🇩🇰 Blog 79 - Terug naar het Deense vaste land

Ik kan niet anders schrijven dan: JOEHOEEEEEE, eindelijk was de dag aangebroken dat we IJsland zouden verlaten!

We hebben echt ontzettend toffe dingen gezien en gedaan, de natuur is hier werkelijk fantastisch. En daarbij hebben we echt genoten van het Defenderleven. Maar jeetje, we hebben ook ontzettend afgezien. Inmiddels waren we na een aantal maanden in Nederland wel gewend om in onze auto te wonen, fijn met het bekende om ons heen. Maar acht weken in een winterse omgeving voelde soms als iets te veel van het goede.

Maar heeee, wij zijn wij! En we zijn oprecht een magische ervaring en een bepaalde groei in onszelf rijker. Afgelopen nacht was het ook weer -10 en waarschijnlijk kun je je er inmiddels vast wel een voorstelling bij maken hoe dit heeft aangevoeld, haha.

Voorlopig hebben wij de laatste nacht in de Defender geslapen en gaan we na deze dag weer het comfortabele opzoeken van een overdekte ruimte: eerst een cabin op de boot met vervolgens een Landalhuisje in Nederland.

Auto gereed maken

Met de laatste keer slapen in de tent, moesten we deze natuurlijk ook nog een laatste keer inklappen. En dat we daarvoor alles uit de kast moesten trekken, was wat zacht uitgedrukt. Maar de aanhouder wint! Na flink wat gekraak en geforceer, was het gelukt! Fjewww, wat een opluchting. De staat, of eigenlijk meer de schade, van onze tent zoeken we wel weer verder uit in Nederland.

Na deze worsteling liepen we snel naar de haven, de boot kon daar elk moment aankomen en wij vonden het leuk om ‘m te verwelkomen. Het bleek alleen dat de ferry er net zoveel zin in had als wij, want hij liep schijnbaar voor op schema en was er eerder dan verwacht. Maar niet minder leuk om ons verblijf voor de komende vier nachten voorbij te zien drijven. Wat blijft het toch een joekel van een boot, zeker zo in dit kleine havenstadje.

Tijd voor detox

Al waren we er geestelijk aan toe om op te laden, was dit lichamelijk misschien nog wel meer nodig. Tijd om ons lijf wat extra liefde te geven en dat begon voor ons met een ‘schone lei gevoel’. En nee, we konden hiermee niet meer wachten tot in Nederland. Want daar wacht kaas.

Een mooie bijkomstigheid: wij waren niet zo fan van het eten op de boot, dus zo hadden we een win-win door deze kuur te volbrengen tijdens ons verblijf op de ferry. Dit zorgde ervoor dat we middels gezonde shakes, toch onze voeding binnenkregen. We pakten het boodschappenlijstje erbij van een detox die we eerder dit jaar ook hadden gedaan en deden de ochtend voor vertrek nog de nodige schappies in de winkeltjes van dit kleine dorpje.

Rood, wit en blauw

En nee, deze kleurencobinatie ging niet om de Nederlandse vlag, maar om de IJslandse app die nauwkeurig aangaf welke wegen nog begaanbaar waren. Wij vonden het dan ook leuk om dit nog voor een laatste keer te checken. Op een paar hele kleine streepjes groen, had inmiddels elke weg wel een ander kleurtje gekregen wat aangaf hoe glad het er was, er sneeuw lag of dat de weg gewoonweg was afgesloten.

Natuurlijk de hamvraag: was de weg naar de boot op de dag van vertrek afgesloten geweest of niet?

Nee, dat was die niet! De bergpas had een wit kleurtje wat een besneeuwd wegdek betekende. Het was nog berijdbaar, maar wel lastig en dus opletten geblazen.

Maar hoe dan ook, ik was sowieso blij dat we ‘m al achter de rug hadden!

Voldoende pindakaas?

