🇻🇳 Blog 82 - We vertrekken naar Vietnam, toch?

Nou weet je bij ons nooit hoe iets verloopt tot dat het moment daar is, maar dit keer was het niet omdat ons gevoel opeens iets anders zei, maar nu gooide het weer er z’n eigen sausje overheen. Er was een hele hoop sneeuw op komst, maar zoveel, dat het opeens onzeker was of ons vliegtuig wel zou vertrekken.

Gestructureerde ontploffing

Inmiddels hadden we weer afscheid genomen van onze familie, maar voordat we ons echt verplaatsten naar Vietnam, hadden we voor een aantal dagen een Landalhuisje geboekt. Dit keer kwam er lastminute een leuke aanbieding voorbij in Gelderland waar we direct op inhaakten!

De start van een reis dat volledig anders is dan dat we eerst voor ogen hadden (Scandinavië), brengt namelijk een hele hoop chaos met zich mee. Haha nou ja, bij ons in ieder geval wel met voor een deel spullen in onze auto en voor het andere deel onze spullen in de opslag. Wij zijn twee rommelkonten bij elkaar en het omgooien van de spullen is eerder een hele ontploffing dan een gestructureerde operatie. Al was het uiteindelijk een gestructureerde ontploffing. Hier willen we anderen dan ook niet mee lastig vallen door een soort take-over van hun huis, in dit geval die van m’n ouders. Beter deden we dit in onze eigen bubbel.

We plukten de zomerse spullen uit de opslag waar we bij konden en propten de winterse spullen die we echt niet meer nodig hadden op de vrijgekomen plekjes weer terug.

We gingen letterlijk van het winterse weer in IJsland naar een subtropisch klimaat in Vietnam. We plukten de zomerse spullen uit de opslag waar we bij konden en propten de winterse spullen die we echt niet meer nodig hadden op de vrijgekomen plekjes weer terug. We deden nog een ronde met bestellingen voor ‘de laatste dingen’ en zorgden ervoor dat onze auto helemaal netjes was zodat we deze met een gerust hart een poosje konden achterlaten in de stalling. De auto hadden we gelukkig al helemaal schoongemaakt en opgeruimd aangezien we er in eerste instantie vanuit gingen dat er een hometoer van ‘Het Blok’ zou plaatsvinden, maar nu verwijderden we ook alle etensresten en half open gemaakte pakken voedsel om ongedierte te weren.

Uiteindelijk hebben we met het nodige gegoochel het voor elkaar gekregen om één grote tas te pakken met daarbij twee stuks handbagage. Haha ja, want Mark z’n fotospullen en mijn schrijfboekjes moesten natuurlijk wel gewoon mee. Ieder z’n hobby, ieder z’n ding. We waren tevreden met hoe we het voor elkaar hadden gekregen voor de komende 9 weken!

Vrij gevoel

De dagen voor ons vertrek kwamen er flinke sneeuwbuien over Nederland. Het leverde een waar winterwonderland op en heel eerlijk gezegd vind ik Nederland dan op z’n mooist. De mensen zijn vrolijk, overal wordt er gespeeld en iedereen heeft een gezonde blos op z’n wangen. Wij genoten hierdoor extra van deze dagen op het Landalpark. Tussen het inpakken door maakten we mooie wandelingen en topten dit af met een een knisperend haardvuurtje om weer warm te worden.

De andere kant van dit prachtige winterse weer was dat de dagen voor onze reis er gemiddeld zo’n 400 vluchten per dag werden geannuleerd. We hielden dan ook regelmatig onze vluchtinformatie in de gaten of er al veranderingen hadden plaatsgevonden. Ook al was het allemaal best een beetje onzeker, merkten we wel een verschil in onze gemoedstoestand in vergelijking met ‘vroeger’. We hebben het één keer eerder gehad dat onze vlucht op het laatste moment werd verplaatst en toen zagen we toch wel onze kostbare vakantiedagen verdwijnen. Net als toen, hadden we het nu ook niet in de hand, alleen nu leunden we in het hebben van deze vrijheid.

Ons ideaalplaatje was natuurlijk wel gewoon dat de vlucht lekker door zou gaan, want we hadden ons erop ingesteld en daarbij ons verblijf, transport en stalling op deze reisdag aangepast.

We gingen van het beste uit!

Meer annuleringen

De ochtend van vertrek werden we wakker met een gezonde spanning in onze buik. Dit hebben wij altijd op de dag dat we gaan vliegen. Standaard starten we zo’n dag met de vraag: waarom wilden we dit ook alweer? Het is gelukkig geen vliegangst, want het gevoel verdwijnt altijd op het moment wanneer we in het vliegtuig zitten. Het zit ‘m meer in de stappen die je tot dat moment moet doorlopen. En tuurlijk is dit altijd groter in ons hoofd en valt het elke keer weer reuze mee.

