🇻🇳 Blog 90 - We hebben de trein gemist in Sa Pa
We vonden het na de rust weer heel leuk om terug te komen in het bruisende centrum van Sa Pa. We hadden voor de komende twee nachten een tof hotel geboekt wat uitkeek op dé attractie van dit stadje, wat wederom weer alles te maken had met een trein.
De Muong Hoa-bergtrein
Al vanaf het begin van ons verblijf in Sa Pa wilden we met de trein door de Muong Hoa-vallei naar het station van de Fansipan-kabelbaan. Vanaf daar kun je met de kabelbaan verder naar de top van de zogeheten Fansipan-berg, met 3.143 meter is dit de hoogste berg van heel Vietnam. Bovenop de berg staat een groot Boeddha beeld en zodra het weer het toelaat, heb je een prachtig uitzicht over de stad.
Maar doordat onze week in Sa Pa begon met een hele hoop mist, er vervolgens een druk weekend vol toeristen volgde en wij daarna in de rijstvelden waren toen het zonnetje eenmaal doorbrak, was dit uitje er nog niet van gekomen. Tot onze laatste dag! Deze activiteit stond nu, samen met nog een andere, dan ook bovenaan ons lijstje. Vanuit ons hotel hadden we zicht op de attractie, waardoor we konden zien dat het die ochtend nog erg druk was. We besloten deze treinrit daarom door te schuiven naar de middag en gingen eerst iets anders tofs doen, namelijk… rodelen!
Zitten en gillen
Vanuit het hotel regelden we een Grab en binnen een minuut stond deze voor de deur. Wat een uitvinding, wat laagdrempelig. De prijs staat bij het boeken al vast, dus het werkt enorm transparant. Het is dan ook echt een aanrader om de app voor je reis op je telefoon te installeren zodat je van deze service al gebruik kunt maken bij aankomst op het vliegveld.
Bij aankomst op de rodelbaan gaf de Grab-chauffeur aan dat hij op ons wilde wachten om ons daarna weer terug te rijden naar ons hotel. Mooi, zo hadden zowel hij als wij onze rit terug geregeld.
Van tevoren hadden we gelezen dat we met z’n tweetjes in een karretje mochten. Heel gek, maar dan voel ik toch altijd wat minder spanning. Mark is dan vaak de gene die het karretje bediend, ik hoef dan alleen maar te zitten en te gillen.
We kochten een kaartje en voor ongeveer € 6 per persoon mochten we twee keer rodelen! LEUK! De verkoper gaf aan dat we met z’n tweeën niet meer dan 150 kilo mochten wegen om samen in één karretje te mogen. We rekenden snel en kwamen uit op ongeveer 155 kilo. Hahaha, op 5 kilo na mochten we dus niet samen in dat karretje. Dan zouden we te zwaar zijn en dus te snel gaan. Hij grapte dat de remmen dan zouden breken. Al was dat vast sensationeel geweest, toch liever niet! 😅
In 1 klap nam bij mij de spanning toe, want, ik ging toch in m’n uppie rodelen!
Maximale uitlaatklep
We stonden in de rij en voordat we het wisten, mochten we ieder in een karretje plaatsnemen. Ik vroeg met een kleine bibber in m’n stem aan de eerste begeleider hoe ik kon remmen. Deze persoon gaf aan dat de volgende dame het allemaal uit zou leggen.
Maareh, uitleg?… Het enige wat ze zei: “You don’t need to use the brake”.
Oh help, heb ik dat.
Tijd om er verder over na te denken had ik niet, want het was tijd om te gaan. Nou ja, ik zou het ook allemaal wel zien!
Drie.
Twee.
Één…
Daar ging ik!!!
De baan begon met een soort spiraal naar beneden en m’n karretje ging SNELLLLL! De angst maakte direct plaats voor adrenaline en het gaf dan ook een heerlijke kriebel in m’n buik! Woehoeeeee! Het was echt een toffe baan en voordat ik het wist, zat het erop. We werden met karretje en al omhoog getakeld en zodoende konden we door voor ronde 2.
Maximale irritatie
We gingen weer beiden een eigen karretje in en toen ik groen licht kreeg, zag ik dat mijn voorganger nog halverwege het spiraal op haar dode akkertje naar beneden ging. Ze lag in haar karretje voor haar camera te poseren. WTF? Rem, rem, rem, waar zit je! Dat was precies het stuk wat we niet uitgelegd hadden gekregen (misschien wel met deze reden?) en wat de dame voor me dus wel had ontfutseld.
