🇻🇳 Blog 83 - Cultuurshock in Vietnam

Na onze enerverende maar ook zeer soepele vlucht van Nederland naar Vietnam, belandden we regelrecht in een cultuurshock. Haha, en dan niet zo dramatisch als dat het misschien klinkt, maar werkelijk alles werkte en was anders dan dat wij waren gewend.

Onze reis en vooral nieuwe ontdekkingstocht was nu echt begonnen!

Stempeltje erbij

We kwamen aan op het vliegveld in Vietnam en onze eerste stop was een visumcheck. We hadden gelezen dat het handig was om deze uitgeprint mee te nemen en dit hadden we dan ook gedaan, waardoor we mooi konden aansluiten in de ‘kortere rij’. Mocht je nog geen visum hebben, kon je deze in een andere rij ter plekke aanvragen. We waren stiekem best blij dat we dit na zo’n lange vlucht niet meer hoefden te doen, want die rij was aanzienlijk langer.

Mark en ik mochten niet samen door de check, dit moest één voor één. De dame achter de balie was streng en ze keer me strak aan. Het werd bijna een staredown, tot het moment dat ik er zo zenuwachtig van werd dat ik begon te glimlachen. Dit is blijkbaar mijn overlevingsmechanisme in zo’n situatie. Mijn lachje werd alleen niet beantwoord, de dame vertrok geen spier. Serieuze zaak dit dus. 😅

Gelukkig keurde ze me goed en pakte ze haar stempel erbij. Na een mooie afdruk in mijn paspoort, mocht ik na Mark, ook officieel het land in!

Verdwenen koffer

We liepen door naar de bagagehal waar alles nog mooi versierd was in kerstsfeer. We wachtten… en wachtten… maar onze koffer kwam maar niet. De band was inmiddels leeg en er waren bijna geen mensen meer die vol verwachting uitkeken naar hun bagage. Het zal toch niet? Deze afsluiting zou wel helemaal in het plaatje passen bij de af en toe bedrukte sfeer tijdens deze reis. Toch hielden we hoop!

Aangezien we niet helemaal wisten hoe het zou verlopen, kneep ik er even tussenuit om te plassen. En maar goed ook, want eenmaal uit de wc viel mijn oog op een koffer die op een heel andere plek lag dan waar die hoorde te liggen. Dat was de onze! De koffer lag daar gewoon al ik weet niet hoe lang. Helemaal happydepeppy liepen we naar onze gestrande spullen toe. Gelukkig was onze koffer gewoon netjes aangekomen en lag deze niet ergens (waarschijnlijk geplunderd) op Abu Dhabi.

We waren compleet: op naar de uitgang van het vliegveld!

Betekenis cultuurshock: “Een cultuurshock is het gevoel van desoriëntatie, verwarring of ongemak dat optreedt wanneer je in een compleet nieuwe en onbekende culturele omgeving terechtkomt, gekenmerkt door frustratie en emotionele achtbanen. Het is een normaal leerproces dat je doorloopt in fases (wittebroodsperiode, frustratie, aanpassing, acceptatie) en waar je mee kunt omgaan door de nieuwe cultuur te omarmen.” Bron: MisterGoogle

Cultuurshock 1: aankomst in een andere wereld

We kwamen aan in het donker, we hadden een lange vlucht erop zitten en waande ons direct in een heel andere wereld. We werden van alle kanten belaagd door taxichauffeurs, mensen die simkaarten verkochten of die geld voor je konden wisselen. Pfoe, overweldigend. We moesten ons even oriënteren en vooral ons koppie erbij houden.

Onze tactiek?

Gewoon even op een bankje zitten en doen of dat precies de bedoeling was. Zo konden we ondertussen de boel even goed in ons opnemen om te ontdekken wat we nou precies waar konden vinden.

