🇮🇸 Blog 78 - Laatste dagen op IJsland

Onze eerste nacht op Fossardalur Campsite was weer een behoorlijk klappie kouder dan dat we tot nu toe waren gewend, ik denk mede omdat we ons wat hoger in de bergen bevonden. We zagen dat het die nacht gewoon -5 was geweest, en dat in combinatie met stevige wind… oei, oei, oei! Ik had me natuurlijk weer lekker dik ingepakt met wel 20 lagen kleding, waardoor ik erbij lag als een soort onverplaatsbaar pakket. Inmiddels heb ik zelfs een muts op in de nacht, haha! Het was een verzachtend idee dat inmiddels onze laatste nachten op IJsland waren aangebroken. We waren echt toe aan wat meer warmte van de cabin op de boot.

Omdat we natuurlijk in het donker waren aangekomen, hadden we geen idee hoe de omgeving eruit zag. We ritsten de raampjes van onze daktent open en… er lag sneeuw! Jeetje, hoe mooi was het hier!

We waren nog wat moed aan het verzamelen om de tent uit te stappen, tot we allemaal geklingel aan hoorden komen. Al was er in eerste instantie nog niets te zien door onze raampjes, waren we wel behoorlijk nieuwsgierig! Opeens verschenen er een aantal schaapjes, wat al snel een hele stoet vormde. Wat zag dat er gezellig uit zeg! De boer haalde z’n schapen binnen. Voor ons een teken dat hier nu echt de winter was aangebroken.

Als een soort iceman ging Mark op z’n blote kakkertjes en zonder jas de tent uit. Dit omdat we de avond ervoor nog nietsvermoedend de tent waren ingekropen waarbij we onze slippers, zoals altijd, onderaan de trap van onze tent laten. Hij kleedde zichzelf eerst even warm aan en gaf toen mijn spullen aan zodat ik met wolle sokken, schoenen en m’n jas aan naar beneden kon. Zo lief!

Eenmaal beneden was echt alles helemaal van het padje! Waar we eerder al bevroren olijfolie hadden aangetroffen, was nu m’n make-up onbruikbaar omdat het niet meer vloeibaar was en daarbij wilde mijn e-reader ook niet meer opladen. Die stond in continue slaapstand. Geef ‘m eens ongelijk met dit weer.

Toen we erachter kwamen dat zelfs het koffiezetapparaat wat extra liefde nodig had van ons warme kacheltje aangezien de leidingen bevroren waren, schoten we wel in de lach van deze situatie. Haha, dit was next-level! Maar we hadden het oprecht naar onze zin. Dit was namelijk echt een prachtige en vooral stralende winterdag! Het was pittig, dat is niets gelogen, maar hoe vaak maak je dit nou op deze manier mee? Dit voelde echt als een avontuur: kamperen in de sneeuw.

Maar eerlijk is eerlijk, ons lichaam kon er wat minder hard om lachen. Alles voelde beurs en stram. We konden maar 1 oplossing bedenken: een spa. We hadden er nog eentje op het oog om te bezoeken en alhoewel we dit voor de laatste dag wilden bewaren voor we de bergpas over zouden rijden, besloten we dit uitje een dag naar voren te halen. De weersvoorspelling van de komende nacht was nog een paar graden kouder dan die nacht daarvoor, maar daarna zou die zakken naar -10! We moesten de boot natuurlijk wel zien te halen, het liefste niet bevroren.

Stiekem maakte ik me toch wel druk om de bergpas overigens. Met dit ‘ineens’ echt winterse weer, zou het zomaar kunnen gebeuren dat ze de bergpas af zouden sluiten. In onze beleving was het weer die week daarvoor nog een stuk milder toen ze de boel hadden afgesloten. Ik zou het oprecht niet meer op kunnen brengen om op de een of andere manier langer te moeten blijven op IJsland. Dit klinkt dubbel misschien, want we waren van de ene kant erg aan het genieten van wat we allemaal meemaakten, maar van de andere kant was de energie wel echt op.

Tel daarbij op dat we, na het bericht over de gezondheid van mijn oma wat we hadden gekregen op de Faeröer, veel met onze gedachten bij het thuisfront waren. Die onzekerheid, het knaagde. Hier heb ik een apart berichtje over geschreven. Er kwam veel naar boven, ook van de tijd rondom Mark zijn ouders tijdens de start van ons avontuur. Het idee dat we niet eerder terugkonden met de boot, gaf een behoorlijk benauwd gevoel zo af en toe. Zelfs wanneer je in zo’n mooie omgeving bent. Je neemt gewoon altijd jezelf mee.

