🇮🇸 Blog 77 - Op verkenning in het zuiden van IJsland

Inmiddels hebben we al behoorlijk wat mogen zien en ontdekken op IJsland, met voor ons als hoogtepunt tot nu toe het trotseren van de Highlands. Maar in het zuiden is nog zoveel meer moois om te zien. We vonden een camping heel centraal gelegen in het plaatsje Vik. Bij aankomst voelde deze camping direct al goed. De plekken stonden redelijk in de luwte doordat we van één kant werden beschermd door een flinke rotspartij wat de ergste wind tegenhield, fijn!

Waar we gedurende de dag alle ruimte hadden en we de omgeving al wandelend wat hadden ontdekt, werd het er gaandeweg de avond mega druk. Het eerdere gevoel alsof we op een parkeerplaats geparkeerd stonden, begon weer te overheersen. Zo dicht stonden we op elkaar met onze kleine huisjes op wielen. Ik las dat deze camping uiteindelijk rond de 250 plekken heeft. Al haalden we dit bij lange na niet zo in het naseizoen, kregen we wel een beeld bij het hoogseizoen. Nu merkten we al hoe karig de voorzieningen waren op het aantal mensen, dat het ons nieuwsgierig maakte naar hoe het zou zijn met een volle bezetting. Dit werd ons gelukkig bespaard.

Dan is het wel weer heel leuk als je met zoveel mensen bij elkaar bent, het enthousiasme werkt dan heel aanstekelijk.

Het was de eerste avond direct raak, we hadden namelijk weer een prachtige lichtshow boven onze auto! De ene jubelkreet na de andere kwam voorbij op de camping. Dat is dan wel weer heel leuk als je met zoveel mensen bij elkaar bent, het enthousiasme werkt dan heel aanstekelijk. We genoten volop want, net zoals toen we het Noorderlicht voor het eerst zagen, hadden we ontzettende mazzel met het weer. Het was droog, vrijwel windstil en niet extreem koud.

Sorry, wij knakken!

Wederom was er weer een gezamenlijke keuken waar we gebruik van konden maken. Wij hadden tijdens deze reis regelmatig pasta op het menu: lekker makkelijk en een goede bodem voor wat er van ons lichaam werd gevraagd door de barre omstandigheden. Deze avond waren we omringd door allemaal Italianen. En tja, door mijn kleine pannetje moést ik de spaghetti wel knakken. Ik zag ze al wat grijnzen en ik deed dit dan ook wel een beetje met rode wangetjes, aangezien dit een zonde voor een Italiaan is natuurlijk!

Tot ze door had dat deze bak niet bij de camping hoorde, maar het die van ons was! Direct zag ik dat haar wangen hetzelfde kleurtje kregen als die van mij eerder tijdens het koken, haha.

Wij nemen inmiddels een bak met spullen mee die we nodig hebben voor het eten en vervolgens de afwas. Kruiden, olijfolie, uitjes, knoflook enzovoort. De bak hadden we op tafel staan en ik zag op een gegeven moment een dame van een Italiaanse koppel al lekker in onze bak neuzen. Dit keer kreeg ik een lach op m’n gezicht. Tot ze door had dat deze bak niet bij de camping hoorde, maar het die van ons was! Direct zag ik dat haar wangen hetzelfde kleurtje kregen als die van mij eerder tijdens het koken, haha. Ik zei nog dat ze gewoon kon gebruiken wat ze wilde, maar dat sloeg ze vriendelijk af.

Deze avond deed ons veel denken aan de tijd in Italië eerder dit jaar. Van de ene kant waren we blij dat we ons gevoel hebben gevolgd en niet voor het huis in Italië zijn gegaan, al vinden we de energie wat Italianen meebrengen nog steeds heel fijn!

Verder hebben we de eerste dagen op deze camping een beetje rustig aan gedaan. Ik voelde me niet helemaal lekker, aangezien de tijd van de maand was aangebroken. De camping was schoon, maar had helaas wel weer een gezamenlijke douche. Ik snapte nog steeds niet wat er nou zo moeilijk aan was om in zo’n ruimte een paar muurtjes te plaatsen, desnoods alleen wat douchegordijntjes ertussen. Zeker niet voor de prijzen die je betaalt.