Stap 1 - Internet

Gelukkig konden we op het vliegveld nog even gebruikmaken van de wifi, zodat we wat research konden doen naar een internetbundel. In principe zijn de aanbieders van simkaarten op het vliegveld kleine boefjes door verschillende trucs, dus we besloten deze optie te skippen. We kwamen dan ook tot de conclusie dat we dit de volgende morgen wel in de stad zouden regelen. ✅

Stap 2 - Geld

Zo zagen we een pinautomaat en na een kort onderzoek ontdekten we dat deze bank een redelijke commissie rekende. Dit is iets waar je echt op moet letten, want voordat je het weet draag je een flink bedrag af. Zonde van het geld. Instinkertjes. Na het pinnen waren we in 1 klap miljonair, want elk briefje was voorzien van een heel aantal nullen. Zo pinden we 3 miljoen dong wat omgerekend ongeveer een kleine 100 euro was. Hier konden we wel even mee vooruit! ✅

Stap 3 - Vervoer

Nu was het zaak om naar ons geboekte hotel te komen voor de komende nacht. Mark had een plek geboekt wat ongeveer 10 minuten lopen zou zijn vanaf het vliegveld. We bekeken online nog even goed de route en zo wisten we eenmaal buiten met volle overtuiging welke kant we op moesten lopen om zo een nieuwe belaging te voorkomen. ✅

Eenmaal buiten liepen we niet alleen tegen een hele stoet taxi’s op, maar ook tegen een muur van smog. Wow, dit was heftig! We hadden er wel over gelezen, maar dachten serieus: hoe erg kan dat zijn?

Nou, ERG kan ik je vertellen. Vooral als je dit niet gewend bent. Dit zal flink wennen worden de komende tijd!

Lopen vanaf het vliegveld

Waar het er op de routekaart prima uitzag, wisten we van tevoren natuurlijk niet wat voor soort wegen ze in Vietnam hebben. Op de een of andere manier creëer je toch een beeld in je hoofd met hoe je het gewend bent in Nederland. Haha, dit bleek een totale perceptie.

We waren nog niet de straat uit of we stuitten al op een meerbaanssnelweg die we over moesten steken om bij het hotel te komen. Sowieso geen chill idee, maar zeker niet na zo’n lange vlucht en met volle bepakking. Oh ja, en het was natuurlijk ook nog eens avond, dus pikkedonker. We zochten nog een andere sluiproute, maar na een aantal pogingen, bleek die er niet te zijn. Na even te hebben gezocht, zagen we nog maar één optie en dat was ‘terug naar start’.

Eenmaal terug bij de ingang van het vliegveld, je raad het vast wel, stormden er weer allemaal taxipersoontjes op ons af als een mierenhoop op een stukje gemorst eten.

Alleen dit keer maakten we er toch graag gebruik van.

Je weet gewoon van tevoren dat je genaaid word bij een taxi op het vliegveld, maar we moesten ook niet te streng zijn voor onszelf. Zo kostte dit stukje ongeveer 250.000 dong, wat omgerekend ongeveer 8 euro was. Voor de begrippen hier aan de hoge kant, voor ons natuurlijk helemaal prima om zo op een veilige manier in ons hotel te komen.

Toen we eenmaal onderweg waren, waren we blij dat we de weg niet tóch te voet waren overgestoken. Want het was GEKKENHUIS. En alles om het verkeer heen trouwens ook. Echt elke meter was voorzien van een bord, flikkerend licht of iets van hectiek überhaupt. We keken onze ogen uit en dachten tegelijk: waar zijn we nu toch weer beland?

Mark rekende af met de taxichauffeur waarna we vriendelijk werden ontvangen in het hotel. Het inchecken ging lekker vlotjes en we werden begeleid door een kamerjongen.

‘Oh ja, dat is ook zo.’ Dit stukje van rondreizen waren we helemaal vergeten en hier moesten we dan ook wel weer even aan wennen. We tillen onze zooi het liefste altijd zelf, maar voordat we het wisten werden onze spullen al uit onze handen gegrist. Eenmaal gesetteld op de kamer, bedankten we de jongen voor zijn hulp doormiddel van een fooi. We zagen direct dat die knul wel heeeeel blij was, leuk om te zien! Misschien is het hier niet zo gebruikelijk om een kleinigheidje te geven?