Ik vond een hendel en met volle kracht trok ik daaraan terwijl die dame op haar slakkegangetje doorging. Ik schreeuwde nog een paar keer: “You have to go faster”, maar ze keek me stoïcijns aan en ging verder met haar fotoshoot.
Pfoe, dan sla je wat mij betreft wel echt de plank mis tijdens zo’n leuke activiteit en stiekem vervloek ik die gekke wereld dan ook wel echt even hoor. Wat doe je dan op een rodelbaan? Begrijp me niet verkeerd, wij vinden het zelf ook leuk om overal kiekjes te nemen en er een leuke rapportage van te maken, al moet het niet ten koste gaan van een ervaring. Maar ja, ieder z’n ding. Alleen in dit geval had haar actie ook invloed op de persoon na haar, ik dus.
Er zat niets anders op dan ook vol op de rem achter haar aan te tuffen. En heel eerlijk? Ik vond dit op sommige momenten, zoals in de bochten, nog enger dan met volle kracht vooruit. Je ligt dan een soort horizontaal in dat bakje met het gevoel dat je er continu uit kan vallen. Na een poosje zo te hebben geploeterd, was die dame eindelijk wat meer uit zicht. Joehoe, ik kon me weer laten gaan! Tot het laatste stuk, daar was ze weer en moest ik wederom vol op de rem. Wat een domper dit. Niet leuk.
Best for last
Eenmaal boven zaten m’n twee ritjes erop. Voor drie euro, konden we nog een derde ronde toevoegen. Ergens dacht ik, stel je niet zo aan, het was een toffe ervaring, maar Mark zag schijnbaar wel mijn beteuterde gezicht. Hij kwam vol adrenaline terug van z’n tweede ritje. Hij zei direct: “Kom op joh, we gaan toch niet moeilijk doen over 3 euro.”
Dus hoppakee, daar gingen we weer. De man die ons had geholpen met uitstappen zag wat er was gebeurd en gaf aan dat je beter bij het instappen aan kunt geven dat je ‘snel’ wil gaan. Dan wachten ze even tot de baan leeg is. Hij verontschuldigde zich en gaf aan dat ze helaas niet alles in de hand kunnen houden. Logisch. Handige tip en hierdoor was de derde ronde wederom te gek! Even helemaal het gevoel dat je leeft en alles lekker eruit blèren!
Zoals afgesproken stond de Grab-chauffeur op ons te wachten en bracht ons terug naar ons hotel. Hiermee was het bijna tijd om ‘de trein te pakken’, maar eerst… eten. We vonden wederom een leuk tentje en namen het ervan. We hadden een heerlijke dag en zaten daar dan ook helemaal op ons gemakje. Nog een bakkie egg-coffee toe (onze nieuwe quilty pleasure) en vervolgens liepen we door richting de stationshal.
Laatste trein gemist?
Mark had online uitgezocht dat de laatste trein om 15.00 uur naar de top ging, dus ruim voor tijd kwamen we daar aan.
“Mazzellll, in tegenstelling tot die ochtend was er helemaal geen rij, echt een toptijd om naar boven te gaan!”
Totdat we dichterbij het loket kwamen en het bordje zagen staan: ‘Closed’.
“Huh? Loket dicht?”. Wat was dat nou!
We keken op de bordjes die in het station hingen en ja hoor, we hadden gewoon op 5 minuten na, de laatste trein gemist! Deze ging namelijk om 14.15 uur! Shittie, dit was toch net even anders dan online werd aangegeven. Hebben wij dat! Haha, ben je een HELE week in Sa Pa en kregen we het alsnog voor elkaar om dit treintje te missen, hoe dan?!
En met deze trein, hadden we direct onze laatste kans gemist. Want de volgende morgen gingen we weer vroeg met de slaapbus richting Hanoi.
Eerlijk toegegeven: we moesten wel even schakelen en we baalden dat we niet eerder gewoon even op de fysieke borden hadden gekeken. We waren er per slot van rekening bijna dagelijks langs gelopen! Maar ja, uiteindelijk bleek het gewoon een gevalletje van jammer en helaas. Niets meer aan te doen.
De mist had inmiddels weer behoorlijk zijn intrede gemaakt en gaandeweg beseften we dat er waarschijnlijk niets te zien was op de top. Haha, voor ons een verzachtende gedachte. Zo snel kan het gaan hier. Waar we eerder de dag nog aan het rodelen waren met een prachtig weertje, zaten we nu in een enorme mistwolk.
