🇻🇳 Blog 86 - Met de slaapbus naar Sa Pa

Vanaf Hanoi is het ongeveer 6 uur reizen naar Sa Pa. De rit ernaartoe bleek al een uitje op zich. We hadden namelijk gekozen voor een slaapbus. Ja, je leest het goed! Deze bus had allemaal kleine cabines met bedjes. Hoe leuk!

Bedankt!

Er zijn verschillende opties om vanuit Hanoi in Sa Pa te komen: met de Grab (een soort Aziatische Uber), de taxi, de motor, de trein of met de bus. En nou zijn de bussen ook nog eens te boeken in verschillende soorten en maten. Wij kozen voor een slaapbus, en dit terwijl we overdag reisden. Want tja, we wilden natuurlijk wel wat meekrijgen van deze speciale rit!

We genoten nog van een laatste ontbijt in dit hotel en bedankten bij het uitchecken voor de gastvrijheid. We vinden de mensen tot nu toe enorm behulpzaam en het personeel in dit hotel heeft uiteindelijk echt voor een fijne landing in Vietnam gezorgd met alle extra uitleg en handige weetjes. Wellicht dat we hier de tweede keer als we Hanoi bezoeken wel weer terugkomen!

Uiteraard bedankten we ook in de vorm van een fooi, wat overigens nog steeds wel een dubbel gevoel gaf. De bedragen zijn hier zo anders dan dat wij in het westen zijn gewend. Wanneer je omgerekend een euro fooi geeft, geef je ze praktisch bijna een uurloon. Uiteraard wel afhankelijk van het soort werk en de plek waar er wordt gewerkt.

Regeltjes in de bus

Met dezelfde service als toen we een aantal nachten ervoor aankwamen in het hotel in Hanoi, werden we nu het transfer in geholpen. Dit was een klein busje dat ons rond 8.30 uur naar dé bus bracht.

Eenmaal aangekomen bij de grote bus hing er een gestrest sfeertje. Er werd flink geschreeuwd door het personeel, dat daarbij volop gebruikmaakte van handgebaren om iedereen bij de juiste bus te verzamelen. Die van ons had groot ‘Sapa’ op de zijkant, dus dit moést wel goed komen.

Bij het instappen kregen we te horen dat Mark zijn fototas niet mee mocht nemen naar zijn plekje in de bus, maar in het bagageruim moest leggen. Dat zorgde even voor kortsluiting, omdat hij juist van plan was de reistijd te benutten om aan zijn vlog te werken. Bovendien hebben we deze kostbare tas het liefst altijd in het zicht en binnen handbereik. Maar helaas: geen tassen groter dan een handtas mochten mee naar binnen, ook al zat je er zelf mee opgescheept.

De volgende regel bleek dat je de bus alleen in mocht op je sokken. Ook dit werd niet gezegd, maar leerden we doormiddel van druk gedoe. Er lag een stuk karton voor de ingang van de bus en toen Mark zijn schoen erop zette, werd hij eraf geduwd! Haha, te grappig om te zien! Het was de bedoeling dat je vóór het kartonnetje je schoenen uittrok, waarna ze in een plastic zakje werden gedaan. Voor de geplande tussenstops had de chauffeur een kratje met prachtige slippers klaarstaan, waardoor de schoenen netjes opgeborgen konden blijven.

Doordat we het een en ander lastminute om moesten gooien omdat we de fototas niet mee naar binnen konden nemen, hadden we beiden een banaantje in onze hand. Ook deze werden in een zakje gedaan met de vraag deze liever niet binnen te eten. “Please, keep our bus clean”

Al met al voelde het allemaal best streng, maar tevens ook wel heel netjes.

Bij binnenkomst zagen we dat er twee lange rijen waren met aan beide kanten een soort stapelbedden. We kregen allebei een plekje boven toegewezen waar we ons settelden. Dit voelde aan als pure luxe! De komende zes uur hadden we gewoon een klein kamertje voor onszelf met gordijntjes die dicht konden, een kussentje, dekentje en een tv-schermpje. Maar wat ik nog wel het leukste vond, was dat je gewoon lekker liggend naar buiten kon staren. Deze bijzondere wereld vanaf hoogte van top tot teen in ons opnemen.

