🇻🇳 Blog 88 - Koffieworkshop en ontspanning in Sa Pa

Zoals aangegeven in mijn vorige blog, begonnen wij deze nieuwe dag met het maken van een menukaart. Natuurlijk deden wij dit onder het genot van een lekker ontbijtje in een leuk zaakje. Nadat de lijst compleet was, kozen we allebei in gedachten twee dingen waar we die dag zin in zouden hebben en als er iets tussen onze opties overeenkwam, zouden we dat gaan doen.

De keuze voor deze dag was unaniem: een koffieworkshop!

Cultuurdingetje

Ik heb al eerder geschreven dat er in Vietnam echt een kofficultuur heerst en dat we hier gaandeweg meer over wilden leren. Wat past er beter bij het ontdekken hierover dan het volgen van een workshop?

We speurden op de website van ‘Getyourgide’ en vonden dan ook een koffieworkshop die ons aansprak met een goede beoordeling!

Tijdens deze les stonden zes verschillende koffietjes op het programma, die we in ongeveer twee uur zouden leren maken. We konden meedoen om 10.00 uur die ochtend, maar dan moesten we wel wat haasten of we schoven aan tijdens de workshop van 14.00 uur. Wij kozen voor de laatste optie!

Koffieworkshop

Aangezien je je in Vietnam geen seconde hoeft te vervelen door alle prikkels die er te ervaren zijn, was voordat we het wisten het moment alweer aangebroken om richting de afgesproken plek te gaan. Ook al waren we in theorie ruim op tijd vertrokken, konden we het tentje maar niet vinden, waardoor we opeens op het punt stonden om te laat te komen. Iets waar ik nog steeds echt een hekel aan heb. Want ook al leven we misschien niet meer zo strikt op de klok, vind ik op tijd komen nog altijd een vorm van respect voor elkaars tijd zodra je een afspraak hebt gemaakt.

Maar ja, in Vietnam is gewoon niets echt logisch voor ons als Westerlingen. Er hangen honderden reclameborden, waardoor het lastig is om alles goed in je op te nemen. Een man zag ons wat dwalen en zoeken en vroeg of hij ons kon helpen. Zo vriendelijk! Hij wees ons de weg naar een hotel, waar we zonder ons bij de receptie te melden naar de derde verdieping konden doorlopen. Daar bleek een hotelkamer te zijn omgetoverd tot een workshopruimte.

Haha, even serieus. Dit was toch niet te vinden geweest, ook al zou je van tevoren een uitgebreide omschrijving hebben ontvangen. Waar waren we nou weer beland?

Er zat een ander stel te wachten en de workshopdame stelde zich voor met de naam Dinh. We namen plaats op de twee plekjes die nog vrij waren waar een dienbladje met wat spulletjes voor ons klaarstond.

Koffie voor iedere smaak

Dinh begon met een algemene uitleg over de Vietnamese koffie. Ze maken gebruik van twee soorten bonen: Robusta en Arabica, waarbij de eerste sterker is dan de tweede. Alleen al door het gebruik van verschillende koffiebonen ontstaat er een groot smaakverschil, zelfs wanneer je dezelfde koffie op precies dezelfde manier maakt. Wel heeft iedere zetmethode natuurlijk zijn eigen voorkeuren. Zo is de eggcoffee het lekkerste met Robusta en voor de phin filter (zwarte koffie) gebruiken ze weer eerder de Arabica boon.

Dinh vertelde dat de lokale bevolking van rond de 60 en ouder hier helemaal geen koffie drinkt. Gewoonweg omdat dit vroeger veel te duur was. Zij genoten van verse thee met kruiden die ze rechtstreeks uit de bergen haalden.

“Daar zitten de meeste zoetekauwen”, zei ze grinnikend.

