🇳🇱 Blog 80 - Doen wij mee met een tv-programma?

Weet je nog dat we ons al eens hebben aangemeld voor een tv-programma? Dat is het toen niet geworden, omdat we niet precies voldeden aan de voorwaarden. Dit kun je teruglezen op blog 35. Al lijkt het misschien wel zo, het is niet dat we per se met ons hoofd op tv willen, maar het avontuur wat erachter zit vraagt op de een of andere manier wel elke keer onze aandacht. Zo was het met deze aanmelding ook het geval.

Tja, ik begin maar gelijk met de spoiler: uiteindelijk hebben wij er zelf voor gekozen om niet mee te doen met het tv-programma. Het programma is inmiddels al gestart op tv en daarin zijn wij niet te zien!

Maar welk programma dan?

Het gaat om ‘Het Blok’! We keken al twee jaar met het idee dat het ook wel iets voor ons zou kunnen zijn. Tuurlijk leek het ons een behoorlijke uitdaging om op tv te komen en eerlijk gezegd zou ik daarvoor de nodige blokkades moeten overwinnen. Het delen van je minst mooie kanten levert natuurlijk de leukste tv op!

Maar een andere kant hiervan was wel dat dit programma enorm zou kunnen werken als spiegel. Een mega uitvergrotende spiegel, dat dan weer wel.

• Hoe kom je over?

• Hoe gedraag je je in een groep terwijl je het retezwaar hebt?

• Hoe blijf je bij jezelf met al die meningen?

• Hoe ga je om met tegenslagen?

• Hoe gaan wij na al die tijd überhaupt weer om met deadlines?

En voor mij nog wel een van de belangrijkste: hoe kijk ik naar mezelf wanneer ik de beelden terugzie, zonder dat ik zelf de controle heb om stukjes achterwege te laten. Ik heb in het verleden een eetstoornis gehad en dit zou precies een restantje aanpakken wat ik diep heb weggestopt. Het leek ons oprecht ontzettend leuk om te onderzoeken, een soort gratis lessen van het leven.

Naast dat we heel erg van klussen houden, zouden we natuurlijk ook meedoen vanwege de prijs. Eerlijk is eerlijk. Het leek ons een toffe manier om ons potje weer aan te vullen, die op dit moment nog steeds leger wordt dan voller.

Het afgelopen jaar verdiende de derde plaats € 10.000,-, de tweede plaats € 25.000,- en de hoofdprijs was maar liefst €100.000,-.

Niet verkeerd toch?

De juiste timing

Nadat ‘Het Blok’ het eerste jaar op tv was, durfden we ons niet op te geven. We wisten alleen niet precies waarom, we stonden er namelijk hetzelfde in als dit jaar. Uiteindelijk was het maar goed ook, want op het moment van aanmelding wisten we nog niet wat ons allemaal te wachten stond met het verlies van Mark z’n vader.

Maar nu… dit jaar… het kriebelde weer.

Zodoende hebben we in augustus 2025, vlak voor ons vertrek naar Denemarken, een aanmeldingsfilmpje opgenomen.

Doordat er toch altijd meer komt kijken bij een vertrek voor een aantal maanden uit Nederland, stelden we de definitieve aanmelding nog even uit. We wachtten op de juiste timing en augustus was voor ons nog niet hét moment.

Eenmaal aan onze reis begonnen, is het vast geen verrassing meer dat we op z’n zachtst gezegd even moesten wennen aan de omstandigheden toen we waren aangekomen op de Faeröer. Maar op onze trouwdag, 14 september 2025, voelden we het opeens: we zetten de aanmelding door! Nu of nooit, we zien wel. Dus we vulden een hele vragenlijst in, uploadde het gevraagde voorstelfilmpje, verzamelden diverse foto’s van klusprojecten en drukten op ‘verzenden’!

https://video.wixstatic.com/video/108aa4_0114739a85b24e9785aa3fa3d6878e14/1080p/mp4/file.mp4

De eerste dagen na de aanmelding checkte ik continu m’n mail. Maar niets. Gaandeweg ging dit naar een paar keer per week, vervolgens wekelijks tot we het stiekem helemaal waren vergeten. De reis werd fysiek steeds zwaarder en op een gegeven moment was nog een fysieke uitputtingsslag zoals het meedoen aan ‘Het Blok’ wel het laatste waar we aan dachten. We hoefden ons in elk geval in het vervolg niet meer af te vragen hoe het zou zijn om mee te doen.

