🇻🇳 Blog 91 - Tweede ronde in Hanoi
We vonden het direct heel fijn om weer door de straatjes te wandelen en de drukte van alledag te aanschouwen. Waar ik in de slaapbus nog gek werd van de overload aan prikkels, had ik daar hier totaal geen last van. Misschien kwam het doordat we nu zelf konden bepalen waar we liepen en waar we naar keken. In de slaapbus zat je er middenin en kon je eigenlijk geen kant op. Of dat écht de reden was? Geen idee! We keken in ieder geval vanaf moment één weer onze ogen uit.
We gingen recht op ons doel af: pizza! Jaa, dit klinkt misschien gek na zo’n misselijkmakende reis, maar we hadden hier inmiddels enorme trek in gekregen. De eerste keer in Hanoi had deze pizza ons omver geblazen en we konden wel wat bekends en vooral een klein beetje comfortfood gebruiken eerlijk gezegd.
Op internet bleek deze zaak alleen helemaal vol te zitten. Toch hadden we ondanks dat, sterk het gevoel dat het wel ging lukken. We waagden dit gokje, mede omdat er toch genoeg uitvalsmogelijkheden in de buurt zouden zijn. Eenmaal aangekomen zat het tentje inderdaad rammetje vol! De ober keek nog wat in z’n reserveringssysteem en zei zelf verrast dat hij met twintig minuten wachten een tafeltje voor ons zou hebben, wat een mazzel!
Na 5 minuten kwam een serveerster naar ons toe en gaf aan dat er ‘toevallig’ een reservering was uitgevallen en zodoende mochten plaatsnemen aan de bar waar letterlijk voor onze neus de pizza’s werden klaargemaakt, wat fantastisch! Dit is een plekje wat je normaal gesproken echt vooruit moet boeken en nu konden we daar gewoon aanschuiven. Wat een goede start van onze tijd in Hanoi!
Nederlandse gezelligheid
De volgende ochtend gingen we weer lekker op pad: geen doel, veel geslenter. Ik had al eens eerder contact gehad met een stel die rond dezelfde tijd ook in Hanoi zouden zijn en opeens zagen we ze in de verte lopen! Hoe dan, in deze miljoenenstad vol met krioelende mensen. We moesten een beetje moeite doen om het Westerse tempo in te halen en met wat spanning liepen we eropaf. Ik riep haar naam en vol verbazing draaide ze om!
We belandden op een terrasje (lees op de stoep, zoals gewoon hier in Vietnam), bestelden een koffietje en raakten voor de eerste keer real-life aan de praat. Ook zij hadden huis en haard net achter hun gelaten, dus gespreksstof genoeg! We wisselden telefoonnummers uit en spraken af: ‘wellicht tot een volgend drankje!’. Niets concreets, gewoon flowen. Stiekem gaan we daar heel lekker op. Zij verblijven nog drie maanden in Vietnam voordat ze verder trekken, dus wie weet!
Hier gebeurt overigens van alles op de stoep, maar wandelen behoort niet tot die opties. Dat gaat op de rijbaan en dat is natuurlijk weer geheel op eigen risico. Vanwege het verkeer, maar ook vanwege de kwaliteit van de wegen. Want het is regelmatig een gok of de tegel waar je op stapt wel vast ligt. Geen grap hoor, vaak is dit niet het geval!
Mijn grote angst: dat ik erdoorheen zak! Ik heb namelijk echt een puttenfobie. Bestaat zoiets eigenlijk? Als het even kan, stap ik er dan ook naast. Maakt niet uit waar of in welk land we zijn.
Vertel eens eerlijk, ontwijk jij dit soort ‘stoeptegels’ ook liever?
Er wordt sowieso van alles verkocht op straat. Met karretjes, kraampjes, fietsen of kleedjes. Maar een echt authentiek beeld is dat dit wordt gedaan door middel van een stok met twee manden eraan. Ik moest uiteraard even opzoeken hoe dit heet. Allereerst heet in het Nederlands die stok een juk en in het Vietnamees noem je dit geheel een người bán hàng rong.
