Daar zaten we weer in ons fijne huisje, klaar om de boot te verlaten. Na ruim 30 uur op zee was het eindelijk zover: woehoeee, we waren op de Faeröer eilanden! Zoals verwacht was onze aankomst zo laat op de avond helemaal in het donker, dus we gingen oprecht het onbekende in. We dachten eerlijk gezegd dat we in een stoet naar de camping zouden rijden omdat er niet heel veel campings bij de haven waren, maar dit bleek niet het geval. Van tevoren was ons geadviseerd om deze cam

Lieve lezer, ik ben me ervan bewust dat het alweer even stil is op mijn blog. Dat is natuurlijk niet zonder reden. De reis door de Faeröer en IJsland waren echt meer dan fantastisch, en we hebben zo ontzettend veel mooie en bijzondere dingen mogen ervaren. Maar daarnaast was het zwaarder dan we van tevoren hadden verwacht in onze auto. Van regelmatig windkracht 7/8 naar behoorlijke regenbuien. Van sneeuw en hagel naar temperaturen van -10. En dat begon ons na een aantal weken

Na onze pizza reden we richting de boot, waar we steeds meer avonturenauto’s en camperbusjes tegenkwamen. De een nog uitgebreider dan de ander! Voordat we het terrein waar de ferry was aangemeerd mochten betreden, moesten we eerst langs de incheckpoortjes. Dit kun je een beetje vergelijken met een hele rij aan tolpoorten. Van tevoren hadden we al onze gegevens al online door moeten geven, dus de dame bij het raam sprak Mark direct aan bij zijn voornaam. Voor onze geboekte ca

De boot richting de Faeröer eilanden gaat ongeveer twee keer per week op wisselende dagen. In de week dat wij zouden vertrekken, ging de boot op dinsdag en op zaterdag, waarbij ons ticket was geboekt voor de zaterdag. Naarmate we alles steeds meer op orde hadden, besloten we toch wat eerder richting Denemarken te gaan, zodat we op de dinsdag alvast konden bekijken hoe het er allemaal aan toe ging wanneer de boot daar de haven zou verlaten. En met dit idee hadden we een dag ge

Na best wat enerverende dagen vanwege de pech met onze Defender, waren we weer extra blij dat we ons weer zo vrij als een vogel konden voortbewegen. We konden dan ook niet wachten om richting de Veluwe te rijden, richting m’n ouders! Eerst maakten we nog een tussenstop bij Mark z’n coach. Althans, zo is het contact ooit begonnen en inmiddels is het uitgegroeid tot een waardevolle vriendschap. Ik heb in de loop van de jaren al zoveel over haar gehoord, waardoor het leek alsof

Alsof er amper tijd tussen had gezeten, reden we weer op de N11 en passeerden we na de afrit al snel het bordje ‘Alphen aan den Rijn’, opweg naar onze vertrouwde camping. We hebben hele leuke weken in Limburg gehad en een goed vooruitzicht op een aantal weken Veluwe. Maar eerst: onze afspraak bij de gemeente! We hadden de afspraak lekker vroeg staan. Fijn, want dan hadden we het ook weer vroeg achter de rug. Toch wel met een beetje een gek gevoel gingen we de kant van de geme

De afgelopen maand in Alphen hebben we echt genoten van de afspraken en onze bekende weggetjes. We vonden het super gezellig en fijn, maar tegelijkertijd soms ook wel confronterend om te merken hoe erg ons leven is veranderd en toch wel anders verloopt dan veel van onze leeftijdsgenoten: we hebben geen vaste plek, geen kinderen, geen baan en inmiddels totaal geen planning meer. Soms was het even zoeken naar dezelfde golflengte, maar gelukkig vonden we elkaar ook wel weer en p

Joehoeeeee, opeens was de ochtend aangebroken om naar Alphen aan den Rijn te rijden! We hadden echt heel lekker geslapen in onze daktent en onze eerste echte ervaring op een camping met ons kleine huisje op wielen was een feit. Zo, die kop is eraf! Stiekem werd ik wel wakker met een beetje een kriebel in mijn buik voor wat ons de komende tijd te wachten stond. Nog niet eerder zijn we zo lang aan een stuk ‘weg’ geweest en dat maakte de terugkomst toch wel een beetje spannend.

De titel klinkt wellicht een beetje dramatisch, maar dat is het natuurlijk helemaal niet… al zal ik de goddelijke pizza’s in Italië wel echt missen! Net zoals de goedkope koffietjes bij leuke tentjes, de lekkere wijntjes, de heerlijke brioches, de vriendelijke mensen en het prachtige landschap! Maar ohhh, wat heeft deze kaaskop me daar toch een partijtje zin in een bruin bammetje met kaas. Want echte Hollandse en dan vooral Boerenkaas… dat heb ik wel echt gemist! Voor onze vo

Hoe langer we moesten wachten op de offerte van de aannemer, hoe meer ons gevoel eigenlijk begon te spreken. Na lang wikken en wegen zo alles bij elkaar, kregen we duidelijkheid in een richting die we zelf toch niet helemaal hadden verwacht. Want wat willen wij nou echt op dit moment? Tuurlijk popte er in de eerste plaats ‘een huis’ op. Inmiddels was dit een soort automatisch antwoord geworden, zonder er echt nog echt over na te denken. Maar was dat wel echt wat we op dit mom

Nouuu, daar is tie eindelijk hoor, de onthulling van ons nieuwe huisje op wielen! Haha, het was helemaal niet de bedoeling om er zo’n...

Mark is uiteindelijk een aantal dagen flink aan het tekenen geweest om al onze wensen goed in beeld te brengen. Hij was helemaal in z’n element met het designen van deze woning. Als je hem een beetje kent, weet je dat hij dit tot in de puntjes had uitgewerkt en doordacht. Aan de hand hiervan voelden we beiden de volle overtuiging om de afspraak met de Italiaanse aannemer aan te gaan. Er zat ongeveer een week tussen de laatste bezichtiging en de afspraak met de aannemer. Het l

De nacht na de eerste bezichtiging sliepen we niet fantastisch. Het huis zat echt in ons hoofd, maar we voelden ook wel mega veel twijfels. Zien we zo’n klusproject als dit wel écht zitten? Een groot deel van de klus zal uit handen moeten worden gegeven aan een aannemer. Terwijl wij juist het plaatje voor ons zien, uiteraard wel af en toe met hulp van vakmannen, van vooral lekker samen te gaan verbouwen. Natuurlijk zouden we hier nog uitgebreid de kans voor krijgen nadat de

Want… zo eindigde mijn vorige blog. We voelden ons de laatste weken gewoon een beetje lost en dat hoort er af en toe ook bij als je je niet echt in je comortzone bevind. Het eerlijke verhaal hierzo. Maar deze titel geeft wel weer hoop toch? We waren weer opnieuw achter de tekentafel gekropen en hadden onze eisen bijgesteld. Wellicht was voor ons ook wel de tijd aangebroken om die consessies te maken waar in het programma’ Kopen zonder Kijken’ ook altijd over wordt gesproken.

Onze tijd in Roddi zat erop, we waren gewoon alweer een maand in Italië! Jeetje, dat ging snel! We hadden inmiddels onze eerste bezichtigingen gehad en waren in afwachting of het huis wat we op het oog hadden weer op de markt zou komen. Fingers crossed!!! We hadden een appartement geboekt in Sessame, wat een onderdeel was van een oude boerderij. De eerste indruk was goed met een heel mooi uitzicht en een schattig balkonnetje waar we, als die er was, konden genieten van het