Vlak voor vertrek deden we de laatste dingen in het huisje, zoals de bedden afhalen en nog een laatste doekje erdoorheen. Aangezien het die hele dag nog sneeuwde bestond er tot op het laatste moment natuurlijk een reeële kans dat de vlucht alsnog geannuleerd zou worden. Inmiddels waren er al 700 vluchten geschrapt van de 1100 die dag. Vooralsnog stond onze vlucht nog netjes op tijd gepland, dus we verwijderde al het sneeuw van de auto en gooiden de koffers achterin. We waren er klaar voor! Klaar om de flink besneeuwde wegen in Nederland te trotseren! Gelukkig hadden we een goed voorproefje gehad met onze auto in IJsland, dus we hadden er alle vertrouwen in.

Het was een rit van ruim 1,5 uur rijden en voordat we de laatste ettape zouden afleggen naar het vliegveld, deden we nog een stop om iets te eten. We zijn niet mega fan van het vliegtuigeten, dus we zorgden voor een bodempje bij de Indo. Mmmm, wat blijft dit toch lekker eten! Aangezien we een nachtvlucht hadden, hadden we hier meer dan genoeg aan tijdens deze vlucht.

Schiphol

We vonden het dan ook weer een heel lekker gevoel toen we eenmaal waren ingecheckt en door de douane waren. We hadden niet heel veel behoefte om rond te slenteren, dus gingen we direct naar de juiste gate. Voordat we het wisten konden we boarden en ons plekje in het vliegtuig opzoeken. Toen we eenmaal zaten, hoorden we dat we toch nog een uurtje later dan gepland zouden vertrekken. Maar prima, we gingen in elk geval de lucht in!

Deze ervaring was een stuk minder prettig eerlijk gezegd.

Het apparaat werd voor vertrek ijsvrij gemaakt met gigantische sproeiers en vlak daarna gingen we de lucht in. Wat een mazzel, dit vliegtuig zat precies tussen de 400 vluchten die wel waren doorgegaan deze dag!

We vlogen met Ethiad en op een kleine zes uur vliegen hadden we onze tussenstop op Abu Dhabi. Ik had nog verrassend wat uurtjes kunnen wegdommelen en Mark lag rustig naar een podcastje te luisteren. Deze eerste vlucht verliep dan ook supersoepel. Toen we eenmaal waren geland op Abu Dhabi, hadden we een overstap waarvoor we twee uur de tijd hadden. We liepen met de stroom mee en moesten hier opnieuw door de douane. Deze ervaring was een stuk minder prettig eerlijk gezegd.

Aladin

Wederom moesten we onze persoonlijke spulletjes in een bak leggen zodat deze door de scan konden. Alles moest dus weer uit onze zakken en sieraden moesten af. Nou draag ik eigenlijk geen sieraden meer, behalve een ketting met een soort krachtsteen erin. Ik had van tevoren niet verwacht nog een keer door de douane te moeten, daarom had ik op Schiphol juist de ketting weer omgedaan in plaats van deze in de tas te laten.

Mark wordt eigenlijk altijd apart gehouden tijdens de controles, omdat hij een grote fototas heeft die extra gecheckt moet worden. Ik zie hem dan ook altijd weer later na de douane, we zijn hier inmiddels helemaal aan gewend.

Zodoende had ik zijn bak met spullen opgevangen en vervolgens kwam de mijne onder de scanner vandaan. Ik borg de spullen van Mark op en vervolgens pakte ik mijn spulletjes en liet ik perongeluk m’n gouden glimmer op de grond liet vallen. Ik bukte direct en voordat ik m’n ketting kon oppakken, graaide een knul ‘m weg, deed ‘m om z’n nek en verdween n de massa. Ik kan hem alleen maar omschrijven als aladin, zo zag hij eruit. En zo ongelofelijk snel was hij ook.

Mijn ketting was weg.

Als ik iets heb geleerd van edelstenen: als een steen niet bij je past of je deze bent ontgroeid, gaat deze kapot of ‘raak je ‘m kwijt’. Een steen kiest jou en niet andersom.

Dit gaf echt een rotgevoel en zette me direct met beide benen op de grond. Nou zijn we dat eigenlijk altijd wel, maar hier moet je kennelijk dus echt voorzichtig zijn. Gelukkig had ik Mark zijn bakje ook al opgevangen, want anders lagen zijn kostbare spullen daar ook maar een hele tijd zonder toezicht. Wie weet wat voor een ellende dat met zich had meegebracht…

Ik baalde enorm van dit voorval. Al was de ketting zelf niet van enorme waarde qua geld, was dit wel het geval met wat het voor mij betekende. De kracht van de edelsteen zorgde onder andere voor bescherming van m’n energie op energetisch gebied, ideaal tijdens zo’n vlucht en drukke reis die we nog voor de boeg hadden.

De gedachte die dit enigszins verzachtte, was dat als ik iets heb geleerd over edelstenen, het is dat zodra een steen niet bij je past of je die bent ontgroeid deze kapot gaat of je ‘m kwijtraakt. Een steen kiest jou en niet andersom. Blijkbaar was dit dan toch niet mijn krachtsteen. Karma regelt het wel, ook voor de jatter.

