🇳🇱 Blog 81 - Daktent kapot, en nu?

Zoals we de laatste jaren sinds ons nomadenbestaan al een aantal keer hebben ervaren, voelen de momenten waarop we een nieuwe richting mogen bepalen wat wankel. Ik heb mijn gevoelens op dit soort momenten vaker gedeeld, bijvoorbeeld in blog 57. Want als alles open staat, welke kant ga je dan op?

Oude patronen en overtuigingen komen naar boven: een bepaalde snak naar duidelijkheid en daarbij komt bij mij vaak het gevoel van ‘Wat zullen anderen hiervan vinden’ om de hoek kijken. Al gaat het me steeds makkelijker af, op dit soort momenten komt er toch een diepgeworteld restant tevoorschijn.

Even schakelen

Maar het verlangen naar het ervaren van nieuwe dingen sinds we deze weg zijn ingeslagen, is voor ons beiden niet meer te stoppen. Ook al is één van de consequenties dat we continu moeten zoeken naar onze juiste weg met hier en daar een ‘verkeerde’ afslag die we van tevoren wel hebben geopperd te volgen, en op een later moment toch moeten aanpassen omdat ons gevoel anders zegt. Dan is het schakelen, niet alleen voor ons, maar ook voor de ander. Inmiddels misschien nog wel meer voor de ander. Iets wat ik overigens helemaal begrijp.

Maar zo werkt het schijnbaar bij ons: we onderzoeken. Past het jasje niet volledig, dan proberen we een in onze ogen beter jasje. In de tussentijd probeer ik zo goed mogelijk de juiste woorden ervoor te vinden op m’n blog. Samen op ontdekking, dingen proberen, op ons bek gaan en weer opstaan.

Dit gaat van een caravan, naar een Defender. Van het willen wonen in Spanje en dan weer in Italië. Van huizenjacht naar het op reis gaan. Van meedoen met een tv-programma en tja… wat nu? Welke ervaring gaan we nu najagen?

Visionboard

Wat ons vaak helpt bij het bepalen van zo’n nieuwe route is het maken van een visionboard. Gewoon simpel, plaatjes verzamelen op Pinterest en kijken waar we op ‘aan’ gaan. In eerste instantie beginnen we beiden apart en vervolgens delen we de afbeeldingen die we hebben verzameld. Waar we allebei een sprankel bij voelen, gaat op ons gezamenlijke visionboard.

Er kwamen twee dingen heel duidelijk naar boven: de winterse sfeer proeven van Scandinavië en de tropische omgeving ontdekken van Azië. Nou als dat geen uitersten zijn? Maar ondanks dat, gaf het een hele hoop duidelijkheid: we gaan weer op reis!

Werk aan de winkel

We hadden bij het uitstippelen van onze vervolgstappen 1 flinke beperking: onze daktent was kapot. Die moest via onze leverancier op transport naar Italië (waar de tent oorspronkelijk vandaan komt), om te worden gerepareerd. Toen we de tent hadden afgeleverd, kregen we de boodschap mee dat we ‘m ruim een maand kwijt zouden zijn.

Het enige wat we op dit moment dus wel wisten, was dat we voorlopig waren aangewezen op overnachtingen in een hotel of de huur van een huisje.

Gelukkig hadden we inmiddels wel een heel deel van het onderhoud aan onze auto weten uit te voeren. Want tja, we waren volledig in de veronderstelling dat er een hometour van ‘Het Blok’ zou aankomen.

Weet je nog dat sterretje wat we tijdens onze laatste dagen in IJsland hadden opgepikt? Eenmaal in Nederland bleek dat de ruit niet meer kon worden gerepareerd, zodoende is er een heel nieuwe ruit geplaatst. Daarna hoorden we dat de leverancier van onze koelkast het probleem helaas niet kon verhelpen waardoor we een totaal nieuwe kregen opgestuurd. Woehoeee, superfijn! Het was alleen wel even passen en meten, want onze oorspronkelijke koelkast was niet meer leverbaar en we kregen een geüpgrade versie (met andere maten). Na een paar aanpassingen in het op de centimeter ingebouwde meubilair van onze auto (en met een klein beetje bloed, zweet en gelukstranen), paste de nieuwe koelkast uiteindelijk in de lade.

Ook heeft Mark de andere kapotte keukenladen weer gemaakt en aangezien we toch tijd zat hadden toen we onze auto onder handen namen voor ‘Het Blok’, creëerden we gewoon nog wat extra to-do’s. Zo hadden we in het bos een boompje gemist (niet zo’n kleintje ook), wat direct de bevestiging was dat ons hoofd een beetje overliep en we er dus niet helemaal bij waren met ons koppie. Gelukkig veroorzaakte dit voornamelijk schade aan een van onze achterlampjes, dus dit klusje pakten we ook nog even mee om te fixen.

Als laatste poetsten we onze auto van binnen en van buiten tot een blinkende parel, dus de Defender was er klaar voor! Maar ja, voor wat?

Oud en Nieuw in Kopenhagen

We hadden inmiddels voorzichtig onze pijlen gericht op Scandinavië. Dit gebied zit al een hele poos in ons hoofd om te bezoeken en het lijkt ons oprecht fantastisch met het winterse weer. Haha, maar dan wel lekker vanuit een warm huisje. We hadden op dit moment niet de behoefte om de ervaringen van IJsland nog wat verder door te trekken, dus het was een goede oplossing zolang we toch nog geen daktent hadden!

Zo zouden we kerst nog fijn met onze familie vieren en was het idee ontstaan om het nieuwe jaar in te luiden vanuit… jawel… Kopenhagen! Waar ze om 12 uur in de nacht letterlijk springend het nieuwe jaar in gaan door ergens vanaf springen, hoe leuk! En nee, natuurlijk niet van een gebouw of iets dergelijks 😅, denk eerder aan een stoel, tafel, bank of stoeprandje. Wij zijn wel echt te porren voor het ervaren van zulke tradities, zo kijken we nog met veel plezier terug op ons druivenavontuur een jaar eerder in Malaga.