De kamer was ruim, schoon en het bed lonkte. Het was inmiddels rond 20.00 uur Vietnamese tijd (in Nederland was het 6 uur eerder) en we waren helemaal gedesoriënteerd in deze nieuwe omgeving in combinatie met het tijdsverschil en de lange reis. We rekten de avond nog even in de hoop de jetlag zo goed mogelijk te tackelen en op deze manier zo snel mogelijk in een goed ritme te komen.

Een warme douche doet sowieso altijd wonderen om te acclimatiseren. Ook zochten we alvast wat Vietnamese woordjes op, want onze eerste ervaring was dat hier nog niet zoveel Engels werd gesproken. Daarna was het éindelijk tijd om ons bedje in te kruipen en we vielen dan ook als een blok in slaap.

Na een goede nacht werden we de volgende morgen wakker met een flinke dosis zin in de dag! We deden de gordijnen open, want we hadden nog geen idee van de omgeving waarin we terecht waren gekomen. We zagen een wazig zonnetje door de smog heen met verder een hele hoop gebouwen om ons heen. Voor een goede indruk moesten we toch echt naar buiten!

Cultuurshock 2: koffie, eten en oversteken in Vietnam

We schoten dan ook in onze kleding en gingen op pad. We hadden bij deze overnachting geen ontbijt geboekt, omdat we de eerste dag wilden aftasten hoe het er in deze nieuwe omgeving aan toe zou gaan. En dat was maar goed ook, want we konden het niet laten om even om het hoekje te koekeloeren van de ontbijtzaal. Bij binnenkomst bleek het allemaal een beetje smoezelig en bovendien vonden we het ook enorm stinken.

Was deze sensatie de komende weken ons nieuwe normaal?

Of hoorde dit wellicht nog bij het omschakelen?

Want zoals MisterGoogle zegt: omarmen. Je hebt het te omarmen.

We besloten het eten even te laten voor wat het was en ergens te starten met een bakkie.

Eenmaal buiten voelde alles direct heel gemoedelijk. Iedereen deed z’n ding en bewoog om elkaar heen. Dit is een gevoel wat lastig te omschrijven is, maar het voelde in elk geval superveilig. Tegelijkertijd kwam alles direct mega binnen: veel geluid, veel te zien, veel te ruiken en veel om op te letten. Al onze zintuigen stonden volledig aan! Behoorlijk overweldigend, maar wel op een fascinerende manier.

Het viel ons direct op dat veel mensen rondliepen met een een nón lá, de traditionele Vietnamese kegelhoed gemaakt van palmbladeren en bamboe wat beschermt tegen de zon en de regen. Door dit, op onze eerste ochtend direct al zoveel terug te zien in het alledaagse leven, voelde Vietnam (nu al) heel authentiek aan!

Strakke ogen

We stuitte op een roze tentje met allemaal bloemetjes aan de gevel wat voor mij direct de doorslag gaf om ons allereerste bakkie in Vietnam te drinken.

We liepen het zaakje binnen waar de eigenaresse druk bezig was met een altaar wat ze daar in de winkel had opgesteld vol met lekkernijen, wierook en geld. Hoorde dit wellicht bij het geloof hier? Zonder internet konden we dit nog niet uitzoeken en de dame zelf sprak geen woord Engels, dus we lieten het maar even voor wat het was en parkeerden deze vraag voor een andere keer. Ze gaf ons de kaart en met wat handgebaren bestelden we twee Vietnamese zwarte koffie.

Mark rekende af en begon daarbij direct te grijnzen. Nu, bij onze eerste ‘echte’ uitgave, merkte hij dat de kamerjongen van eerder, omgerekend een fooi had gekregen van 6 euro! Haha, na die intens lange dag, had Mark schijnbaar een nul op het briefje over het hoofd gezien. Op dit moment begrepen we pas echt waarom die gozer zo ontzettend blij was!

Wederom hadden we weer een eigen verhaal in ons hoofd gecreëerd en bedacht dat zwarte koffie in grote lijnen altijd wel zo’n beetje op hetzelfde neer zou komen. Met al die indrukken sinds onze aankomst in Vietnam zeiden we nog tegen elkaar: “Even de dag starten met een klein beetje comfortzone.”