5 november 2025

Eenmaal terug in Nederland waren we natuurlijk volledig gefocust op het weerzien van onze familie en de situatie rondom mijn oma. We waren bij m’n broer toen we een bericht ontvingen van m’n ouders dat de situatie flink was verslechterd en precies tegelijk met dit telefoontje en volledig uit het niets: ping!

Er kwam een bericht binnen op mijn telefoon van de redacteur van ‘Het Blok’ met de vraag of we die middag of de volgende dag konden bellen voor een eerste kennismaking. Lekker dubbel allemaal.

Hollen of stilstaan

We zijn nu bijna 19 jaar samen en het is vanaf het begin al hollen of stilstaan bij ons. Dit voelde voor ons dus nog als ‘even doorhollen’ met alles wat er nu speelde en samenkwam. We spraken met de redactie af om die volgende ochtend om 9.00 uur te bellen.

Ruim voor de afgesproken tijd zaten we klaar voor het telefoongesprek in ons gehuurde Landalhuisje. Nou ja, ik dan. Mark ging om 5 voor 9 nog even op z’n gemakje z’n tanden poetsen. Alsof ze iets zou kunnen ruiken, haha. Maar hij heeft dan ook niet de Christiaansgenen om altijd veel te vroeg aanwezig of klaar te zijn voor een afspraak.

Om precies 9.00 uur belde de dame van de redactie. Natuurlijk heeft ze een naam, maar vanwege privacy hou ik het bij de dame van de redactie. Het was een heel gezellig gesprek! Soms hadden we wel het gevoel dat we op een pittig sollicitatiegesprek terecht waren gekomen, want er kwamen behoorlijk uitdagende vragen voorbij. Maar… heel leuk! Aan het einde van het gesprek gaf ze aan dat ze alle intakegesprekken moest overleggen met haar collega, maar dat we daarna snel zouden horen of we door waren naar de volgende ronde. Tevens vroeg ze of we alvast een moodboard wilden maken van onze stijl en dan het liefst met zo min mogelijk beige, daar hadden ze na het vorige seizoen wel een beetje genoeg van.

Op het moment dat we lekker aan het Pinteresten en brainstormen waren over het moodboard: ping! Nog geen 2 uur later al een bericht dat we van harte waren uitgenodigd voor een volgende ronde bij hun op kantoor. Whaaaa. Spannend!

Live kennismaking op 11-11-2025

Sinds onze terugkomst in Nederland vielen we niet in een gat, maar juist in een heel hectische periode. Oma was, vrij snel na de berichtgeving van m’n ouders toen we bij m’n broer zaten, overleden. Dit maakte best wat in me los, zoals hier geschreven. Daarbij moesten we ook nog wel herstellen van de reis, had onze auto de nodige liefde nodig want er moest een hele hoop gerepareerd worden en daarbij kwam nu alles rondom ‘Het Blok’.

We lieten zoveel mogelijk over ons heen komen en bekeken alles dan ook stap voor stap. Zodoende was het ‘opeens’ de dag van de live kennismaking! Om 14.00 uur hadden we de afspraak in Amsterdam, dus we besloten daarvoor nog even te winkelen in Hoofddorp. Onze kleding ligt hier en daar verspreid in de opslag en we hadden niet de puf om tussendoor ook nog eens te zoeken naar een mooi outfitje voor oma haar afscheid. Daarbij hadden we op dit Landalpark geen wasmachine tot onze beschikking, dus konden we sowieso het muffige geurtje vanuit de opslag niet wegmoffelen.

En bij je ouders een wasje draaien dan?

Tuurlijk, dat is nooit een probleem. Maar uiteindelijk hadden ze wel écht wat anders aan hun hoofd dan een dochter zonder wasmachine. Onze keus, onze concequenties. Die berg was wegwerken van al die weken IJsland, kwam wel weer tijdens ons volgende verblijf.