Nu was het gelukkig nog ‘rustig’, zoals eerder aangegeven. Ik denk dat er elke nacht gemiddeld 100 plekken bezet waren. Maar het blijft toch echt mega uit m’n comfortzone, zeker nu zou ik een eigen hokje zeer zeer zeeeeer op prijs stellen. Het was alleen wat het was en ik kon niet anders dan erdoorheen.

Fairytailkloof

Waar we ook wel tegenaan liepen was dat wanneer we, zoals nu, een aantal dagen niet op pad gingen, er een stemmetje in ons hoofd begon te tetteren: “Ga erop uit, dingen zien en beleven! Je bent hier nu, neem het ervan!” Misschien is dit stemmetje ook wel voor een deel ontstaan omdat ons regelmatig werd gevraagd wat we nou zoal aan het doen zijn op een dag. Wat natuurlijk een doodnormale vraag is, behalve wanneer de vraag wordt gesteld met een bepaalde ondertoon. Op dit soort dagen is het voor onszelf ook heel moeilijk uit te leggen waarmee we ‘m vullen. Toen zelfs de campingeigenaar vroeg of we misschien pech hadden met onze auto omdat we er al een paar dagen stonden, voelden we ons een soort ‘betrapt’ dat we even de behoefte niet zo voelde om erop uit te gaan. Al was dit uiteraard meer een vraag om te kunnen helpen en niet om verantwoording af te leggen.

We merkten zo langzamerhand steeds meer dat wij niet de types ernaar zijn om non-stop door te blijven reizen. We hebben het af en toe echt nodig om geen nieuwe indrukken op te doen en zeker als je op andere vlakken ook uitgedaagd wordt om uit je comfortzone te kruipen. Wellicht is dit ook wel het grote verschil met een aantal weken vakantie en toch wel meer een way of living. We zoeken nog steeds naar balans, ook al hebben we inmiddels bijna drie jaar terug ons leven omgegooid! Wij kunnen sommige dagen ook gewoon doorbrengen op de camping, achter onze laptoppies doen wat we leuk vinden: bloggen en vloggen. Lekker rommelen, zoals we dat dan zelf noemen.

Gelukkig hebben we het uiteindelijk voor elkaar gekregen om geen gehoor aan dat stemmetje te geven. Zo leren we steeds een beetje beter naar ons gevoel en onze behoeften te luisteren, ook al leverde dat de nodige weerstand op.

Deze rust had ervoor gezorgd dat we op een gegeven moment weer extra zin hadden om op onderzoek uit te gaan. Zodoende hadden we een ritje gepland naar Fjaðrárgljúfur: een heel mooie kloof wat ik bij aankomst direct de Fairytailkloof noemde. Het voelde echt een beetje als het sprookjesbos in de Efteling. Al kreeg ik de indruk wat ik erbij had niet helemaal over op de foto, toch twee blije bekkies hieronder. Wellicht komt deze omgeving later in Mark zijn vlog wel wat beter over met bewegende beelden. Het was een groot wandelgebied en na wat rond te hebben gehobbeld, gingen we door naar de volgende plek wat we voor die dag op de planning hadden.

Tussen de ijsblokken bij Jökulsárlón

We hadden de smaak namelijk weer helemaal te pakken, dus na ons bezoek aan Fjaðrárgljúfur, gingen we door naar een gledsjer! Ik had eigenlijk geen idee wat ik daarbij kon verwachten en ik dacht eerlijk gezegd dat het ging om een berg met sneeuw. Haha, zoals ik in mijn vorige blog vertelde doe ik van tevoren niet echt onderzoek en dat bevestigde dit wel weer, want dit bleek oprecht een uitje met een verrassing!