Vietnam is groot. Van noord naar zuid heeft ongeveer dezelfde afstand als die van Amsterdam naar Madrid. Je kunt je dus wel voorstellen dat er met zoveel kilometers verschil, ook heel veel verschillende voorkeuren zijn. Zo is de specialiteit van het noorden ‘eggcoffee’, die van het midden ‘salted coffee’ en in het zuiden houden ze weer enorm van ‘cocoscoffee’. “Daar zitten de meeste zoetekauwen”, zei ze grinnikend.

Ook wel leuk om te weten is hoe eggcoffee eigenlijk is ontstaan. In 1946 was er een groot tekort aan verse melk. De vindingrijke barman (Nguyen Van Giang) van het luxe Sofitel Legend Metropole Hotel, bedacht een creatieve manier om toch een romige koffie te evenaren. Hij verving de melk door eigeel met suiker en gecondenseerde melk op te kloppen.

Uitvinding hoor, echt waar! Dit hebben we al mogen proeven in Hanoi, zoals te lezen in blog 85. Ik denk oprecht dat dit de lekkerste koffie was die ik ooit heb gehad.

Koffietasting

En toen was het tijd voor… zes koffies:

• Egg coffee.

• Salted coffee.

• Coconut coffee.

• Black coffee, met een phin filter.

• Brown coffee, met een phin filter.

• White coffee.

Het kopje koffie dat op de foto linksonder voor m’n neus stond te pruttelen, werd gemaakt met een authentiek Vietnames phin filter. Dit is een metalen apparaatje waarmee er langzaam water druppelsgewijs door de koffie wordt geperst, per kopje, zonder het gebruik van papieren filters.

Dit was nog eens koffie zetten op een slow-living manier. Het duurde namelijk al snel een minuut of 5 voordat we dit verse bakkie koffie konden drinken. Het werkte bijna meditatief om elk druppeltje zo in een glas te zien vallen. En de geur? Heerlijk!

• 

• 

• 

Gaandeweg de workshop hebben we de verschillende soorten koffie leren bereiden met de nodige uitleg erbij. We leerden leuke figuurtjes te maken op het opgeklopte melk en hebben natuurlijk mogen proeven. Heel veel proeven.

Slapen die avond? Dat ging het natuurlijk na zo’n middag niet meer worden. Wellicht was deze workshop in de ochtend toch een betere keuze geweest 😅

De workshop was oprecht heel leuk en leerzaam. Dinh legde alles rustig uit, deed dit met een tikkeltje humor en daarbij had ze alle geduld. Een heel leuke ervaring voor ongeveer 20 euro per persoon. We hebben nog een documentje toegestuurd gekregen met alle uitleg daarop zodat we zelf in de toekomst van alle stappen voorzien waren als we het nog eens ‘thuis’ wilden maken.

Met een flinke dosis cafeïne in onze donder gingen we weer even terug richting het hotel.

Alles heeft twee kanten

Inmiddels was het weekend aangebroken en gingen we ‘s avonds weer lekker de hort op. In tegenstelling tot de doordeweekse dagen, zagen we nu dat er kindjes werden ‘ingezet’ om wat geld te verdienen doormiddel van te dansen. Ze waren jong, echt jong. Ik denk oprecht dat sommigen net pas konden lopen terwijl ze daar al met hun kondje stonden te zwieren.

Ik snap oprecht, het is een heel andere cultuur. Maar ik deel natuurlijk alle fascinerende kanten die we zien en dat kan niet anders dan dat het gepaard gaat met de confronterende kanten. Dit was er 1 van. Veel toeristen deden lachend geld in het schaaltje, wat natuurlijk heel dubbel is. Van de ene kant hou je het daarmee in stand, van de andere kant was dit waarschijnlijk dé manier waarmee de kleintjes te eten kregen. Het zorgde echt voor een conflict in mezelf.