Stresslevel 10

We zijn uiteindelijk beiden goed geslaagd en het bleek een fijn tijdverdrijf. We kropen langzaam naar de tijd van de afspraak. Maar eerst… eten! Ook al had ik totaal geen trek, haha zenuwenbom, ik wist wel dat ik ‘iets’ van een bodempje in m’n maag nodig had. Het werd dus al met al een hele banaan.

Deze peuzelden we nog even op in de auto en net toen we ons in de gordels hadden gehesen en klaar waren om te vertrekken…

“Gadver, wat ruik ik dan?”: zei Mark.

Wat nou weer. Het duurde even voordat het kwartje viel, hondenpoep! Gadverdegadver, ik had gewoon vol in een flinke hoop gestaan achter onze auto. Over timing gesproken. Stresslevel 10.

Al wordt het spiritueel als een geluksbrenger gezien, voelde dat op dit moment alles behalve zo. Gelukkig hebben we een avonturenauto van alle gemakken voorzien: vuilniszakjes, lepels om de groeven leeg te pulken, schoonmaakdoekjes, water en luchtjes. Even tobben, dat wel. En opeens moesten we nog haast maken ook. Jaaaa, daar ging ik heel lekker op!

Ga jij eerst?

Vaak voor we een spannende afspraak ingaan, zegt de een tegen de ander: “Ga jij eerst?”

“Nee, jij!”, is daarop steevast het antwoord. Wie het het eerst zegt, eerlijk toegegeven dat ik dat meestal ben, heeft op dat moment geluk en is de winnaar van die ronde. Ieder z’n eigen battles, haha.

Mark stapte dan ook als eerste deze (mentale en fysieke) drempel over en ik had hierdoor nog even de ruimte om me achter hem te verschuilen. 😅

We werden heel vriendelijk ontvangen door een dame van de redactie, waar we ook onze telefonische afspraak mee hadden gehad. Leuk om nu een gezicht bij het eerdere contact te hebben. We gingen door het kantoor naar een kamer waar we verder zouden kennismaken. Bij binnenkomst viel het ons direct op dat er een flinke camera installatie stond opgesteld.

Van de ene kant natuurlijk super logisch, want het gaat natuurlijk om een tv-programma. Van de andere kant moest ik stiekem wel even slikken en wennen aan het idee. Ze haalde wat te drinken en stelde ons verder direct op ons gemak: “Iedereen vindt dit altijd een beetje spannend, maar het komt goed”.

Ze had een vragenlijst waarop wij in volzinnen moesten antwoorden. Dan kon ze de opname wat makkelijker editen, gaf ze hierbij aan. Als ze dus zou vragen: “Wat is je lievelingseten?”, dan moesten we niet antwoorden met ‘pizza’, maar met ‘mijn lievelingseten is pizza’. Oke, dit voelde wel serieus!

Tuurlijk moesten we in het begin wel even inkomen, maar gaandeweg wende het en voelden we meer onszelf worden. Dit gebeurde eigenlijk sneller dan gedacht en daarbij zat het er met een uurtje op.

De tweede ronde: check!

Dit keer voelde wederom als een sollie waarbij ze veel persoonlijke vragen stelde, alleen nu op beeld. Daarnaast stelde ze ook een hoop inhoudsgerichte vragen over hoe we bepaalde zaken aan zouden pakken. Toch wel spannend hoe dit allemaal over zou komen.

Ze gaf aan dat ze van deze opname een ‘leuk stukje’ in elkaar zou draaien voor Talpa. Talpa zou de klap geven op de screening en dus verder bepalen of we door zouden gaan naar de volgende ronde.

Heel leuk om een kijkje achter de schermen mee te krijgen van zo’n programma! Of we nou door gingen of niet, dit hadden we in the pocket. Nu was het afwachten.

Locatie?

Ongeveer een week na dit gesprek zag ik een gemiste oproep van de redactie. Oehhh, spanning! Ik riep Mark erbij en samen belden we terug met het idee dat er nieuws was vanuit Talpa.