We parkeerden de auto en het viel ons direct op dat het hier weer gratis was, net zoals tijdens het begin van onze reis. Alles rondom de Golden Circle kost extra geld, ze spelen daar flink in op de grote hordes toeristen. We moesten een stukje lopen om bij de gledsjer te komen en toen het plaatje bij mij in beeld kwam, wist ik niet wat ik zag. Fenomenaal! Echt. Zo. Mooi.

Overal lagen flinke ijsblokken, zo groot, dat ik gewoon een beetje Titanic-vibes kreeg. Je kon er tussendoor lopen, wat het nog bijzonderder maakte. Op dit moment was ik blij dat ik er zo onbezonnen in was gegaan, want de verrassing kwam flink binnen. Mark maakte wat dronebeelden terwijl ik even ergens ging zitten en genoot van wat ik zag. En dit was totaal geen straf zo in combinatie met het zonnetje wat scheen.

Net zoals de Highlands, was dit (geheel onverwacht) ook echt één van mijn hoogtepunten tot nu toe.

We hadden ook wel behoorlijk mazzel met het weer. Doordat het windstil was, zorgde dit voor een prachtige ‘spiegel’ in het water. Wel merkten we dat de dagen al behoorlijk wat korter werden, zo begon het halverwege de middag al te schemeren. Vlakbij deze gledsjer was Diamond Beach, wat we ook nog heel graag wilden bezoeken voordat we teruggingen naar de camping, dus het was voor ons de hoogste tijd om weer door te gaan.

Ongewenste ster

We reden richting het strand en we voelden door het rap zakkende zonnetje wel een beetje de tijdsdruk. Net toen we er bijna waren… pats, een sterretje! En niet zo’n kleintje ook. Ja hoor, fijn dit. Waren we maar lekker terug gegaan naar de camping om een dag later Diamond Beacht te bezoeken! Te laat. En vooral, achterafgeneuzel.

Ik zocht op internet of we in de buurt het sterretje konden laten repareren. Maar nee, dat ging nog niet zo makkelijk. Met de temperatuurverschillen van buiten en binnen in de auto, vond ik het nog best een beetje lastig om het los te laten. Toch wel bang dat het sterretje een hele scheur zou worden. Maar er zat niets anders op dan het proberen los te laten. We hoopten van harte dat dit goed bleef gaan tot we weer op het vertrouwde vasteland in Nederland aan zouden komen.

Diamanten op het strand

We parkeerden de auto bij Diamond Beach en wederom werden we verrast. We hadden eerder mensen gesproken die er waren geweest, maar toen waren er nog geen ‘diamonds’ te vinden. En dit was helemaal nog niet zo gek lang geleden. Maar nu lagen ze er op de een of andere manier wel! Niet in het formaat hoe ze ook kunnen zijn, zoals die exemplaren bij de gledsjer. Maar dit had oprecht wat weg van diamanten op dat pikzwarte zand met het ondergaande zonnetje. Hier en daar zwom er zelfs een zeehond voorbij!

Wat is de natuur in IJsland toch magisch.

Na deze bijzondere bezoekjes, gingen we weer lekker terug naar de camping waar we op onze laatste avond weer werden getrakteerd op prachtig Noorderlicht. Het was wederom heel goed zichtbaar vanaf onze tent via ons dakraam. Bofkonten. Zo eindigden we ons verblijf in Vik ook zoals we ‘m begonnen waren.

De volgende ochtend werden we wakker en Mark begon met:

“Wil je eerst het goede nieuws of eerst het slechte?”

Haha leuke start van de dag, ik voelde de bui al hangen en vroeg hem met het goede te beginnen.

“We gaan pas volgende week en in een week kan er veel gebeuren!” Lekker cryptisch.

Hij vervolgde zijn bericht met dat de bergpas naar de boot was afgesloten vanwege het winterse weer. Huh, was dat ook nog een optie? Hier had ik werkelijk nog niet bij stilgestaan. M’n cortisollevel begon dan ook weer lekker te stijgen zo op de vroege morgen. Ik vroeg nog of er meerdere wegen naar de boot waren, maar die waren er niet. Die bergpas waar we onze reis waren begonnen na aankomst, was de enige manier om bij de boot te komen. Oef, waren wij even blij dat het eerder niet was gelukt om ons bootticket te vervroegen! Dan hadden we er serieus nu wel heel anders bij gezeten.