Na twee nachten op deze camping gingen we weer door. Waar we in eerste instantie van plan waren om op deze dag naar een kloof te rijden, gingen we nu dus naar de spa. We wisselden deze dagen gewoon om en bewaarden de kloof tot de laatste volle dag op IJsland voordat we de bergpas over zouden rijden! Nu eerst ontdooien en opwarmen.

Spa Foksbad

Inmiddels hebben we meerdere spa’s bezocht in IJsland en weten we precies hoe het werkt. Je komt aan, moet even naakt douchen en trekt vervolgens je badkleding aan. Het was koud buiten (-8), dus met een noodgang gingen we het warme water in.

Wat. Was. Dit. Lekker.

Jeetje, wat een ontspanning door onze lichamen. Zelfs de stijfheid in de stijfheid maakte een vreugdesprongetje! Die warmte, dit prachtige uitzicht van een winterwonderland, magisch. Aangezien we zo’n beetje aan het einde van onze reis waren beland, kwam als een film de hele trip voorbij: alle hoogte- en dieptepunten. We waren oprecht zo dankbaar voor wat we allemaal hebben meegemaakt!

We hadden een camping op het oog in het dorpje waar de spa zich bevond, dus geen zorgen om de weg ernaartoe. We namen het er even goed van. Na heel wat uurtjes dobberen met huidjes die nog net niet verteerd waren, maakten we ons klaar om te vertrekken. Rond 20.00 uur reden we het terrein van de camping op. Het was er uitgestorven. Lekker, dachten we. Wellicht kunnen we dan nog een poosje gebruikmaken van de binnenruimte voor we helemaal rozig ons bedje in zouden rollen.

Maar helaas. Eenmaal bij de receptie zagen we een bordje hangen: campsite closed.

Oh nee, en nu?

In de hele omgeving was geen camping te vinden. Teruggaan naar onze vorige camping was ook geen optie, want dit was iets van twee uurtjes rijden. De enige oplossing: nu de bergpas over opweg naar de camping bij de boot. Hiermee zou ook direct een einde komen aan onze reis, een bezoek aan de kloof zou er dan namelijk niet meer van komen. Dit was even onverwacht en totaal niet onze ‘planning’. Soms worden dingen schijnbaar ook gewoon voor je bepaald.

Maar ja, in het donker en mét sneeuw die bergpas overrijden, was een scenario waar ik niet aan had gedacht. In m’n hoofd had ik van die pas een heel ding gemaakt, omdat ze naar mijn idee zo’n weg naar een stadje niet voor niets afsluiten. Het gaat natuurlijk niet alleen om de toegangsweg naar de boot, maar de mensen die daar wonen kunnen er zelf dan ook niet overheen.

We gingen er maar vanuit dat zolang de pas open was, dit veilig zou zijn. Ook deze avond. Dus daar gingen we, jut en jul de berg over!

Wat dit keer uiteindelijk een heel mooie bijkomstigheid bleek te zijn van in het donker rijden, was dat we de zijkanten van de weg niet zagen! Dus we konden werkelijk niet zien hoe steil de afgrond was. Wel reden we over een wit wegdek wat je stiekem toch het gevoel geeft dat het er glad is. Maar zoals eerder tijdens het rijden in de sneeuw, verloren we nergens grip op de weg. We waren zo, zo, zooo blij met onze auto!!!

Haha, enne wat een mafkees ben ik toch: ik had dit namelijk echt veel groter gemaakt in mijn hoofd gedurende de weken. Met een goed half uur waren we eroverheen en kwamen we aan bij de camping in Seyðisfjörður. En gelukkig was deze wel open! Joehoeee, met nog een verwarmde binnenruimte ook.

We zouden hier blijven tot het vertrek van de boot. We hoefden de tent dus de komende nachtjes niet in te klappen, die inmiddels net zo stijf dichtging zoals dat wij opstonden. Onze tent was ook echt op!

Dat we hier nu waren, gaf echt een heerlijk gevoel. We hadden het gered, zo voelde het echt een beetje!

Beste nieuws!