Hoor jij wat ik hoor?
Die nacht werden we rond 1 uur wakker van een hele hoop knallen. Vuurwerk? Nog meer toeters? Een bruiloft? We kwamen letterlijk uit diepe slaap en Mark dacht nog misschien ‘de trein van Hanoi’. Maar zo laat? Met zoveel geluid? We waren behoorlijk gedesoriënteerd.
Eenmaal buiten hoefden we niet echt ons best te doen om te zien waar het geluid vandaan kwam. We liepen een hoekje om en wat we daar zagen was BIZAR!
Het geluid hield een behoorlijk tijdje aan en nu we toch wakker waren, nam de nieuwsgierigheid het over. Dit was wel iets groots! Zodoende schoten we in onze kleding en gingen naar het dakterras van ons hotel. Dicht. Logisch eigenlijk. Dan toch maar weer terug de kamer in.
Maar hoe langer het geluid bleef aanhouden, hoe nieuwsgieriger we weer werden. Zullen we dan toch maar de straten induiken en op het geluid afgaan? Het was allemaal zo hard, op deze manier lukte slapen toch niet. Voor de tweede keer die nacht schoten we in onze kleding. De portier lag in de lobby met een dekentje over zich heen te slapen, haha die is kennelijk wel wat geluid gewend tijdens zijn nachtrust.
Eenmaal buiten hoefden we niet echt ons best te doen om te zien waar het geluid vandaan kwam. We liepen een hoekje om en wat we daar zagen was BIZAR!
Echt honderden scooters raasden langs ons heen met vlaggen, toeters, gejuich! Wat is hier aan de hand? Al snel hoorden we dat Vietnam een belangrijke voetbalwedstrijd had gewonnen!
De energie was geweldig, iedereen was blij op de scooters! Geen drank, maar toeters in de hand en juichen maar! We konden niet anders dan meejuichen. Ik denk dat we daar wel een uur hebben gestaan en toen vonden we het mooi geweest. Haha, geen idee hoe lang ze dit nog vol konden houden, maar wij waren inmiddels behoorlijk gesloopt.
Toen we eenmaal weer in bed lagen en we wisten wat het was, vertrok het geluid langzaam naar de achtergrond. Of ze nokten ermee, haha dat weet ik niet, want we sliepen binnen een mum van tijd.
Wat een toffe nachtelijke ervaring was dit. One of a kind, kan geen toeristische attractie tegenop!
Vrolijk ontbijtje
De volgende morgen, met een beetje slaperige koppies van ons genachtbraak, kwamen we aan bij het ontbijt. Nou, van zo’n welkom met twee lachende watermeloenen word je toch direct blij! Een leuke manier om je dag zo te starten toch? Keep up the good vibes!
En tja, ook al zijn we in Vietnam en is het traditionele eten hier heel smaakvol, konden we het toch niet laten om weer wat bekende maaltijden te nuttigen. Echt het voordeel van zo’n grote stad! Zo gingen we van Italiaanse pizza, naar Japanse sushi en topten we af met Mexicaanse nacho’s. Echt, voor ieder wat wils! We hebben het er even goed van genomen de afgelopen drie nachten in Hanoi!
We vonden het oprecht jammer dat de tweede keer Hanoi alweer op z’n einde liep. De tijd ging hier echt veel te snel. Gelukkig hadden we nog een laatste keer in het vooruitzicht, maar daar moesten we nog even niet aan denken. Die keer stond namelijk gepland aan het einde van onze reis om vanuit hier weer terug te vliegen naar Schiphol.
Gelukkig hebben we nog wat weekjes in het vooruitzicht en gaan we door naar onze volgende bestemming, Cat Ba!
Wat een heerlijk verhaal weer. Vietnam 🇻🇳 zo herkenbaar. Alsof ik er weer midden inzit. Tja die stoeptegels, ben er ook zo een. Zeker in Azië oppassen waar je loopt😂
Waauw op naar Halong Bay Cat Ba
Veel plezier verder weer. Kijk uit naar het volgende verhaal. Liefs de camping moeder 😂😂