Niets was minder waar. Inmiddels hadden we buiten plaatsgenomen en na onze eerste slok keken we elkaar lachend aan: DIT WAS STERK!!! Onze ogen kukelde nog net niet uit onze kassen. Holymoly, dit bakkie kickte er oprecht in.

Het was een soort dikkige structuur en de hoeveelheid van een espresso. Je proefde een lichte chocoladesmaak, wel heel bitter overigens, maar tegelijk ook weer heel lekker. Snap je het nog? Alles in Vietnam is ‘veel’, schreef ik eerder toch? In dit geval dus ook nog eens heel veel smaak.

Na wat eerdere research bleek dat er in Vietnam een ware koffiecultuur heerst. Dit land staat op de tweede plek ter wereld als grootste producent van bonen, alleen Brazilië staat hoger in de ranking. Met dit in ons achterhoofd wisten we, na deze eerste ervaring, dat we op dit gebied de komende weken nog een hoop te ontdekken hebben!

Overleven of oversteken?

Hierna was het toch echt de hoogste tijd om te ontbijten, nou ja, het was eerder een brunch inmiddels. De eettentjes bevonden zich aan de andere kant van een drukke weg, wat in Nederland een beetje te vergelijken is met een N-weg. Ook al was er wel een zebrapad, zei dat hier niets, want iedereen leek maling te hebben aan de witte strepen op de weg.

Zo stonden we aan de kant, klaar om over te steken. Ik met samengeknepen billen en Mark met samengeknepen ogen om de drukte van het verkeer zo goed mogelijk te overzien in de verte. Als we een gaatje zagen… zouden we gaan! Hij pakte m’n hand en we wachtten tot we konden lopen. Alleen dat ‘gaatje’ kwam maar niet.

Maar zo’n eerste ochtend was dat toch wel overweldigend en zo tegen onze natuur in. Uiteindelijk hadden we de nodige moed verzameld en staken we over, hup, direct die pleister eraf!

Nou hadden we wel gelezen dat het verkeer in Vietnam ‘anders’ werkt. Iedereen krioelt door elkaar heen. De boodschap wat overal terugkwam: ‘Je moet gewoon gaan.’ Het is daarbij belangrijk om over te steken op een stabiel tempo, dus niét rennen, en dan raast het verkeer vervolgens om je heen. Wanneer je gaat rennen, ben je onvoorspelbaar en kunnen ze je tempo niet inschatten. Juist dan gebeuren er ongelukken.

Maar zo’n eerste ochtend was dat toch wel overweldigend en zo tegen onze natuur in. Uiteindelijk hadden we de nodige moed verzameld en staken we over, hup, direct die pleister eraf! Op hoop van zegen dat de info klopte en we niet zo plat als een dubbeltje zouden eindigen zo vroeg in onze reis. De eerste meter ging voorbij, de tweede meter volgde en daarbij groeide ons vertrouwen.

‘Ja, zo werkt het hier schijnbaar dus echt!’

We verplaatsten ons in een steady tempo naar de overkant tot we daar waren aangekomen en richting de eettentjes konden lopen. Joehoeee, het was ons gelukt en konden het nog na vertellen ook! En heel eerlijk: het had wel wat, geen regels terwijl iedereen soepeltjes om je heen bewoog. Oprecht nieuwe omgeving, nieuwe gewoonten.

999

Op het moment dat we een tentje binnenstapten wat ons aansprak, zag ik pas dat het ‘999’ heette. Wat mooi, ik ben gek op numerologie!

Deze reeks staat voor afronding, loslaten en transformatie. Het markeert het einde van een belangrijke levensfase en moedigt je aan om oude patronen achter je te laten en ruimte te maken voor een nieuw begin.

Ik geniet altijd van dit soort bevestigingsmomentjes. Het voelt nog regelmatig alsof we in een overgangsfase zitten van ons ‘oude’ leven waar alles heel comfortabel en bekend was naar ons ‘nieuwe’ leven (wat voornamelijk voelt als ‘ons pad’), maar wat ook continu heel veel verandering met zich meebrengt. Zowel innerlijk als wat we fysiek aan het doen zijn. Zeker op de momenten dat we van koers veranderen, komen die oude patronen naar de oppervlakte, zoals ik omschreef in blog 81. Tja… dit voelde op dit moment gewoon even als een lieve reminder en een klein steuntje in de rug.