Terug naar de slaapbus
De volgende morgen bestelden we opnieuw een Grab, alleen dit keer richting ons transfer naar Hanoi. We lieten Sa Pa achter ons. Eenmaal ingecheckt moesten we nog een half uurtje wachten. Met dezelfde enthousiasme als de heenweg, hadden we ons weer in de slaapbus geïnstalleerd.
Dit gevoel verdween alleen snel toen we eenmaal reden. Doordat we best hoog in de bergen waren, gingen we (logisch) een flink stuk naar beneden. Dit ging al schokkend, van vol gas naar vol remmen. Daarbij waren we binnen de kortste keren totaal beslagen, de chauffeur had de ventilatieknop helaas nog niet gevonden. Het werd warm én we konden niet meer naar buiten kijken. Met de hoeveelheid bochten sloeg dit op onze magen en niet zo’n beetje ook.
Waar de tijd tot nu toe voorbij is gevlogen, ging dit ritje zo, zo, zo langzaam.
Ik keek op mijn klok: ‘Nog maar een kwartier onderweg?’
Holymoly!!! Dit gaat nog een lange rit worden, het zweet brak me uit. In de tussentijd waren er naast de eerder genoemde ongemakkelijkheden ook nog non-stop geluiden om me heen: gesnurk, gesmak, getoeter, gekuch, veel gekuch.
Maar misschien nog wel meer gemopper in m’n hoofd.
Waar ben ik nou weer beland?
Er begon een klein kindje te huilen. Nog meer prikkels, maar ik snapte het helemaal. Op dit punt wilde ik het liefste even meehuilen. Wat een ellende. Opeens ging er een soort alarm af in de bus, wellicht eentje van de belabberde luchtkwaliteit? Joejoe, kom maar door hoor, nog een extra prikkel erbij! Focus op de ademhaling: adem in, adem uit. Alles gaat weer voorbij was het mantra in mijn hoofd.
En dat was ook zo. Uit het niets stopte de chauffeur en gooide de deuren open. Eindelijk. Hallelujaaaah! FRISSE LUCHT!
Na een korte pauze vervolgden we onze weg, mét ventilatie! En al snel bleek het tij gekeerd, want eenmaal op de snelweg verliep het allemaal een stuk beter. De chauffeur had een stabiele modus gevonden.
Tijdens de verdere rit maakten we gretig gebruik van de tussenstops. Het hoogtepunt van deze reis was nog wel elke keer de slippers die voor de passagiers klaarstonden. Een plaatje toch? Helemaal met die witte sokken!😂 Dat deze niet waren gemaakt voor grote mannen, bleek hierbij een understatement, haha.
Hoi Hanoi
Na bijna 6 uur rijden merkten we dat we weer in de stad aankwamen, het werd drukker. Meer winkeltjes, eetzaakjes en heel veel scooters. Het voelde gelijk goed om weer in de stad aan te komen. We werden aan de kant van de weg gedropt en waar we dachten dat we, net zoals de heenweg, een transfer hadden tot aan het hotel, bleek dit niet het geval. Inmiddels weten we gelukkig: je weet hier nooit waar je aan toe bent.
Nou lag het voor de hand om weer een Grab te regelen, maar het bleek maar 1,5 km lopen. We wisten wel dat het uitdagend zou worden, want lopen zonder bagage was al een parcours op zich in Hanoi, dus met bagage al helemaal. Maar we waren enorm toe aan frisse lucht, dus we waagden het erop! De stoep op en af bleek al snel niet te doen, dus we liepen non-stop op de weg, waar iedereen ons voorbij raasde. Maar al met al ging het prima. Natuurlijk was er onderweg weer heel veel te zien: mensen die op straat kookten, een afwasje deden en we zagen zelfs iemand die z’n kippetje buiten aan het plukken was. Ach, moet kunnen.
Ook al was het eerste hotel in Hanoi ons ontzettend goed bevallen, hadden we nu een plekje gekozen aan de andere kant van de stad. Een nieuwe ervaring vanuit een andere hoek. Inmiddels was de misselijkheid weer gezakt en rammelden onze magen behoorlijk.
Echt opzoek gaan naar eten hoef je niet in de stad Hanoi, er is echt volop keuze. En aangezien we er nu voor de tweede keer waren, wisten we precies waar we moesten zijn. We gingen dan ook recht op ons doel af!
Opmerkingen