Ik zat er niet meer lekker in

We moesten door, onze vlucht zien te halen! Ook al liet die steen mij misschien wel bewust los, merkte ik wel dat ik een beetje van slag was. Het voelde als onrecht, die ketting was van mij.

Ik was dan ook gelijk klaar met het sfeertje op dit vliegveld. Ik voelde me er niet op m’n gemak want aladin was niet de enige snijboon die daar rondliep. Ik zei dan ook tegen Mark: “Op dit vliegveld kom ik niet meer, ik plan hier geen tussenstop meer!”. Hij beaamde mijn gevoel direct, maar zei alleen: “We moeten sowieso nog terug”. Tuurlijk, die keer had ik ingecalculeerd tijdens m’n uitspraak, maar dat is dan wel echt de laatste keer…

Plekje veroveren

Om nog even in het thema te blijven, voelde het ook echt alsof ik mijn plekje in het vliegtuig moest veroveren. Dat het een plottwist zou krijgen, wist ik nog niet aan het begin natuurlijk. Bij de eerste stappen in het vliegtuig kregen Mark en ik beiden een andere gang toegewezen.

“Huh, zitten we dan toch niet naast elkaar de komende 6 uur?”

Het zou jammer zijn, maar prima voor het laatste deel van de nachtvlucht. We zouden toch beiden proberen wat te dommelen. Eenmaal aangekomen bij de juiste rij, zag ik dat ik een plekje had in het midden waarbij de man naast mij al op zijn plekje zat. Ik vroeg of ik erlangs mocht om op mijn stoel te komen, maar hij seinde dat ik wel over hem heen kon stappen. Daarbij gebruikte hij geen woorden en keek me strak aan. Wat was dit nou weer voor gekke actie? Dat zou toch super ongemakkelijk zijn, het was daar veel te krap voor.

Het vliegtuig zat afgeladen vol en iedereen was druk bezig om zich te settelen voor de komende uurtjes. Ik voelde me niet prettig bij het idee om over de man heen te kruipen en een beetje verontwaardigd maar ook wel beduusd zocht ik een andere route. Onderweg kwam ik Mark tegen, m’n veilige haven! Hij bleek toch naast me te zitten, maar moest gewoon via de andere rij naar zijn stoel.

Opgelucht kon ik dan toch mijn plekje op mijn stoel innemen. Daar zat de man behoorlijk breed uit en strak voor zich uit te kijken. Ik kreeg er geen fijn gevoel bij. Maar het was wat het was, het vliegtuig zat vol en ik kon nergens anders heen. Ik rook behoorlijk wat alcohol en de man sukkelde heel snel in slaap waarbij hij continu mijn kant op gleed. Ik deed maar wat kussens tussen ons om te voorkomen dat z’n hoofd op m’n schouder leunde.

Dit gingen een lange 6 uur worden…

Mark gaf nog wel aan om te wisselen, maar met zijn lengte en de voor mij inmiddels al heel beperkte ruimte, zou hij helemaal opgevouwen zitten. Ik zou wel een beetje tegen mijn mannetje aanleunen, we kwamen de tijd wel door.

Je weet nooit iemand z’n verhaal

Als je mijn ervaring lostrekt van het complete verhaal, bleef het gewoon een heel ongemakkelijke situatie. Helemaal met de voorgaande ervaring op het vliegveld. Maar toen de eerste ronde met drinken kwam, zag ik aan de stewerd dat hij op een bepaalde manier met de man communiceerde. Ook al had ik geen enkel oogcontact met de man kunnen maken (op zijn starende blik en handbeweging na dat ik over hem heen kon klauteren), zag ik nu dat de man doof bleek en niet kon praten.

Oh jeetje, ook al had ik het ongemak voor mezelf gehouden en niet naar de man geuit, van binnen heb ik wel behoorlijk geoordeeld over de situatie. Want ik voelde me geïntimideerd op een bepaalde manier. Maar nu… een flinke steek in mijn maag. Toen de steward de man zelfs hielp met het opendraaien van de dop van zijn waterflesje, ontdekte ik dat hij aan 1 kant van zijn lichaam verlamd bleek. Waarschijnlijk had hij niets liever gewild dan ‘gewoon even voor iemand opstaan’ in een vliegtuig.

Ik voelde me rot, want je weet nooit de situatie van iemand en wat beweegredenen voor bepaald gedrag zijn totdat je ernaar vraagt. Als dat al mogelijk is...

Op een heel andere manier dan eerder die nacht, werd ik even heel hard met mijn neus op de feiten gedrukt.

Waarom ook alweer?

Ondanks deze ervaringen, verliep de vlucht zelf heel soepel. Weinig turbulentie en de tijd ging uiteindelijk snel. Voordat we het wisten waren ook deze 6 uur weer voorbij en waren we 14 uur later vanaf het vertrek van onze eerste vlucht, opeens in Vietnam!

Is het van tevoren een hele berg in ons hoofd? Jazeker.

We worden daarom niet voor niets wakker met het gevoel: ‘Waarom wilden we dit ook alweer?’.

Maar eenmaal op Vietnamese bodem, waren we het direct weer vergeten.

We waanden ons diréct in een andere wereld.