Verder ervaarden we, nu het inmiddels weekend was, een heel ander sfeertje dan de dagen ervoor. Het was een stuk drukker met toeristen. Sa Pa ligt praktisch gezien vanaf China aan de andere kant van de Himalaya, en dat trok dan ook veel mensen die hier een weekendje verbleven. Logisch, want het is hier ook zo mooi! Daarbij heeft China culturele en historische banden met deze regio. Met name de Hmong-groepen, die oorspronkelijk uit China migreerden, zijn hier gevestigd. Dit zijn de dames die hier in authentieke kledij rondlopen en veel aan het borduren zijn.

Aangezien wij de tijd hadden, stelden we bepaalde bezoekjes mede hierdoor gewoon even uit.

Wat staat er op het menu?

Wellicht komt dit wat krom over na het verhaal van de kleintjes die buiten stonden te dansen, maar uiteindelijk kun je er ook weer niet heel veel aan veranderen. Het zorgt juist voor besefmomentjes.

Aangezien wij vanwege de drukte in het weekend nu niet de toeristische attracties op wilden zoeken, kozen wij voor een rustige activiteit van onze menukaart: een massage.

Op google had Mark een zaak gevonden die ons direct aanstond. Hier zijn namelijk net zoveel massagezaakjes als dat er in Nederland mensen op fietsen rondrijden. Echt bizar veel! De massage die wij kozen, kwam omgerekend neer op nog geen 15 euro per persoon voor een uur. Dit is overigens aan de dure kant in Vietnam, maar wij gingen op de recensie af.

We werden ontvangen met een heerlijk kopje kruidenthee waarna de receptioniste vroeg of we voor ‘soft, medium of strong’ wilden gaan. We kozen beide voor medium, de middenweg.

Op een gegeven moment werden we naar een kamer gebracht waar we ons om moesten kleden en op de tafel konden plaatsnemen. Beetje onwennig van wat er komen ging, want in Nederland doen we dit eigenlijk nooit! Er kwamen twee dames en ze begonnen ons te masseren.

Oehhhh, was dit medium? Jeetjemina, dit was zo stevig dat het gewoon zeer deed. Ze pakte de beurse spieren in m’n rug echt bij de kern aan. Ze bleef hangen bij knopen, waarvan ik niet wist dat ik ze had. Ze bleef net zo lang duwen en masseren tot de knoop was verdwenen, ze wist wat ze deed!

Wat. Een. Kracht. In. Die. Klauwtjes.

Ongelofelijk.

Heel eerlijk gezegd voelde dit op het moment zelf niet echt ontspannend, maar was het wel precies wat m’n lichaam nodig had.

Aan het eind van de massage bedankten we de dames hartelijk, waarna zij de ruimte verlieten en wij ons weer konden aankleden. M’n rug was behoorlijk gevoelig, maar ik voelde me tegelijkertijd helemaal opgeladen. Dat ik die volgende ochtend wakker werd met een aantal blauwe plekken, had ik stiekem wel verwacht.

Happy New Year

Maar m’n blauwe plekken waren niet het enige blauwe wat opviel deze ochtend. We werden namelijk ook wakker met een blauwe lucht! Dit stadje zag er direct heel anders uit zo zonder de mist.

Sinds onze aankomst in Vietnam hoorden we het lied Happy New Year van Abba overal. Maar dit hotel spande de kroon waarbij ze tijdens het ontbijt alleen dit nummer draaiden, op repeat.

Ja echt, de hele tijd. Non-stop.

Aangezien wij de feestdagen in Nederland al hadden gevierd, was onze dosis van deze muziek al aardig op peil. Wel heel leuk om te merken dat ze ook hier zo naar het nieuwe jaar toeleven, maar dan dus een stukje later dan dat wij zijn gewend.

We pakten ons moment en genoten dan ook vanaf het dakterras van het mooie uitzicht… met natuurlijk de voorspoedige nieuwjaarswensen in onze oren!

Inmiddels was het weekend weer voorbij en hadden wij een volgend verblijf geboekt: we gingen richting het platteland van Sa Pa!