De dame van de redactie vertelde direct: “Ik zal met de deur in huis vallen, ik kan jullie helaas nog niet blij maken met een besluit.”

Oefff, onze bilspieren konden weer ontspannen. Jammer. Maar ze kon ons wel vertellen waar de opnames plaats zouden vinden: in Rotterdam oftewel “Rotjeknor” wat de redactie en ik beiden in koor zeiden.

Leuk, dan konden we ons vast verder voorbereiden, zoals waar wij dan konden slapen op het moment dat we de zondag ‘vrij’ zouden zijn en iedereen terug zou keren naar ‘huis’. Al kan je lichamelijk niet echt herstellen in een daktent hebben we ervaren, ging deze sowieso weg voor onderhoud.

We stemden nog kort het een en ander af en ze beloofde weer te bellen als ze meer van Talpa had gehoord.

Het beslissende telefoontje

Bijna 2,5 week na de live kennismaking, werden we gebeld met het nieuws dat we door Talpa waren geselecteerd en door gingen ‘naar de laatste ronde’. Vol adrenaline en zenuwen die door ons lijf gierden, hoorden we aan wat er nu als laatste van ons werd verwacht.

Zo zouden er studiodagen aankomen waarbij we een voorstelronde moesten opnemen en kennis zouden maken met de andere koppels. Ook vertelde ze dat er een jurylid langs zou komen om een hometour op te nemen. Ik vroeg daarop nog een beetje van het padje van het bizarre nieuws: dit is dan wel onze Defender met daktent he?! “Tuurlijk”, zei ze, “Dat is nou precies zo leuk!”.

We moesten een VOG (verklaring goed gedrag) aanvragen, kregen een psychologische test en ook kregen we de contracten doorgestuurd. Ze gaf nog aan dat het belangrijk was dat we korte lijntjes zouden hebben, want de opnames zouden binnen de komende maand gaan starten… “Hebben jullie nog vragen?”

Haha totaal stil en een beetje overrompeld gaven we aan dat we op dat moment geen vragen hadden. Het was allemaal wat veel, maar tegelijkertijd stonden we te bruizen van de energie!

HOLYMOLY, WE DOEN GEWOON MEE!!!!!

Talpa zag in ons in elk geval een stel dat gek genoeg was om tussen een stelletje ongeregeld te passen. Of dit nou een compliment is? Dat laten we maar even in het midden, haha!

Aanpakken die handel

Na dit verlossende telefoontje ging onze gemoedstoedstand volledig in standje knallen. Er was opeens weinig tijd en een hele hoop te doen! We begonnen al met het plaatsen van bestellingen (zoals werkkleding), moodboards te maken, een strategie uit te denken en natuurlijk nu wel met een plan van aanpak. Want met het aangaan van zo’n project is dat natuurlijk wel andere koek dan hoe we inmiddels ons dagelijkse leven aanvliegen. Je krijgt kort de tijd om bepaalde ruimtes te realiseren, dat het bijna onmogelijk is om dit op het moment zelf te bekijken.

En daarbij moesten we ons huis ook nog laten fixen, in rap tempo! Want tja… daktent kapot: hometour? Lades stuk: hometour? Een niet werkende koelkast: hometour? Je wil natuurlijk wel direct een beetje een goede indruk maken en niet tijdens een introductie bekend staan met ‘half-half’ werk.

VOG en psycholoog

Voor de VOG had de redactie al het een en ander ingevuld waarna wij deze vervolgens online compleet moesten maken met onze DigD. Appeltje-eitje. Dit een zelfde document zoals bij een nieuwe werkgever ook wel eens wordt gevraagd. We moesten wel even 35 euro per persoon aftikken, maar prima! Check, volgende stap.

Inmiddels was er ook een online gesprek met de psycholoog ingepland. Dit was oprecht een vrolijke vent! Onze hele levensloop kwam ter sprake, zoals onder andere m’n eetstoornis, onze burn-out en het overlijden van Mark z’n ouders. Hij nam alles heel serieus en vroeg goed door om te beoordelen of we mentaal geschikt waren voor ‘Het Blok’.