We namen plaats op een heel leuk binnenplaatsje. De serveerster was heel vriendelijk, maar sprak ook al geen woord Engels. Ze bracht ons een kopje verse gemberthee en we besloten gelijk in het diepe te springen en kozen voor een traditioneel Vietnamees ontbijt: noodlesoep oftwel pho.

We konden kiezen uit kip, varken of rundvlees, wij kozen voor de laatste optie. De dame kroop haar keuken in en er kwam echt een explosie van geuren vrij. Ze nam er ook werkelijk de tijd voor. Uiteindelijk kwam ze aan met twee flinken kommen soep, met daarnaast… stokjes.

Ja echt, soep met stokjes.

‘Arme stumperds’, dacht ze vast toen ze ons zag klungelen met die stokjes en soep, maar gelukkig kwam ze snel aan met lepels. Ik had het eerder al over de intense smaken hè? Nou deze combinatie…niet te doen! Dit was zó vers, zó lekker en daarbij was het vlees echt heel mals.

“Hier kan ik de komende weken prima mee uit de voeten als ontbijt”, zei ik tegen Mark.

Na afloop kozen we weer voor Vietnamese koffie, alleen dit keer met melk erin zodat het de bittere smaak iets zou verzachten. Dit was een schot in de roos! Het leek op een sterke chocomelk met de werking van een koffie.

We hebben het echt getroffen met ons eerste ontbijt in Vietnam!

Internet

We gingen weer terug naar ons hotel waar we ons op het dakterras installeerden om internet te regelen. Mark had inmiddels het een en ander uitgezocht en zodoende kozen we voor de optie van een e-sim. Zo hoefden we geen zoektocht te starten naar een betrouwbaar winkeltje, want onze eerste indrukken rondom onze basisbehoeften waren voorlopig al even intensief genoeg. De prijs voor de e-sim vonden we schappelijk: 18 euro per maand. Hiervoor hadden we elke dag 5 gb aan verse data en daarbij werkte het ook nog eens supersimpel. Hierbij de link, mocht je ook een reis maken door Vietnam.

Nadat we hier een poosje hadden gezeten, hadden we zin om nog wat in de buurt te kijken. En niet helemaal onbelangrijk: we hadden inmiddels ook weer trek gekregen. Een andere maaltijd waar Vietnam bekend om staat is bahn mi, wat neerkomt op een heerlijk belegd stokbroodje. Vanaf het dakterras met ons gloednieuwe internet had Mark een leuk restaurantje gevonden waar we zo’n broodje konden proberen en hiermee hadden we dan ook direct een doel bepaald van onze volgende ronde ontdekken.

Broodje snot

Na een poosje te hebben rondgelopen waren we bij het uitgezochte tentje beland. Deze jonge knul sprak geen Engels (verassend), en ook de kaart was in het Vietnamees. Met de vertaalapp konden we nu wat makkelijker uit de voeten en zo kozen we beiden een bahn mi chicken en een verse fruitsap.

De jongen verdween naar achteren in de zaak, waar wij dachten dat zijn keuken zou zijn, maar kwam vervolgens met een grote mand vol ingrediënten weer tevoorschijn en ging naar zijn karretje dat voor het restaurant stond.

Oh, dit smoezelige karretje hoorde dus bij het restaurant!

Nou ja, het zal wel goed komen. Hij was druk in de weer en had al z’n aandacht op onze broodjes gericht. Qua hygiëne ging het er wel heel anders aan toe dan hoe wij het gewend zijn, zo zag ik hem flink kokkerellen met wat viezige bakjes en pannetjes. Dat zullen we de komende tijd toch een beetje moeten leren loslaten.

Vol trots kwam hij met een eerste broodje aangelopen waarna hij ijverig aan de slag ging met de tweede. Toen ook die werd geserveerd (lees in onze handen gedrukt), maakte hij de sapjes. Ook eerst de ene en vervolgens de andere. Waarom alles tegelijk wanneer het ook achter elkaar kan?