Omdat het ons verder niet betrof, kwamen we er ook niet achter of de boot op zulke momenten dan z’n reisschema aanpast. Er zullen dan toch wel meer mensen last krijgen van het feit dat ze dan niet op de juiste tijd aanwezig konden zijn door de afsluiting? We richtten onze aandacht maar weer op de verwachting dat de bergpas een week later gewoon open zou zijn!

Daarnaast was op de kaart ook zichtbaar dat de eerste Highlands waren afgesloten. Wat een mazzel dat we die routes op precies de juiste dagen hebben gereden!

Dit was niet het enige bericht waar we mee opstonden. Er waren die nacht namelijk allemaal aardbevinkjes geweest bij de vulkaan Katla, wat vaak een voorbode is op een uitbarsting. Deze vulkaan was letterlijk aan de andere kant van die rots waar Mark naartoe wijst op de foto hierboven. Toen we in de loop van de ochtend de camping achter ons hadden gelaten om onze route te vervolgen, reden we nog wat dichter langs de vulkaan om te zien of we iets van onrust zagen, maar dit was niet het geval.

We besloten lekker door te rijden naar onze volgende stop. Zal deze vulkaan dan echt gaan uitbarsten op het moment dat wij in IJsland verblijven? Voor nu lieten we in elk geval deze omgeving achter ons om door te rijden richting het oosten van IJsland. Langzaam richting de plek waar de boot een week later, als het goed is, zou vertrekken.

Vestrahorn

Onderweg naar de volgende stop, merkten we dat de meren aan het veranderen waren in schaatsbaantjes en zelfs langs de watervallen ontstond ijs. Dit gaf een uniek beeld. Tel daar de helderblauwe lucht bij op en het zorgde voor wederom een mooie route. Halverwege was er een plek met een aantal hottubs. Na de douches op de camping in Vik, was dit een ware traktatie.

Na een paar uurtjes badderen stapten we weer schoon, warm en met rimpelige omahandjes in onze Defender. Zo langzamerhand wordt ons lichaam steeds beurzer van de weersomstandigheden in combinatie met het buitenleven, dus deze hottubs voelde meer als een must dan als een luxe. Al is het eigenlijk gewoon een beetje van beide. Onderweg reden we weer langs een gledsjer. Dit keer zagen we niet van die grote ijsblokken, zal die vorige een toevalstreffer zijn geweest?

We reden door tot Vestrahorn: wat bekend staat als een van de indrukwekkendste bergen van IJsland. De berg zelf was, niets gelogen, behoorlijk imponerend. Daarbij zorgde de grote, maar dunne plas water voor een spiegelend effect. Inmiddels was dit water bevroren, waardoor het leek alsof we op het ijs stonden. Een klein beetje gezichtsbedrog, maar niet minder leuk om overheen te lopen met al dat krakende ijs onder je voeten.

Fossardalur Campsite

Het werd langzaam steeds donkerder. Volgens de navigatie lag de camping die we op het oog hadden vlak bij de hoofdweg. Dus prima, we voelden geen haast. Alleen in werkelijkheid bleek het een behoorlijk pittig weggetje de bergen in, inmiddels in het pikkedonker. Dit was natuurlijk niet van tevoren te zien op de aangegeven route. We beseften op dat moment weer dat we daarom liever zoveel mogelijk het rijden in het donker over een weg dat we niet kennen vermijden.

Gelukkig ging alles goed en waren we officieel aangekomen in het oosten van IJsland! We checkten in, kregen een plekje toegewezen en pakten onze spullen om binnen te koken. De binnenruimte maakte ons blij: het zag er gezellig uit en het was er behoorlijk ruim met goede voorzieningen. Voldoende plek voor iedereen! Dus we konden direct aan de slag met het maken van een portie, jawel, geknakte spaghetti!

Fijn, hier konden we de komende twee nachtjes goed vertoeven!