Daarbij gaf hij als tip om tijdens de uitzendingen social media te blokkeren, teveel negatieve comments. Gelukkig zijn wij van Insta af, al blijf ik het een bizar idee vinden dat dit tegenwoordig de normaalste zaak van de wereld is.

De conclusie van ons gesprek: hij zou ‘een goed verslagje’ schrijven voor de redactie.

Laatste ronde: het contract

Tot en met de psycholoog hadden we er zo’n goed gevoel over en hadden we er ook mega zin in om dit project aan te gaan en alles wat daarbij kwam kijken. We hadden zelfs al van alles in gang gezet. Kom maar op met dit nieuwe avontuur! Een beetje een gekke actie, maar daar zijn wij wel van!

Nadat we bericht hadden gekregen dat we door de test van de psycholoog waren gekomen, kregen we de mail met het contract van deelname.

Het enthousiaste gevoel verdween als sneeuw voor de zon.

Regels, regels en nog eens regels

Ik kan natuurlijk niet teveel ingaan op de inhoud, maar alles was behoorlijk dichtgetimmerd. Maar niet een beetje, muurvast. En daarbij behoorlijk eenzijdig, want je tekende ook dat de producent altijd gemachtigd was gaandeweg het programma regels aan te passen. Dus ja, waar teken je dan voor? Zo was er een heel rijtje zaken waar wij een gek gevoel bij kregen, waarvan ik het niet netjes vind te vermelden.

Wat ons wel opviel was dat dit jaar meer koppels meededen dan de jaren ervoor en was er nu (voor zover we konden achterhalen) één prijs. Zoals met elke wedstrijd, ga je natuurlijk wel voor de winst. Dat maakt het element zo leuk. Nu die kans een behoorlijk klappie kleiner werd, merkten we dat ons laatste stukje motivatie verdween. Dan kunnen we net zo goed al die tijd en energie steken in een eigen project, want we zouden voor 12 weken lang ongeveer 16 uur per dag moeten beuken. Dat zijn heel wat uurtjes zo bij elkaar waarin je flink iets moois op kunt bouwen.

Maar goed, dit was ons eerste gevoel bij het lezen van het contract. Dus zoals altijd met grote beslissingen die we nemen: sliepen we er nog wat nachtjes over. Op dit moment afhaken in het proces, voelde namelijk alles behalve fijn. Ook al zat het anders, het voelde toch als sjaak-afhaak.

Misschien was dit ook net de bedoeling. Het was zo fijn geweest om eerder in het proces het reglement in handen te krijgen, dat voelde transparanter. Zeker nu achteraf. Wij hadden nooit verwacht dat dit een breekpunt zou kunnen zijn. Dan wisten we eerder waar we aan toe waren, beide partijen overigens.

Zelfs nadat we het even de tijd hadden gegeven gaf het geen lekker gevoel. Zodoende hebben wij contact opgenomen met de redactie om aan te geven dat we afzagen van de deelname. Dit voelde echt rot. Zij moesten opzoek naar iemand anders, en wij moesten weer een nieuwe richting bepalen voor de komende tijd.

We waren echt heel ver in het proces. We hadden ons er helemaal op ingesteld, er geld aan uitgegeven en al behoorlijk wat van onze tijd erin geïnvesteerd.

Spanning, plezier, enthousiasme. Het stond ons echt enorm aan.

En toch… ons gevoel gaf duidelijk een signaal na het lezen van het contract. Het was te eenzijdig en te onzeker voor ons als deelnemer. We hadden het te onderzoeken, zoals Mark z’n coach altijd zo leuk tegen hem zei. En precies dat hebben we gedaan!

Het leven van een flierefluiter

In die korte tijd hadden we ons er helemaal op ingesteld. Nu de komende maanden niet in het teken van Het Blok zouden staan… wat dan? Onze tent is nog kapot en daarbij is onze auto is verreweg van expeditieklaar.

Alles, maar dan ook alles, ligt weer open.

We gaan er eens even een lekker keuteltje op leggen de komende tijd en zien welke richting we worden opgestuurd.