maar wel iets om mee te nemen in het vervolg van reizen met de Defender. Voor nu knepen we in onze handjes dat het allemaal zo goed was verlopen.

We reden de prachtige route terug, met een overwinningsgevoel dat overheerste. De adrenaline gierde nog na toen we aankwamen op onze vertrouwde camping, waar we ons klaarmaakten voor de derde dag.

F-208

Wederom hadden we weer een hele koude nacht achter de rug. We kwamen dan ook nog iets meer in de kreukels de tent uit. Die spanning in combinatie met de kou doet echt wel wat met je lichaam! Deze dag zou het nog droog blijven, maar de daaropvolgende dagen werd er neerslag verwacht. De wegen gaven gelukkig nog groen aan op de kaart, maar met deze temperaturen en de komende sneeuw, zou het vast niet lang meer duren voordat ze zouden worden afgesloten.

Om 9 uur verlieten we de camping en tankten we onze auto weer af voor we de F-weg op zouden gaan. Dit wordt geadviseerd om te doen als je de Highlands in gaat. Ongeacht hoeveel diesel je nog in je tank hebt zitten. Er zijn daar geen voorzieningen en je weet nooit precies in wat voor situatie je terecht kan komen. De afgelopen dagen hebben wij dit dan ook trouw gedaan.

Wederom bevonden wij ons tijdens deze route weer in een heel andere omgeving. Deze weg ging veel meer door de bergen vol met kronkelweggetjes. Af en toe was het flink ‘klimmen’ en dat ging gepaard met stevige afdalingen. We reden langs kloven en kliffen en daarbij werden we oprecht omringd door prachtige landschappen.

We konden beiden onze lol op met het maken van foto’s, filmpjes en schrijven. Deze natuur was zó inspirerend!

Wij pakten het zuidelijke gedeelte van deze route, wat bekend stond om het meest uitdagende en tevens ook meest mooie deel van deze weg. Maar mocht het toch gaandeweg te spannend worden, konden we er nu voor kiezen om de weg via het noorden te verlaten. Dus elke obstakel die we hadden overwonnen en niet nog eens wilden doen, gaf ons de mogelijkheid om door te rijden. Dit gaf toch wel een ander gevoel dan dat je geen andere keuze hebt en je hoe dan ook weer terug moet, zoals bij de twee voorgaande dagen.

Ook kwamen we tijdens deze route af en toe een mede-liefhebber tegen. Al snel hadden we door dat je even een duimpje naar elkaar opstak om te checken of alles goed ging voordat je je route weer vervolgde. Het gaf een soort saamhorigheidsgevoel. Mocht je vast komen te zitten, of iemand anders, dan zou je elkaar in elk geval kunnen helpen. Dat waren nog eens geruststellende gedachten!

Het einddoel van deze route was de Landmannalaugar, een prachtig landschap met gekleurde bergen. De route van de F-208 bleek hier en daar best uitdagend, dus we kwamen er later aan dan we van tevoren hadden gedacht. Om de bergen écht goed te kunnen zien vanuit een bepaald uitkijkpunt, was het nog een behoorlijke wandeling. Vervolgens zouden we nog ongeveer 4 uur terug moeten rijden, waardoor we het laatste stuk zeker in het donker zouden moeten overwinnen. Dit was geen optie voor ons.

Mark gooide nog even de drone in de lucht zodat we iets van het bijzondere landschap zouden meekrijgen. Op beeld zag het er in elk geval ook al heel mooi uit!

Voor we teruggingen, nog wel even snel een plas! Dit waren de meest gore wc’s ooit, want het water was al afgesloten in deze tijd van het jaar en het doorspoelen moest je doen met een gevulde jerrycan. Wat natuurlijk echt een enorme bende gaf van alle uitwerpselen door elkaar. Al staan we inmiddels nergens meer van te kijken, hadden we achteraf toch beter een stukje verderop een plekje in de natuur kunnen opzoeken. Na dit korte bezoekje werden we namelijk aangesproken door een dame die de boel daar beheerde. Ook al wilden we daar verder niet gaan hiken en direct weer vertrekken na aankomst, moesten we alsnog 10 euro per persoon betalen. Dit was dus niet alleen een mega vieze plas, maar ook wel direct een kneiter dure! Welkom in IJsland.

De route terug was weer net zo mooi als de heenweg. Dit verveelde echt niet. Inmiddels begon het al te schemeren toen we aan het einde van de F-208 waren aangekomen. We waren zo blij dat we de wandeling hadden overgeslagen! We brachten de spanning weer terug in de banden, dus de auto reed weer als een zonnetje over het asfalt. Het laatste uurtje terug naar de camping was wel in het donker, maar dit was gelukkig op de hoofdweg. Daarbij kenden we de camping waar we naar terugkeerden, dus geen probleem.

Aan het eind van deze drie dagen was onze auto helemaal vies, van binnen en buiten! Maar wat een avontuur hebben we beleefd! We hebben gedurende de reis echt toffe dingen mogen zien, al snapten we de hype van IJsland gewoon nog niet helemaal. De enorme toeristenstroom, zeker in het zuiden, vonden we echt bizar. Voor ons leek het dan ook regelmatig dat de voorzieningen, zoals bijvoorbeeld op de campings, hier helemaal niet op waren gemaakt. De hoge prijzen (van eten tot plassen!) en de kwaliteit van het voedsel daarbij opgeteld, maakten dat het voor ons nog niet echt als een topland voelde. Maar nu, na het rijden van de Highlands, veranderde onze mening. De drukte, prijzen en voedselkwaliteit konden we natuurlijk niet veranderen, maar wel waar we ons bevonden.

We zullen niet snel nog eens 6 weken op IJsland verblijven. Al sluiten we het niet helemaal uit om, met de juiste voorbereidingen die we nu hadden geleerd, hier nog eens naar terugkeren om zulke routes te rijden. Ik zou in elk geval weer heel veel potten pindakaas meenemen, haha! Er zijn in totaal ongeveer 30 verschillende F-wegen en door de diversiteit kan ik me voorstellen dat je ze allemaal wel een keer gedaan zou willen hebben. Dit soort dagen smaakt naar meer. Een soort verzamelen.

We hebben nu precies de laatste dagen van het seizoen meegepikt en daar zijn we super dankbaar voor. We gaan de Highlands achter ons laten, de toeristische drukte weer wat meer opzoeken en door naar het zuiden van IJsland.