Eenmaal onderweg bleek dat het verkeer er weer net zo aan toen ging zoals we waren gewend, alleen voelde het door de hoogte een stuk overzichtelijker. De chauffeur wisselde op een flink tempo zijn gas- en rempedaal af, wat ervoor zorgde dat onze hele maaginhoud heen en weer werd geslingerd. Ook al hadden we van tevoren bedacht lekker achter onze laptoppies te kruipen, kwamen we er snel achter dat het hierdoor helemaal geen optie was. We konden niet anders dan ons zoveel mogelijk rustig te houden, met onze ogen naar buiten gericht.

Phụ nữ of nam?

Op een gegeven moment werd er gestopt bij een benzinestation. Er werd verder niet omgeroepen dat dit een officiële stop was, maar doordat ik gigantisch nodig moest plassen, waagde ik het erop.

Nee hoor, niet waar. Ik vroeg voor de zekerheid toch even om toestemming, want tja, de bus zal je daar maar laten staan terwijl jij net even het een en ander aan het lozen bent.

Ik liep regelrecht tegen een taalbarrière aan. De toiletten waren namelijk niet voorzien van een afbeelding, maar het gender werd aangeduid met de Vietnamese benaming. Geen idee waar ik naar binnen moest en ook was er op dat moment niemand om het aan te vragen of ging iemand me voor zodat ik het kon zien. Ik waagde een gok en dit bleek goed: fjeew! Uiteindelijk kwam ik erachter dat een vrouw wordt aangeduid met Phụ nữ en het hokje met erop het woord nam is voor de man (zie jij hierin ook een ezelsbruggetje?)

Prachtige uitzichten

Onderweg zagen we enorm veel groen, iets wat we helemaal nog niet in deze mate hadden gezien in Vietnam. Het ging van plantages met bananenbomen, rijstvelden tot hele akkervelden vol met vruchtbare grond. De smog veranderde langzaam in mist. Al verwachtte ik eerlijk gezegd toch eerder een blauwe lucht in de frisse omgeving van de naderende bergen.

Maar niets was minder waar, nog steeds geen lekker zonnetje voor ons!

Misselijkmakende klim

De bus moest flink werken om de bergen te trotseren. Om vaart te houden, haalde de chauffeur regelmatig op de meest onverwachte momenten in, zelfs in bochten. In Nederland zouden we met zulke capriolen tijdens ons rijexamen gegarandeerd gezakt zijn.

Met de meter werd ik dan ook misselijker en misselijker. Het kunnen liggen in de bus leek daarmee ook een stuk leuker op voorhand dan dat het uiteindelijk bleek. Het versterkte het rotgevoel in mijn maag eigenlijk alleen nog maar meer.

Maar gelukkig, gaat alles weer voorbij.

Langzaamaan kwamen we in de bewoonde wereld.

We zagen meer woningen en wat eerste winkeltjes: dit moest Sa Pa zijn!

Uitzicht gemist

We stopten op een busplein waar opnieuw verschillende kleine busjes klaarstonden. We mochten de bus uit en kregen een kaartje in onze hand gedrukt, afhankelijk van het hotel dat we hadden geboekt. Vervolgens vertrokken de busjes ieder een andere kant van de stad op. Hoewel ook dit weer met de nodige stress gepaard ging, was het oprecht allemaal heel goed geregeld. Dat onze maagjes zo moeten wennen aan alle gebruiken hierzo, dat ligt natuurlijk aan ons.

We werden afgezet bij ons hotel en checkten in. We hadden een ruime kamer met een klein balkonnetje. Echt een fijn plekje om te genieten van die frisse berglucht en het mooie uitzicht van dit stadje!

Maar ja, welk uitzicht? Haha, we zaten volledig in de mist! We zagen dus werkelijk niets. Zo grappig het verschil van smog naar mist. Al hing hier veel meer zuurstof in de lucht waardoor het oprecht aanvoelde als een verademing na een weekje smog happen.

We hadden deze reisdag alleen nog maar ontbeten, want door de misselijkheid kregen we geen hap door onze keel. Maar dit gevoel kwam natuurlijk weer helemaal terug toen we weer een poosje onze beide benen op vaste grond hadden. De hoogste tijd dus om op verkenning te gaan.

Opzoek naar eten in dit mistige stadje!