De nacht was wederom zóóo koud! Het was -10 en in combinatie met de stevige wind voelde de kou op sommige plekken gewoon een beetje aan als brandplekken. Dus echt uitgerust werden we niet wakker. Maar who cares: nog maar 2 nachtjes! Begrijp me niet verkeerd, want we hebben het echt fantastisch gehad en reizen met de auto vinden we het mooiste wat er is. Maar toch, het was zwaar. Haha, we hadden het wel uitgezocht voor onze eerste echte trip met de auto buiten Nederland.

Gedurende de ochtend was ik koffie aan het malen voor ons ochtendbakkie met mijn voetjes in de sneeuw. Wel met schoenen aan natuurlijk! Opeens kwam Mark dansend naar me toe. Ik zag gewoon dat er wat was en dat het goed nieuws was. “De boot gaat een dag eerder in verband met het slechte weer wat eraan komt”, riep hij zowat zingend!

Wát, begrijp ik dit nu goed???

Hij liet het berichtje lezen en jawel, daar stond het hoor. We checkten voor de zekerheid nog wel even de datum om misverstanden te voorkomen. Maar zowel de oorspronkelijke vertrekdatum als die nu werd aangegeven, klopten beide. We verlaten IJsland gewoon een dag eerder en verblijven een dag langer op de boot. Na dit komende nachtje op IJsland hebben we gewoon voor 4 nachten een warme cabin op de boot. Wat kijken we hiernaar uit zeg!

Tegelijkertijd voelden we een bepaalde verwondering toen we even terugspoelden naar hoe de dag hiervoor was verlopen. Hoe is dit nu weer gegaan dan? De keuze om de spa een dag eerder te bezoeken, de camping die gesloten was, de bergpas over in het donker en dan vervolgens dit bericht deze ochtend. Dit is toch niet te plannen? Noem het toeval, maar wij merken meer en meer sinds we het hele plannen hebben losgelaten en afgaan op ons gevoel of de situatie die zich aandient, dit er juist voor zorgt dat we precies zijn waar we moeten zijn.

Er moest namelijk nog wel het een en ander gebeuren in en om onze auto voordat we voor een aantal dagen op de boot zouden verblijven. Dat we nu al de bergpas over waren en niet lekker in de spa of bij de kloof, kwam nu dus supergoed uit!

Vriezer leeg

Omdat we nu een dag korter op IJsland verbleven, bombardeerden we deze dag tot kliekjesdag. We hadden nog een visje over, die we in eerste instantie op onze kamado wilden bereiden. Maar nu gingen we voor gemak, we hadden geen zin meer om ‘m weer vies te maken. Dus we hadden het geniale idee om deze portie kabeljouw in de keuken van de camping klaar te maken. Die is er per slot van rekening niet voor niets…

Omdat we eerder onze bbq gebruikten voor dit maaltje, kregen we pas tijdens het kokkerellen door dat deze vis ontzettend stonk! Echt niet te harden die geur in een hok waar geen afzuiger te vinden was. Oh jeetje, wat hebben wij nu weer gedaan. Echt iedereen die binnenkwam haalde z’n neus op en zag je even slikken. We schaamden ons dan ook behoorlijk. En dat terwijl ik aan het begin van onze reis nog zo aan het mopperen was op een man die besloot vissoep te maken in de gezamelijke keuken. Dat stonk ook zo verschrikkelijk. Dat doe je toch niet als er meer mensen gebruik van zo’n ruimte maken, dacht ik toen nog. En nu… waren wij die personen. Wij hadden hier gewoon helemaal niet bij stilgestaan en hebben hiervan geleerd. De smaak was overigens heerlijk, daar lag het niet aan.

Nog een laatste cadeau van IJsland

Op onze aller, aller, allerlaatste avond op IJsland werden we nog een laatste keer getrakteerd op het prachtige Noorderlicht. Al was het behoorlijk koud, we besloten om met dit lichtspectakel toch nog een rondje door het dorpje te lopen. Nog voor een laatste keer alles bewust in ons opnemen, genieten. Wat hebben we dit tijdens onze reis veel mogen zien en dit verveelde nooit de afgelopen weken. Wat bijzonder. Wat een reis.

Uiteindelijk was het dan toch echt tijd om ons bedje op te zoeken en dan voornamelijk ons kacheltje en onze kruik. Zelfs vanuit ons dakraampje hebben we nog een tijd naar het Noorderlicht kunnen turen.

Een betere afsluiter van onze reis hadden we niet durven hopen!