Toen hij klaar was met onze bestelling, ging de ober weer lekker tv kijken (gekke Youtube-filmpjes) op een groot scherm midden in het restaurant met volumestandje maximaal. Ik kon er niet omheen dat ik hem lekker in z’n neus zag wroeten, wat de smaak van het broodje enigszins beïnvloedde. Ook hier ging het er weer zooo anders aan toe dan op alle plekken waar we ooit zijn geweest. We keken echt onze ogen uit en hebben dan ook genoten van onze tweede eetervaring van een authentiek Vietnamees gerecht.

Met een omweggetje gingen we weer terug naar ons hotel, moe en voldaan van alle eerste indrukken in combinatie met onze jetlag. Al viel die ons tot nu toe behoorlijk mee (even afkloppen). We keken die avond nog naar een mooie zonsondergang, maar wel weer met een lucht vol met smog.

De volgende ochtend besloten we om in hetzelfde tentje te ontbijten als onze eerste ochtend in Vietnam. Ook al was ons favoriete zaakje volgens Google geopend, bleek eenmaal aangekomen bij 999 dat ze deze dag gesloten waren. Wat een kutgetal. Haha, nee geintje.

Maar nu moesten we natuurlijk wel iets anders opzoeken. We zagen een tentje wat er op het oog goed uitzag en stapten daar naar binnnen.

We begonnen met koffie, onze nieuwbedachte tactiek. Zo konden we een beetje aftasten hoe het eraantoe ging zonder gelijk iets uitdagends of onhygiënisch aan te gaan. De koffie bleek heerlijk! Genietmomentje. Nou, hier durfden we een ontbijtje van soep met kip ook wel aan.

Wat kan daar nou mis aan gaan?

Een tikkeltje overmoedig

We kregen wederom twee flinke kommen soep voor ons neus geschoteld en dit was eerlijk gezegd even schrikken. Waar ik gewend ben om voor een maaltijd alles van de kip te verwijderen wat enigszins niet lijkt op een mals stukje vlees, zoals flubbers, gekke stukken, botjes en de huid, dreef dit letterlijk allemaal in de soep.

We spraken elkaar bemoedigend toe, zo hoort het hier gewoon en we moeten erdoorheen. Omarm het. Alleen deze huid was ook nog eens ontzettend dik en nog vol met haren.

Gadverdamme, error.

Moet dat ‘erdoorheen gaan’ dan kokhalzend?

Ook had de soep een vreemde geur en daarbij zat deze vol met koriander, heel gezond, maar wij horen wel onder de categorie ‘team zeepsop’. En om deze uitdaging af te toppen, hadden we nu geen escape van bestek, maar moesten we hardcore aan de slag met stokjes. Interessant. Inmiddels hadden we al een aantal instructiefilmpjes opgezocht over ‘eten met stokjes voor dummies’, toch hadden we de handigheid kennelijk nog niet kundig genoeg onder de knie.

Waar we dit normaal niet snel zouden doen, voelden we dat dit ‘m niet ging worden. Na onze inschatting om een redelijke hoeveelheid over te houden, zonder iemand te beledigen, rekenden we af en namen de benen. Oef, was dit even een ervaring. Wellicht waren we deze tweede dag toch wat overmoedigd om ‘zomaar’ ergens binnen te stappen. Onze tactiek met eerst beginnen met koffie, had direct gefaald. Een goed koffietentje zegt achteraf natuurlijk niet zoveel over de kwaliteit van het eten.

Geur en beleving daarentegen wel. Check, weer wat geleerd!

Daarom dus gehurkt

Vanaf onze aankomst in Vietnam zagen we iedereen gehurkt zitten, zo met platte voeten op de grond. Of ze nou even aan het wachten waren, aan het eten waren, bij ‘hun winkeltje’ zaten of aan het werk waren op een bouwplaats, ze zaten er áltijd zo bij. Het is overigens een supergezonde houding, ze zijn niet gek. Zo stimuleert het onder andere de spijsverteringe en helpt tegen een opgeblazen gevoel. Iets wat waarschijnlijk geen overbodige luxe zal zijn voor deze westerlingen in Azië. Alleen zijn wij nog kneitertje stijf in deze houding, dus handig om te oefenen om zoveel mogelijk ongemakken te voorkomen. Want dat soepje van eerder? Tja, we hadden onze tweede ochtend in Vietnam al een flinke reactie in onze buik. Naast ons inschattingsvermogen van waar we wat kunnen eten en waar beter niet, moeten we onze magen kennelijk ook flink gaan trainen hierzo.