Nog een leuke update zo aan het einde van de reis: we hebben namelijk deze acht weken bijna vier kilo pindakaas gegeten. Haha, gewoon twee kilo per persoon! Ohhh men, dit is toch niet te doen als ik het zo opschrijf. Je hoort wel vaker dat mensen elke dag een broodje pindakaas eten, dus misschien is deze hoeveelheid dan wel wat daar bijhoort. Geen idee, wie houd dat nou bij.

Maar van tevoren had ik gewoon een moment (of wat) dat deze hamsteractie nogal overdreven was (“Typisch Jess”, zei ik dan), waardoor de nadruk erop kwam te liggen. Overdreven bleek alleen niet het geval. Sterker nog, het was voor ons oprecht meer een soort van reddende engel (wat dan wellicht wel weer overdreven is) waar we op terug konden vallen tijdens onze strubbeling bij het vinden van gezond en vooral voedzaam eten.

De aller aller allerlaatste

Zo gedurende de dag zorgden we ervoor dat alle spullen weer op de juiste plek lagen in de auto en pakten we onze tas in voor op de boot. Nou ja, niet alleen een tas, we namen een hele krat mee vol met onze detoxboodschappen. En… ons koffiezetapparaat! Ja echt, we namen die gewoon lekker mee de kamer op. Het ging ons niet alleen om de koffie, dit apparaat kon ons ook voorzien van thee. Zo waren we van alle gemakken voorzien en konden we lekker wegblijven uit het restaurant.

Het zal straks even ploeteren zijn om alles op de kamer te krijgen, maar wat zijn nou die vijftien minuutjes tegenover vier hele nachten huiselijkheid. Gedurende de tocht heb je namelijk geen toegang tot je auto. Dus alles moést gewoon mee. Haha, we konden wel merken dat we de afgelopen zes weken op IJsland zo gefantaseerd hadden over onze terugreis, want aan voorbereiding geen gebrek.

We maakten vlak voor ons vertrek nog een laatste keer spaghetti en we plakten onze IJslandse stickers op de krat als aller aller allerlaatste handeling, alsof we daarmee zeiden: dit was het dan! We gingen ervandoor!

Hét moment

Als ik een stukje van een liedje onder deze alinea's kon plakken, had ik sowieso gekozen voor het liedje van René Froger met ‘This is the moment, this is the day’. Maar dat kan niet. Nu heb je er als het goed is wel een beeld bij. Mission completed.

We konden inchecken tussen 16.00 en 19.00 uur, maar even over 15.00 uur stonden wij al lekker in de rij. Of we nou op de camping aan het wachten waren op het moment om te vertrekken of alvast voor de incheckbalie stonden te trappelen, wij wisten het wel.

Verassing: we stonden er net toen ze al begonnen met inchecken! Wederom kregen we weer onze ‘sleutel’ voor onze geboekte cabin en de dame bij de balie wees ons de weg naar het volgende punt waar we moesten wachten voor we de boot op konden.

Hier hebben we uiteindelijk wel een hele poos gestaan, uiteindelijk ruim twee uur! Waar wij dachten lekker vroeg in te checken en dus vlot de boot op te kunnen, bleek dit niet het geval. Helaas: geen shortcut. Ook al wilden we heel graag de comfort opzoeken, er werd nog even van ons gevraagd om te wachten. Dit ging van geduld naar frustratie en weer terug naar geduld.

Want ken je dat gevoel dat je in een verkeerde rij staat bij de kassa? Haha, dat hadden wij uiteindelijk! Continu kregen de rijen naast ons de aanwijzing om de boot op te rijden, en onze rij kwam maar niet aan de beurt. Ook mensen die precies om 18.00 uur aankwamen, konden zo doorrijden. We wisten wel dat we uiteindelijk toch wel allemaal mee zouden gaan met de boot, maar toch. Onze flexibiliteit werd gewoon nog een tikkeltje meer uitgerekt hierzo.

Maar. Nu. Echt.

Zoals altijd: aan alles komt een eind, zo ook aan dit wachten. Uiteindelijk waren we nu echt aan de beurt, want we mochten de boot op! Het was een kopie van de voorgaande keren: we stonden weer lekker dicht op elkaar en moesten vrotten om onze spullen eruit te krijgen. Maar daarnaast was onze cabin weer identiek en dus vertrouwd. Jeetje, wat waren we blij dat we de komende vier nachten een warme kamer tot onze beschikking hadden!