Error vanwege 8 cm

Maar ja, met het plan in ons hoofd bleek dit in de praktijk niet als vanzelf te realiseren. Waar dit tijdens onze research nog geen probleem was, konden we op het moment suprême ‘opeens’ geen fijn verblijf vinden voor een redelijke prijs. En daarbij konden we ook niet gemakkelijk onderdak vinden voor onze auto. De garages die bij de verblijfjes hoorden, hadden een gemiddelde hoogte van 2.12 meter (van zo’n oneven maat krijg ik sowieso op voorhand al error) en met onze auto hebben wij een hoogte nodig van 2.20 meter. Dit flowde (nog) niet. Haha, ja waar gaat het over zou je denken. Maar inmiddels gaan we niet tegen dat gevoel in, we wachtten het gewoon nog even rustig af. Forceren werkt niet bij ons en gelukkig hadden we nog even de tijd voordat er knopen moesten worden doorgehakt.

Oud en nieuw in Nederland?

Op een gegeven moment kregen we een berichtje van m’n ouders dat het misschien ook gezellig was om oud en nieuw met elkaar te vieren. Het idee was om daar een aantal nachtjes te blijven slapen en zo konden we vanuit m’n ouders onze route in het begin van het nieuwe jaar vervolgen. Dit klonk wel heel aantrekkelijk, aangezien het vooralsnog niet leek te lukken in Kopenhagen. Daarbij eerlijk toegegeven: de prijs om een huisje of iets dergelijks in Nederland te huren met oud en nieuw bleek nog een klappie heftiger dan in de hoofdstad van Denemarken, dus die optie was voor ons sowieso al afgevallen.

Maar wat misschien nog veel meer lonkte, was een gezellige afsluiting van onze paar maanden in Nederland, want het was een behoorlijk enerverende periode geweest. En voor m’n ouders al helemaal met wat er rondom het overlijden van m’n oma allemaal kwam kijken. Dus nog wat extra quality time was op deze manier geheel onverwachts en klonk ons als muziek in de oren.

Over fijne tradities gesproken: overal een oliebol eten en al proostend met familie het nieuwe jaar in past zeker in mijn eerder genoemde rijtje thuis. Zo hadden we dit moment maar weer mooi te pakken met elkaar!

Niet wetende dat dit telefoontje van m’n ouders onze hele gedachtegang een andere kant op liet stromen.

“Weet je nog de vergelijking die we maakten met een campingverblijf in IJsland in combinatie met een verblijf in Vietnam?”… begon Mark opeens.

Van Europa naar Azië

En zo gaat het bij ons, geen houden meer aan! Van het een kwam het ander en voordat we het wisten zaten we op het andere spoor van ons visionboard.

Voor meer context gaan we nog even terug naar IJsland. Want al lijkt het misschien nogal impulsief, hier is natuurlijk wel al het een en ander aan vooraf gegaan. Onze sleutel om onze frequentie wat op te krikken wanneer we het ‘zwaar’ hebben is Pinteresten. Zodoende had Mark tijdens onze reis onbewust al flink wat research gedaan, gewoon om ons een beetje lekker te maken (uhhh lees: op te peppen). Onze gedachten verzetten naar een mooi vooruitzicht zonder de verwachting we dit echt zouden doen. Een beetje dromen. Gewoon, ooit.

Mark: “Zal ik voor de gein eens kijken naar tickets?”

En opeens stroomde het wel. We vielen van het een in het ander en voordat we het wisten ontstond er een hele reis met een totaal andere richting. Hoe dan hé?! Zodoende hebben wij de ochtend van tweede kerstdag ‘even alles omgegooid dan we oorspronkelijk van plan waren’ en waren wij de trotste eigenaar van twee retourtickets naar Vietnam.

Haha en mijn grote zorg? Hoe ga ik in vredesnaam deze actie uitleggen aan onze familie?

“Uhhhh, pap en mam: we gaan niet naar Kopenhagen, maar naar Vietnam!”

Gelukkig vierden we tweede kerstdag met de familie en was direct het hele cluppie bij elkaar. Daarom wellicht ook wel de intro van dit verhaal, ik blijf zulke keuzes wat lastig vinden om te communiceren, juist omdat we het zelf soms ook niet uit kunnen leggen.

Support

Maar gelukkig was de reactie van onze familie, zoals altijd, bemoedigend. Ik kan echt niet anders zeggen dan dat we daar heel dankbaar voor zijn! Zo was in één dag alles volledig veranderd en hadden we opeens een grove richting van de komende maanden uitgestippeld met als startpunt de feestdagen in Nederland.

We hebben dan ook extra genoten van dit samenzijn. En de gezellige kiekjes? Tja, die hebben we schijnbaar alleen van het heerlijke eten gemaakt 🙈

Knuffels en weggedrukte tranen

Het moment van ‘gedag’ zeggen was weer aangebroken. Nog wat dikke knuffels en weggedrukte tranen, want… gewoon een klotemoment elke keer weer.

We hebben genoten van de feestdagen in Nederland en op 2 januari vertrokken we bij mijn ouders vandaan. Onze vlucht naar Vietnam stond gepland op 7 januari en zo hadden we nog een paar dagen de tijd om voor de zoveelste keer het een en ander om te gooien. Dat hoort er ook bij als alles zo open staat en je zulke acties verzint zonder vast honk. Hierover in mijn volgende blog meer.

Daar gingen jut en jul weer: op weg naar een mooie reis voor maar liefst ruim 9 weken.