Cultuurshock 3: het verkeer in Vietnam

Na dit heerlijke ontbijt, ahum, liepen we terug naar het hotel, pakten onze spulletjes en checkten uit. De receptioniste regelde een taxi waarbij ze aangaf dat het naar Hanoi-stad ongeveer 350.000 dong zou kosten, omgerekend 10 euro. Dit zou voor ongeveer drie kwartier rijden zijn. Haha vergelijkbaar met het korte taxiritje van een kleine tien minuten van vliegveld naar eerste hotel, was dit natuurlijk een peuleschil.

Heel snel na het telefoontje stond de taxi al voor de deur. Niets niet boeken van tevoren, lekker mee met de flow. We laadden de spullen in en daar gingen we, op naar ons tweede verblijf in Vietnam. Op naar Hanoi!

We waren nog geen minuut onderweg en ik was al zielsgelukkig dat we niet zelf reden, wat een chaos!!! Waar deze chauffeur de route begon om tegen het verkeer in te rijden op die drukke n-weg waar we eerder onze eerste spannende oversteek hadden gemaakt, maakte hij gelukkig vrij snel een u-bocht waardoor we uiteindelijk wel op de juiste weghelft terechtkwamen.

Holymoly, als dit de hele weg zo gaat….?

En dat ging het.

De taxi scheurde van links naar rechts, haalde in waar hij kon, remde af waar hij moest en dit alles ging heel kordaat. Vloeiende bewegingen, wat zijn dat? Ik kon gewoon niet naar buiten kijken, anders zou ik continu ‘à la Martien Meijland’ de hele boel bij elkaar tetteren. Dit was een gevalletje overgeven, niet letterlijk, wel figuurlijk. Zo gaat het hier gewoon, dat hield ik mezelf maar voor. Omarm het.

Er werd ontzettend veel getoeterd, niet dat agressieve wat wij gewend zijn, maar meer een teken van ‘hallo, hier ben ik’. Dit gebeurt voor elke afslag, voor het passeren… nou ja, voor eigenlijk alles. Het maakt je ontzettend alert en bewust, tegelijkertijd is het ook een ontzettende herrie.

Wij zijn zo gewend dat je uit moet kijken bij een toeter, dat het even schakelen was om dit gevoel los te laten en te leunen in het gebaar van een waarschuwing. Hoe dichter we bij het centrum van Hanoi kwamen, hoe drukker en drukker het werd.

Kon het nog drukker?

Ja, dat kon dus.

De hoeveelheid auto’s veranderde in scooters en alles wemelde in de binnenstad door elkaar heen. En wederom, het leek allemaal goed te gaan. Schijnbaar is deze flow precies wat hier werkt, in plaats van het focussen op verkeersregels. We sloegen een smal straatje in waar de chauffeur de taxi aan de kant zette. Hij seinde naar de portier van ‘ons’ geboekte hotel die onze koffers al op kwam halen. Mark rekende af en de chauffeur wees naar een extra briefje in z’n portemonnee. Zo koos hij zijn eigen fooi uit, haha. Het ging om een briefje van 10.000 dong wat omgerekend 30 cent is.

We waren weer superblij dat we veilig deze bestemming hadden bereikt, dus na een vriendelijke ‘Cảm ơn’, liepen wij met de portier mee die eigenlijk maar net iets groter was dan onze grote koffer.

Hij wilde er niets van weten dat we deze koffer met alle liefde gewoon zelf wilden tillen. Hij wees ons twee luxe loungestoelen aan en schakelde de receptioniste in om ons verder te helpen met inchecken.

Joehoee, we zijn officieel in Hanoi-stad!