Het was inmiddels 19.00 uur en we hadden nog een uurtje tot de boot zou vertrekken. We installeerden ons terwijl we wel al wat grommel van de boot hoorden. Wellicht dat de motor warm moest draaien? Rond half 8 gingen we naar het dek om te kijken hoe we de haven zouden verlaten.

Eenmaal boven zagen we gewoon al dat we vaarden! En we waren niet een klein stukje van de haven, maar al best een eind. We hadden het moment gewoon gemist. Haha nou ja zeg, tot nu toe hebben we het nog elke keer mis gehad met de tijden van de boot, hoe dan? Al was het natuurlijk verder helemaal goed zo, we zaten erop! Uhh, het zat erop! Daar ging het om.

We deden buiten nog een klein rondje om te kijken of we toevallig nog één avond getrakteerd zouden worden op Noorderlicht. Maar nee, het was bewolkt en daarbij hadden we ons cadeautje al in the pocket. Hoeveel laatste keren wil je hebben. We gingen dus weer met een gerust hart terug naar de kamer.

Loslaten

Waar we de intentie hadden om deze dagen lekker aan de slag te gaan met onze blog en vlog, bleek dat na een goede nacht slaap een illusie. We zaten er lekker in met de detox en nu pas merkten we hoe zwaar ons lijf het heeft gehad. Zo had ik opeens allemaal kleine ontstekingen aan mijn tenen en voeten en Mark werd wakker met een hoop gesnotter en keiharde spierpijn. Spierpijn waarvan? We voelden ons raar: hoofdpijn en ik had zelfs hartkloppingen. Het kwam er echt allemaal uit. Oprecht tijd om los te laten.

Alle zeilen bij

Waar de vorige keer 4 meter hoge golven al zorgden voor klapperende glazen, begonnen we nu met 6 meter vanaf de Faeröer eilanden gezien. Dit was goed te merken, soms klapten we flink op een golf en daarnaast wiebelden we flink heen en weer.

Dus na twee rustige nachten, werden onze zeebenen nu wel echt uitgedaagd. We hoorden een behoorlijke dreunen bij de buren, ik denk dat het de koffers waren, die de hele kamer door rolden. Tot nu toe hebben we in elke kamer wel een aantal deuken in de deuren en kasten gezien, maar opeens snapten we nu waar die beukers vandaan kwamen.

Boven onze eerdere klachten, nam de misselijkheid het ook wel over met vlagen. Liggen ging dan nog het beste, en ach, tegelijk genoten we nog steeds van de warme kamer. Prima. We lieten het allemaal maar een beetje toe en gebeuren. Haha er moest kennelijk echt iets opgeruimd worden.

4 nachten onbereikbaar

Op het moment dat we begonnen aan de overtocht ervaarde ik wel wat spanning omdat we niet bereikbaar zouden zijn. Het voelde ongemakkelijk, gezien de situatie met mijn oma, dat wij niet op de hoogte gebracht konden worden. Ik vond het dan ook net zo spannend, toen er vast land in zicht kwam, om mijn telefoon weer te kunnen connecten dan toen ik de connectie uitzette. M’n ouders hadden een lief berichtje voor ons klaarstaan voor het moment we bereik zouden hebben waarbij ze direct de pleister eraf trokken: lieverds, welkom op het vaste land, hier is alles nog rustig. Fjewww, ontlading, fijn!

Terug naar Nederland

We waren op het Deense vaste land! Joehoeee, wat een reis was het geweest! On-gefreaking-lofelijk.

De komende weken gaan we onze tent en koelkast laten maken en daarbij 101 andere kleine dingen fixen die de afgelopen paar maanden zijn gesneuveld. En yesss, het sterretje is een sterretje gebleven in onze ruit, dus ook die kunnen we nu laten repareren.

Maar nu eerst een kleine 1000 kilometer naar Alphen a/d Rijn rijden. Op weg om onze familie weer te zien en knuffelen!